Het Woord Gods is niet gebonden

Weinigen onder u zullen bekend zijn met de naam Tine Ruysschaert'. Zij is een Vlaamse woordkunstenares, die geheel alleen het Vlaamse land doorkruist met een eigen vertolking van gedichten en teksten van bekende auteurs.

Ik las over haar een artikel met als titel: 'De kracht van het Woord'. Zij werd aldus ingeleid: "Alleen gewapend met het woord, houdt ze zalen in de ban. Maar het woord krijgt in haar mond dan ook een onvermoede kracht."

Zelf getuigt zij: "Het woord heeft een enorme kracht…"

"Het woord heeft een enorme kracht. Ik tracht je dat uit te leggen met een voorbeeld. Ik speel nu Tijl Uilenspiegel. Het eerste deel daarvan speelt in de 16e eeuw. Er wordt gefolterd, ketters belanden op de brandstapel, meisjes worden op beschuldiging van hekserij in het water gegooid.

Tijdens de pauze kwam een vrouw naar me toe, die me zegde:

'Dit is verschrikkelijk. Ik heb zoveel gezien. Ik hou dat niet uit. Dat is te wreed.' Ik antwoordde haar dat ze toch elke dag veel wredere beelden op televisie te zien kreeg. 'Ja', antwoordde ze, 'maar dat gaat voorbij. Dertig seconden later heb je een ander beeld.

Maar het woord heeft een veel grotere kracht. Dat geraak je nooit meer kwijt'. "

Gods Woord: altijd een kracht Gods

Als van het mensenwoord al zo'n kracht kan uitgaan, hoeveel te meer van het Woord van God, dat mensen niet alleen voor een uur of een avond in de ban houdt, maar dat mensen voor de eeuwigheid in de ban houdt, want het getuigt voor of tegen… voor de eeuwigheid!

Het is het levende en blijvende Woord van God; het is het gezonde Woord, het getrouwe Woord, het Woord der waarheid! Het is de kracht Gods tot zaligheid en in geloof aan dat Evangelie is het mogelijk om te volharden tot het einde!

Daarin ligt dan ook het immense verschil met het woord van de mens. Mensenwoorden zijn zo arm en schraal en zo onbetrouwbaar als de mens zelf. Bij het mensenwoord maakt het al verschil of het geschreven, gelezen of gesproken wordt. De kracht van zo'n woord hangt bovendien ook nog af van de mate waarmee iemand z'n ziel erin neerlegt. Zo hangt de kracht van een mensenwoord af van de afstand die er is tussen de persoon en zijn woord.

Maar gelukkig, zo niet bij Gods Woord! Het is altijd Zijn Woord. Het is altijd uit Zijn hart! Hij is er altijd bij tegenwoordig. Hij draagt het altijd door Zijn kracht. Het is altijd een kracht Gods! Het is altijd het zwaard des Geestes. Het is nooit gebonden, want het is Gods Woord!

Geen kerk en geen macht kan Gods Woord weerstaan

Geen kerk en geen macht ter wereld kan het Woord Gods tegenhouden in zijn loop doorheen het leven van mens en wereld.

O ja, men heeft het geprobeerd, in de loop van de geschiedenis.

Rome heeft het geprobeerd met de leugens van haar traditie en de macht van haar kerksysteem. Maar God heeft een Luther en Calvijn geschonken die met een ongehoorde moed en kracht dat rijke Evangelie in het hart van ons volk hebben neergelegd. Neen, Gods Woord is niet gebonden! Met gruwelijke vervolging en dodende pesterijen heeft men getracht de kracht van het Woord te doven en het getuigenis tot staan te brengen. Denk maar aan wat duizenden onder ons volk hebben moeten doorstaan… hoe honderden en honderden op de brandstapel hun leven lieten, zijn opgehangen of levend begraven. Sla het martelarenboek er maar op na!

Geschokt door de gruwel en hardvochtigheid, waarmee kinderen Gods het zwijgen werd opgelegd.

O we zien het ook weer vandaag hoe men Gods Woord wil binden aan een kerk of een systeem of een leer! Denk maar aan wat er in Bolivië gebeurt, waar de R.-K. Kerk voor zich het recht opeist om zendingswerk al of niet toe te staan! Denk maar aan de 'Nieuwe Evangelisatie' die straks met Kerst officieel van start gaat, waardoor wereldwijd mensen en volken worden teruggeroepen naar Rome als de alleen-zaligmakende kerk! … waardoor velen in de onzekerheid blijven aangaande hun eeuwig goed en zaligheid, waardoor duizenden de eeuwigheid ingestuurd worden met een ingebeelde heilszekerheid, die gebaseerd is op wat armzalige 'braafheid', en na hun dood op een serie goed betaalde missen.

'Voorbeeld mijn vader'

Zijn leven lang vergroeid met de rooms-katholieke leer. Tot op dit ogenblik nog nooit met hem over het geloof kunnen spreken. Is zwaar ziek. Ik bad tot de Heere: 'Heere, geef het toch alstublieft, dat ik met mijn vader over U mag spreken en over Uw heerlijk Evangelie'. En, o wonder, op een zondag gebeurde het. Vrijmoedig mocht ik hem spreken over redding uit genade alleen en dat alle werken en al het goede dat hij in zijn leven had gedaan geen enkele verdienste hebben bij God. Het geloof in Jezus Christus' kruisoffer is alleen zaligmakend. En zijn antwoord was dan: 'Dan is er ook nog hoop voor mij!'

De troostrijke beloften der Schrift aangaande de vergeving van zonden, de opstanding en het eeuwige leven worden zovelen onthouden.

Dat is de grote zonde van de R.-K. Kerk die Gods Woord steeds heeft gebonden aan haar leer en systeem.

Maar mag ik het ook eens toespelen naar ons toe?

Is het dan niet onze zonde, wanneer wij, die deelhebben aan de beloften van het Evangelie, deze mensen niet waarschuwen?

Is het niet onze zonde, wanneer wij meer tijd en energie steken in het formuleren van allerlei mooie intentie-verklaringen, waarin ons kerkelijk gelijk als een klimop-plant de verweerde muren van ons kerkelijk huis moet sieren? … terwijl nauwelijks wordt toegekomen aan de verkondiging van de onnaspeurlijke rijkdom van het Evangelie?!

Is het niet onze zonde, wanneer wij zouden verflauwen in de prediking van het Evangelie tot een getuigenis voor alle volken?!

God moge het ons vergeven, maar ons ook aanvuren om 'overvloediger'het Woord Gods onbevreesd te spreken.

Wij zijn ertoe geroepen. We zijn ertoe verplicht. Het Evangelie MOET gepredikt worden, zo staat geschreven in Mark. 13. Het moet! Het is een heilig moeten! De mensen moeten horen wat hun tot vrede dient! Het moet hen gepredikt worden TOT EEN GETUIGENIS! D.w.z. het zal velen veroordelen, die het afwijzen; maar het zal ook velen vrijspreken, die begerig hun handen ernaar hebben uitgestrekt! Gods Woord is niet gebonden, hoe men er ook tegen aan heeft geschopt en hoe men het ook heeft willen verscheuren met kritiek en ongeloof!

Het blijft mensen roepen tot geloof en bekering, ook al worden evangeliepredikers belachelijk gemaakt en zoals Paulus geboeid en geketend!

Gedenk uw roeping

Het blijft ook u en mij steeds weer wijzen op het gewicht van onze roeping.

O lieve mensen, dat Woord is ook u gepredikt tot een getuigenis.

Hoe verstrekkend is dan ook uw verantwoordelijkheid. Ge kunt u er niet meer aan onttrekken! … of het wordt een getuigenis tegen u!

Onze verantwoordelijkheid is des te groter, omdat alle schatten van het Evangelie ons ten overvloede en in beschamende veelvuldigheid zijn getoond. O mensen, ziet u iets van het gewicht van uw roeping? O zeker, allereerst dat ge het Evangelie aanvaardt - heel persoonlijk - als uw persoonlijke vrijspraak van alle zondeschuld op grond van het ene en genoegzame offer van Jezus Christus!

Maar dat ge vervolgens door de Heere God wordt ingeschakeld in de toebereiding van de wereld voor de laatste en definitieve ontmoeting tussen haar en haar Schepper! We zijn geroepen in de dienst van God en Zijn Evangelie, opdat alle volken de gelegenheid hebben om zich uit te spreken tegenover God en Jezus Christus. Het is aan ons, christenen, om de volken met dit Evangelie te bereiken!

Wat een verantwoordelijkheid! Wat een opdracht!

Redders van de wereld te mogen zijn, door de mensen en de volken te mogen wijzen op de Enige Redder Jezus Christus!

Troosters van de ontmoedigden te mogen zijn, door hen te wijzen op de ene troost in leven en sterven.

Daaraan mag IRS meewerken. Daar mogen de comités toe bijdragen!

Verwarmt dit niet uw hart? Maakt het uw liefde tot het Evangelie niet wakker?

Wanneer ons geloof en onze liefde zo zwak kunnen zijn, wanneer de geestelijke bloeddruk van onze kerken zo laag kan zijn… zou het dan niet hieraan kunnen liggen dat we onze roeping te weinig bewust zijn?! Dat we misschien te veel worden geboeid door de uitwendige kerkheerlijkheid en kerkinrichting, waarvan de Heere gezegd heeft, dat er geen steen op de andere zal blijven!?

Er is maar één heerlijkheid die ons totaal in beslag mag nemen:

de heerlijkheid van het Evangelie van onze barmhartige God en Vader, die zondaars roept uit de roes van hun verdwazing en ellende, tot de ruimte van Zijn Genade.

Alles verdragen om het Evangelie

En misschien huiveren we wat voor die intensieve prediking van het Evangelie. Want het is nu eenmaal zo, dat bij toenemende bekendheid van Gods boodschap, ook de tegenstand bewuster en groter zal worden.

Zo horen we 't toch ook vandaag uit dit gedeelte van Paulus aan Timotheús, waar Paulus spreekt over 'zware arbeid' als die van een landman.

Zielen worden voor Christus gewonnen onder moeite en zware inspanning! Door gebed en offers! Paulus lijdt voor het Evangelie! Zijn wij ook daartoe bereid?! Paulus lijdt verdrukking tot de banden toe, als een kwaaddoener… En nu lees ik dat lijden en verdrukking nooit een rem zijn op de voortgang van het Evangelie, maar er veeleer toe bijdragen!

Wat een wonder!

Wij horen nogal eens: 'Ge zijt onnozel dat ge al die tijd en moeite daarin steekt. Wat haalt het uit?!'

Maar Paulus getuigt: "Daarom verdraag ik alles… opdat zij de zaligheid zouden verkrijgen." (v. 10)

Dat beduidt dat de verkondiging mét de daarbij-horende zware arbeid, èn het lijden dat ermee gepaard gaat, het middel is waardoor de uitverkorenen de zaligheid verkrijgen. En niet anders!

Dit moet ons aanvuren om door te gaan en vol te houden en met des te meer moed onbevreesd het Woord Gods te spreken, want uw zware arbeid en het lijden om des Evangelies' wil zal een middel zijn waardoor anderen de zaligheid mogen verkrijgen!

We hebben het gisteren nog mogen ervaren, toen we nog maar eens aanbelden aan een huis en waar de vrouw nu zo dankbaar was dat ze mocht horen en lezen van het vrijmakende en verlossende Evangelie.

We lezen daarover ook in de Fil.-brief 1:13-14. (vooral vers 14) Het 'merendeel'der broederen…

O wat een voortgang kende dat Woord, zo krachtig dat het merendeel der broederen onbevreesd ging spreken.

Niet zomaar 'enkelen', of niet zomaar mensen die, tussen hun drukke bezigheden door, toch nog wat tijd vonden om er iets aan te doen… neen! Het MERENDEEL, staat er geschreven.

O waar blijven ze vandaag? Dat MERENDEEL!?

O ja, je vindt ze met honderden op allerlei conferenties, waar men geestelijk wordt verzadigd en vleselijk wordt volgepropt: en dat is goed. Maar eenmaal terug in het eigen plekje wordt die rijkdom die men heeft ontvangen veelal opgeborgen in de kluis van het eigen hart, terwijl daarbuiten duizenden geestelijk kapot gaan van de honger en dorst naar het Brood en Water des Levens.

Overvloediger spreken

Voelt u er iets voor om te horen en te blijven horen tot dat 'merendeel', om onbevreesd te getuigen van de hoop die in u is?

Het is een heilige roeping en een ontzettende verantwoordelijkheid, die niemand van ons aankan, maar die ons daarom drijft in de armen van de Heere, want het gaat om Zijn Woord en Hij is de Heere van Zijn Woord en we mogen weten van Zijn belofte: "Ik zal wakker zijn over Mijn woord om dat te doen".

Zo kan alleen maar vanuit een diep-gewortelde afhankelijkheid van de Heere Zijn Woord gesproken worden. Er staat zelfs geschreven: overvloediger gesproken worden.

In de Franse vertaling staat het zo: "lis redoublent d'une belle audace a proclamer sans crainte la Parole". - 'Zij verdubbelen hun ijver om het Woord te spreken'. Wat een getuigenis - van Godswege -, dat Zijn Woord door niets of niemand aan banden kan worden gelegd. Zijn Woord is niet gebonden. Door geen keten kan het worden vastgelegd; achter geen celdeur kan het worden opgesloten. Het baant zich een weg doorheen de zwaarste obstakels.

Zoals Paulus voor Agrippa

Een krachtig en voor ons bemoedigend voorbeeld vinden we daarvan in Hand. 26, waar Paulus tegenover Agrippa getuigenis aflegt van zijn geloof in de Christus, in weerwil van de smadelijke interrupties en de grove scheldwoorden van Festus. Het doet Paulus echter niet wankelen. Ook hier mag het oplichten dat het Woord Gods niet gebonden is, ook al staat Paulus er geboeid en geketend!

Het klinkt als een getuigenis voor of tegen Agrippa!

Maar Agrippa heeft niet gewild, want de keuze des geloofs is altijd weer zowel voor Agrippa als voor ons: alles voor alles!

Maar Agrippa wil alles voor niets! Hij zou het leven willen winnen, zonder iets te verliezen. Hij zou christen willen worden, maar tegelijk Agrippa willen blijven! En dat kan nu eenmaal niet. We zien hier ook de tragiek van de onbekeerlijkheid van de mens, iets wat Paulus zo diep heeft aangegrepen en wat ook ons altijd weer met smart vervult.

Maar dan horen we dat heerlijke woord van Paulus, zo vol van liefde, van een liefde die zelfs in wanhopige omstandigheden nog hoopt:

"Ik wenste wel…" v. 29.

Staat Paulus daar niet als het type van de Waarachtige Getuige, Christus Jezus, wiens lijden en Kruis H ET getuigenis is, door God gegeven aan verloren mensen tot eeuwige redding en zaligheid, opdat wij verlost mogen worden van de boeien en banden van zonde en schuld.

Mag dit ook ons getuigenis zijn temidden van de moeite en het lijden om het Evangelie; dat we zoals Paulus onbevreesd mogen getuigen:

'ik wenste wel dat ge worden moogt zoals ik: zo vrij, zo blijmoedig, zo verzekerd en zo gelukkig in Christus Jezus'.

Want ik mag weten: Het Woord Gods is niet gebonden!

Dat geraak je nooit meer kwijt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen