DER HEILIGEN

Zij had in het kerkblad gelezen dat iemand van 83 die ze vroeger gekend had, in het ziekenhuis lag. Ze ging haar bezoeken. Haar relaas:

"Het klikte geestelijk meteen na de begroeting. Het kwam allemaal vanzelf. Je voelt elkaar aan. Je weet datje over hetzelfde, over Dezelfde, spreekt, over iets dat de natuurlijke mens nooit zal kunnen begrijpen, omdat het van een andere, een geestelijke, een hemelse orde is (1 Kor. 2:14).

Dan is er de innigheid van de verwachting, het uitzien naar de Heere die spoedig komt, de vrede voor altijd die Hij brengen zal.

Vanuit die eenheid met de levende Heere kun je de dood en zijn verschrikking rustig onder de ogen zien, want dan weetje dat daarachter het land gloort van het licht en de liefde, waar altijd de zon en nooit meer de zonde zal zijn.

Je hebt dan niet veel woorden nodig. Je begrijpt elkaar boven menselijke woorden uit".

Ja zo is het. Het is dan alsof twee mensen vanuit een heuvel zien naar een morgenlandschap. De dageraad giet haar glans over hen uit. Zo omstraalt Christus hen met Zijn heerlijkheid.

"Maar het pad der rechtvaardigen is gelijk een schijnend licht, voortgaande en lichtende tot de volle dag toe" (Spr. 4:18).

"Want God die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is Degene die in onze harten geschenen heeft om (te geven) verlichting der kennis van de heerlijkheid Gods in het aangezicht van Christus" (2 Kor.4:6).

Maar hoe waar is ook wat Paulus er in vers 7 aan toevoegt: "Maar wij dragen deze schat in aarden vaten, opdat de uitnemendheid der kracht zij van God en niet uit ons".

We dragen het licht van de heerlijkheid van Christus in ons mee, maar tegelijk torsen we de last van ons 'vlees' mee. We hebben dat licht in een broos omhulsel, dat zo weer kan stuk vallen.

Dat gebeurt, wanneer alles tegenloopt, wanneer depressie ons neerdrukt, wanneer de klamme mist van de droefgeestigheid ons het zicht op het licht van Christus belemmert. Dan lijkt het soms alsof we alles kwijt zijn en alsof dat mooie verleden een wazige droom was.

Maar het merkwaardige is dat, wanneer je in zulke momenten van moedeloosheid een andere gelovige ontmoet, het smeulende vuur weer ineens kan gaan vlammen door de aanblazing van de Heilige Geest, die van de ander uitgaat. Welzalig hij die over dood en duister heen met Paulus mag zingen over de kroon voor hen "die Zijn verschijning hebben liefgehad" (2 Tim. 4:7,7).

En in deze levende gemeenschap der heiligen word je altijd bevestigd in je geloof. Dan ervaar, dan zie je het weer: Ja, zó is het! Christus is de Weg, de Waarheid en het Leven!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen