De wijsheid' van de R.-K. Kerk

(Vervolg studie 1 Kor.1 en 2)

Als er één kerk is waar de wereldse wijsheid als een koningin -volgens Openbaring 17: als "de grote hoer … met welke de koningen der aarde gehoereerd hebben"vereerd wordt, dan is dat wel de R.-K. Kerk. Ze is gebouwd op het fundament van vele, vele redeneringen. Enkele voorbeelden:

De wijsheid van de Bijbel zegt: "Gij zult u geen gesneden beelden maken … gij zult u voor die niet buigen noch hen dienen". Maar volgens Rome is dat dwaasheid. De mensen moeten iets zien'. Een godsdienst zonder beelden spreekt de eenvoudigen niet aan.

En als je er dan op wijst dat de Joden op grond van eenzelf de redenering overgingen tot het maken en tot het aanbidden van het gouden kalf, vegen ze dit argument vanuit de Bijbel weg met deze redenering: Dat was alleen voor het Oude Testament; toen waren de Joden omringd door heidenen, die godenbeelden vereerden; om te voorkomen dat zij daartoe ook zouden overgaan, gaf God hen het verbod van de beeldenverering; maar dat gevaar is er nu niet meer.

De wijsheid van de Bijbel zegt: "Eén is uw Meester, (namelijk) Christus; en gij zijt allen broeders"(Mat.23:8). Maar Rome zegt: Dat is dwaasheid! De kerk moet één zijn; welnu, dat is niet mogelijk, tenzij het een juridisch goed georganiseerd instituut is met aan het hoofd één man, de paus, aan wie de absolute macht over alle christenen op de aarde gegeven is.

Wanneer je daar dan tegenover stelt: Maar Christus heeft toch gezegd dat Hij alle macht bezit, niet alleen in de Hemel, maar ook op de aarde (Mat.28:18) - dan is hun antwoord: Maar Hij heeft die macht op aarde volledig overgedragen aan de paus, die Zijn plaatsbekleder is.

Wanneer je dan zegt: Maar dat staat toch nergens in de Bijbel, - dan is hun weerwoord: Maar de Bijbel is op zichzelf niet voldoende; er is daarnaast nog de ongeschreven overlevering; bovendien moet er iemand zijn die de Bijbel onfeilbaar voor ons verklaart en die tevens uitmaakt wat tot de ongeschreven traditie behoort; dus hebben we een paus nodig.

De wijsheid van de Bijbel zegt dat er slechts één Middelaar is tussen God en de mensen, nl. de Mens Jezus Christus (1 Tim.2:5). Maar Rome zegt: Dat kan niet! De mens heeft ook behoefte aan een moederfiguur; je ziet dat toch ook in een gezin: de kinderen gaan over het algemeen eerder naar de moeder dan naar de vader; welnu. Christus is een man, dus moet er naast Hem een vrouw zijn, Maria, die bemiddelt tussen Christus en ons.

Wanneer je hen er dan opmerkzaam op maakt dat Jezus tijdens Zijn leven Zijn moeder nooit als een Middelares naast Hem heeft aangewezen en ook Zelf vanaf Zijn openbare optreden Maria nooit meer heeft aangesproken met 'moeder', maar slechts met 'vrouw', dan is hun antwoord: Maar het woord 'vrouw' moetje zien als uitdrukking van de eerbied van Jezus voor Maria; het betekent eigenlijk "Vrouwe'.

De wijsheid van de Bijbel zegt dat de mens gerechtvaardigd wordt door het geloof in Christus alleen en dat de goede werken vanzelf uit dat geloof waardoor wij met Christus als een rank met de levende Wijnstok verbonden worden, voortvloeien, dan is hun antwoord: Dat kan niet, want als je door het geloof zeker bent van je eeuwig heil, trek je je van Gods geboden niets meer aan en zondig je maar raak. En als je dan wijst op de verzekering van Jezus: "Wie in Mij blijft en Ik in hem, die draagt veel vrucht" (Joh. 15:5), dan is hun antwoord: Jezus geeft alleen maar de kracht om goede werken te doen; maar wij kunnen die kracht laten liggen en toch zonde doen; en als wij zware zonden doen en die niet aan een priester willen biechten, gaan we ondanks het geloof dat we als een gave van de Geest hebben ontvangen, toch voor eeuwig verloren.

De wijsheid van de Bijbel zegt: "Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden" (1 Kor.7:9). Maar Rome zegt bij monde van de paus: Wij hebben ongehuwde ambtsdragers nodig, want die zijn goedkoper en gemakkelijker inzetbaar in plaatsen waar de paus of de bisschoppen hen hebben willen; wij eisen daarom van hen een gelofte van celibaat; en als ze later tot de ontdekking komen dat ze de gave van de onthouding niet hebben gekregen en hun celibaat een oorzaak is van branden van begeerte naar een vrouw, dan is dat niet onze zaak; dan hadden ze maar niet die gelofte van celibaat moeten afleggen.

En als je dan wijst op Paulus die zelf ongehuwd was, maar dat ongehuwd-zijn van hem beschouwt als een gave die hij van de Heilige Geest (niet van Petrus, de zogenaamde eerste paus) heeft gekregen en dat hij zelfs van vrouwen niet toestond dat ze een belofte van celibaat aflegden dan nadat ze de zestig zouden zijn gepasseerd (1 Tim.5:9), dan is hun weerwoord: Niets mee te maken; wij beslissen!

Zo zouden er nog veel andere voorbeelden te geven zijn, waarin Rome haar 'wijsheid' (= haar dwaze, eigengereide geredeneer) stelt tegenover de wijsheid van de Bijbel. Het zijn redeneringen en nog eens redeneringen.

En dat, terwijl 2 Kor. 1:4,5 in hun Bijbel aldus vertaald wordt: "Wij werpen redeneringen omver, elke verschansing door hoogmoed opgeworpen tegen de kennis van God. Wij nemen elke gedachte gevangen om haar te onderwerpen aan Christus".

Maar wij, christenen van de Reformatie? Hoe staat het met ons?

Zijn wij bereid om elke redenering telkens te toetsen aan het Woord Gods en ze radicaal omver te werpen, wanneer blijkt dat ze daarmee in strijd zijn? Of stellen ook wij ons soms (vaak) met onze eigen wijsheid op tegenover de wijsheid van de Bijbel?

LATEN WE TOCH TERUGKEREN TOT HET BEGINSEL VAN DE REFOR-MATIE: Sola Scriptura - alleen de Schrift!!! Alleen dan is er hoop, ook voor protestants Nederland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen