OVERTIJD EN TOCH!

(Opvoeding 8)

Ik ben weer overtijd.
Wat wordt de wereld wijd,
wanneer mijn lijf
weer leidt naar 't kind dat ik verbeid.

Ik praat al met mijn 'hij'.
Of moet ik zeggen: 'zij'?
Ik luister naar het tij,
dat in mij wordt tot 'wij'.

Ik wieg mij op de vloed
en op de vage gloed
van 't rijpen van mijn bloed,
dat mij verwachten doet.

Ik keuvel met mijn kind
en vraag wat 't in mij vindt
en wat het aan mij bindt
en of het mij bemint.

Uit niet werd jij tot 'iet',
o wees dan God tot lied!
Want al wat ik je bied
is 't trillen van een riet.

Ik geef je al een naam
en weef je in mijn raam:
Ik vlecht je met mij saam,
jij, vlinder in mijn kraam.

De moeder is ontwaakt
in mij. Verlangen haakt
naar waar het leven blaakt
en tot zijn bloei geraakt.

Ik hoor je hartje: klop!
Ga door, o hartje, stop
niet meer en steun maar op
mijn hart; mijn lieve pop!

Toch was je slechts een waan,
want bloed brak zich een baan
en spoelde toen jouw naam
voorgoed bij mij vandaan.

DIANA schreef de inhoud van bovenstaand gedicht; ik (HJH) gaf er de vorm aan. Diana maakte ook de bijbehorende tekening.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen