VERSLAG REIS OOSTENRIJK

Woensdag 26 juli

Vroeg in de morgen vertrokken we uit Erfurt om via West- Duitsland naar Neuhofen in Oostenrijk te reizen. Ds. Widter had daar een evangelisatieweek gepland, waarin br. Vanhuysse en ik drie avonden zouden verzorgen.

Bij de grensovergang van OostDuitsland moesten de motorkappen van alle auto's open. Zelfs tussen de zittingen van de auto werd gekeken of we geen verboden goederen meevoerden. Deze keer hadden we slechts één uur oponthoud. De samenkomst zou om 8 uur 's avonds beginnen. We arriveerden om half acht, dus voldoende op tijd. Die eerste avond heb ik mijn getuigenis mogen geven, hoe de Heere mij op Zijn wonderbare wijze uit de duisternis getrokken heeft en mij heeft geplaatst in het Koninkrijk van Zijn licht en Zijn liefde.

Donderdag 27 juli

Nu eerst iets over ds. Widter. Hij is ook rooms-katholiek geweest, volgde een cursus aan een Bijbelinstituut en werd voorganger in een evangelische gemeente. Hij verliet die gemeente, omdat hij het niet eens kon zijn met het arminianisme dat daar verkondigd werd. Het gevolg was: armoede en veel ontbering.

Hij kwam in aanraking met broeders van de Gereformeerde Kerk (Vrijgemaakt). Zij hebben een stichting gevormd om hem en zijn werk te steunen. Ook het prachtige gebouw waarin zij kerkdiensten houden, wordt gefinancierd door deze kerk vanuit Nederland.

Ds. Widter is een zeer energieke en geestelijk gedreven persoonlijkheid. Hij heeft vele talenten van de Heere gekregen en is o.a. een uitstekend organisator, sterk bewogen en toch calvinistisch-nuchter.

's Morgens hadden we een samenkomst met de 15 jongeren uit de Gereformeerde Kerk (Vrijgemaakt), die ds. Widter gedurende twee weken helpen bij zijn evangelisatiecampagne. De eerste dagen vooral door huis aan huis aan te bellen en de mensen uit te nodigen de samenkomsten te bezoeken, daarna ook door te proberen gesprekken met hen aan te knopen en hen uiteen te zetten wat het Evangelie is.

Deze jongeren hadden gemerkt dat de rooms-katholieken vaak niet begrepen wat zij bedoelden. Daarom hebben wij die morgen laten zien dat dezelfde termen zoals 'bekering', 'geloof', 'genade', 'heiligen', 'aanbidding', 'afgoderij' bij de roomskatholieken een andere inhoud hebben dan bij de protestanten.

Daarna gingen we op bezoek bij het echtpaar Reichbauer. Zij hadden ons in hun boerderij uitgenodigd voor het middageten. Zij waren een jaar geleden tot geloof gekomen.

Een vrouw die eveneens zich bij de gemeente van ds. Widter had aangesloten, was ook aanwezig. Haar man is echter nog steeds rooms-katholiek; niet uit overtuiging, maar o.a. omdat hij bang is voor wat 'ze' zeggen.

Ik heb haar bemoedigd en haar gewezen op 1 Kor. 7:14, waar staat: "Want de ongelovige man is geheiligd door de vrouw". Ik heb haar voorgehouden dat in zo'n geval de liefde het beste getuigenis is. De ongelovige huwelijkspartner moet in de praktijk kunnen merken dat het geloof van de ander de liefde voortbrengt. Dan zal ook bij hem vanzelf het verlangen opkomen om meer te weten over dat geloof dat de ander zozeer veranderd heeft.

Om 5 uur overleg met ds. Widter over zijn werk, hoe IRS dat eventueel zou kunnen steunen, met name door de uitgave van de brochures van br. Vanhuysse en van mij in het Duits.

In de avondsamenkomst sprak br. Vanhuysse over de redenen, waarom hij niet langer rooms-katholiek kon zijn.

Vrijdag 28 juli

's Morgens van 9-10.15 uur spraken we voor de groep Nederlandse jongeren over de Mariaverering, waarbij gelegenheid tot vragen stellen. Ons is gebleken dat ze onze informatie over het rooms-katholicisme zeer op prijs stelden, omdat het voor hen die in het protestantisme geboren zijn, moeilijk is om het gevoelsklimaat, de denkwereld en de stereotype argumenten van rooms-katholieken goed te begrijpen en aan te voelen.

Die middag waren we bij ds. Widter uitgenodigd voor het middageten. Daarna bezochten we het voormalige concentratiekamp Mauthausen, ongeveer een half uur rijden van Neuhofen.

's Avonds gebruikten we de maaltijd met de jongeren. Daarna om 8 uur weer de samenkomst, waar br. Vanhuysse sprak over de mis en ik over de "bijbelse en r.-k. Maria".

Na afloop van de samenkomst was er altijd gelegenheid voor gesprekken onderling onder het genot van een kopje koffie of van frisdrank.

Die avond had ik een nagesprek met een oudere rooms-katholiek, die voor het eerst gekomen was. Ik probeerde hem wat meer het Evangelie te verklaren. Hij luisterde wel, maar ik had de indruk dat hij bang was om er dieper op in te gaan vanwege de konsekwenties die dat met zich mee zou brengen. Na enige tijd zei hij dat hij naar huis moest.

Daarna een gesprek met een rooms-katholiek van middelbare leeftijd. Hij is al vaker naar de samenkomsten en kerkdiensten van ds. Widter gekomen. Ik vroeg hem: "Bent u al tot volledige geloofsovergave aan Christus gekomen?". Antwoord: "Nog niet volledig. De gevolgen van zulk een overgave in vertrouwen aan Christus zijn zo zwaar. Wel weet ik dat Christus met mij bezig is en mij boeit. Ik proef nu al iets van Zijn heerlijkheid en ik zou er graag meer van willen proeven, maar …" Ik wees hem op de bede van de vader, die in het Evangelie smeekte om de genezing van zijn zoon: "Ik geloof, Heere, kom mijn ongelovigheid te hulp" (Mk. 9:24). "Ook uw onvermogen om te geloven moet u aan Christus voorleggen". Hij beloofde dat te doen.

In het hotel hadden we een lang gesprek met een reeds christen geworden echtpaar, lid van de gemeente van ds. Widter, maar wonend in Feldkirch, 6 uur rijden van Neuhofen. Hij is accountant. Hij zei dat het hem verheugd had dat ook wij hadden laten zien dat een christen voortdurend moet rekenen met aanvechtingen. "Ik weet nu ook uit wat u gezegd hebt, dat ik niet de enige aangevochten christen ben". Hij had ook moeite met het ambt. Hij is uit de vrije groepen gekomen en daar is alles zo ongestruktureerd. Hij was al eerder tot de overtuiging gekomen dat deze ongebondenheid in strijd is met wat de Bijbel leert over de orde in de gemeente.

Zaterdag 29 juli

We vertrokken om half acht uit Neuhofen. Om vijf uur waren we in Feldkirch, een grensplaats bij Zwitserland, waar we het echtpaar Manfred Peter bezochten. Br. Peter is r.-k. geweest. Zijn vrouw, Nederlandse, was oorspronkelijk gereformeerd (synodaal). Zij is pas op latere leeftijd tot persoonlijk geloof in Christus gekomen.

Br. Peter is Oostenrijker, maar spreekt vloeiend Nederlands. Hij was (zonder dat ik dat wist) geabonneerd op 1RS. Ongeveer vier jaar geleden kreeg hij de brochure "Rome en de Bijbel" in handen en was daar zo enthousiast over, dat hij die meteen in het Duits vertaalde. Ik heb toen eerst geprobeerd om die brochure uitgegeven te krijgen via de uitgever van mijn boek in het Duits (dat zou voor IRS kostenbesparend zijn). Maar hij zag daar geen mogelijkheid in, omdat die te klein van omvang was.

Ds. Widter heeft toen samen met br. Peter voor de uitgave gezorgd, die door IRS werd gefinancierd.

Br. Peter benadrukte heel erg de noodzaak van degelijke leiding in de gemeente. Hij was wel door een evangelisatiecampagne van een vrije evangelische gemeente tot persoonlijk geloof in Christus gekomen, maar kreeg daar op den duur niet voldoende geestelijk voedsel. Ook hij was tot de overtuiging gekomen: de struktuurloosheid van dergelijke gemeenten is niet bijbels.

Volgens hem is er heel erg behoefte aan reformatorische lektuur voor de Duits-sprekende gebieden.

Wij kwamen tot de opvatting dat het goed zou zijn om daarvoor een aparte stichting op te richten, zoals er in Nederland ook een aparte stichting bestaat voor het doen uitgeven van Franstalige reformatorische lektuur.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen