ONTMOETINGEN 48

Ik moest naar de bank om geld op te nemen. Gewoonlijk doe ik dat 's morgens, maar die dag kwam ik er pas 's middags toe. Ik nam ook een andere weg dan gewoonlijk.

Onderweg kwam ik iemand tegen van onze kerk. Ik had wel eens vaker met haar gepraat, maar toch niet veel.

Ze hield mij aan en ik stapte van de fiets. Eerst een babbeltje over koetjes en kalfjes en toen kwam het eruit: Ze had acht jaar een vriendin gehad en die had de vriendschap nu opgezegd, had haar zo maar afgedankt. Ze was er totaal van overstuur. Ik nam haar mee naar huis en liet haar helemaal uitpraten. Maar wat moest ik ermee aan? Hoe moest ik haar troosten?

Ze kwam vaker terug en ik luisterde naar haar verdriet, maar voelde me tegelijk machteloos. Ik vroeg aan de Heere: "Geeft U mij de woorden in mijn mond, want ik heb er geen, ik weet niet wat ik haar zeggen moet".

Toen, op een keer 's morgens om half negen al, stond zij voor de deur, helemaal verward. Ze zag het niet meer zitten.

Ze kwam binnen en zei dat ze erover dacht om naar een psychiater te gaan en wat ik daarvan vond. Toen, op dat moment, heb ik haar van de Heere verteld. Wat? dat weet ik niet meer precies.

Nadat we een tijdje gepraat hadden, is zij weggegaan. Ze vertelde mij later: 'Toen ik op straat liep, werd het helemaal licht binnen in mij. Ik hoorde een stem die zei: Zo wil Ik je zien, zo moet je zijn, zo blij".

Na die dag is zij veranderd, maar ik ook. God heeft Zijn liefde in onze harten gelegd. Hij is begonnen, niet wij, want wij zochten Hem niet.

Als je die liefde ervaart, val je op je knieën. Dan merk je dat je een groot zondaar bent. Je schreit het uit: "Heere, wees mij, zondaar, genadig! Neem mijn leven maar, Heere, want zonder U kan ik niet meer".

Dan gaat Hij werken in je hart. Dan stroomt Zijn kracht in je naar binnen. Dan ga je daardoor alles anders zien. Je krijgt dan oog voor de medemens, en vooral: oog voor God. Hij is dan Degene die het voor het zeggen heeft, niet meer mijn eigen ik. Je ervaart wat het is dat Jezus voor jouw zonden geleden heeft en gestorven is. Je krijgt berouw over al die jaren, die achter je liggen, waarin je maar geleefd hebt naar eigen goeddunken.

God heeft mij gebruikt voor een ander, maar tegelijk heeft Hij Zich aan mij geopenbaard. Hij heeft innerlijk mij de ogen geopend, zodat ik Hem nu zien mag met het hart.

We komen nu twee a drie keer in de week samen. Dan spreken we over God die we onze Vader mogen noemen in Christus. Dan roemen we Zijn genadige, vergevende liefde. Dat is zo rijk, zo goed. We mogen alle twee weten dat Hij een plaats voor ons heeft bereid en we zien met verlangen uit naar Zijn komst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen