OPEN BRIEF

Ds. J. den Admirant heeft een open brief opgesteld en verzonden "aan de Generale Synode der Nederlandse Hervormde Kerk, naar aanleiding van het conciliair proces".

Daarin worden aan de synode dringende vragen gesteld zoals: "Christus of Belial?", "Profetisch spreken of misleiding?", "Een ander Evangelie?"

Deze bewogen, vlammende brief kan besteld worden door overmaking van f 2,50 op giro 48.88.00 t.n.v. Stichting Evangelisch Contact Nederland, Postbus 75560, 1118 ZP Schiphol.

Ons interesseert natuurlijk in het bijzonder wat ds. den Admirant als vraag voorlegt over de verhouding tot de R.-K. Kerk. We laten dat gedeelte hieronder volgen.

Rome en Reformatie

Wat is de reden ervan, dat de Geloofsbrief over gerechtigheid, vrede en heelheid van de schepping, die de stuurgroep van de Raad van kerken inzake het conciliair proces in mei 1988 deed uitgaan, wemelt van pauselijke uitspraken uit encyclieken en andere toespraken? Hoewel wij volmondig erkennen, dat er binnen de Rooms-Katholieke Kerk waarachtige gelovigen zijn, die te goeder trouw en onwetend, veel accepteren dat niet strookt met Gods Woord, vragen wij u:

Is de kloof die er sedert de zestiende eeuw is ontstaan tussen de officiële Rooms- Katholieke Kerk en de protestanten (en die door onze reformatorische vaderen als een scheiding der geesten werd ervaren!) plotseling opgeheven? Op grond waarvan?

Zijn de vervloekingen die het concilie van Trente in de zestiende eeuw heeft uitgegoten over de leer van het Evangelie van de rechtvaardiging door het geloof alleen, ooit officieel ingetrokken?

Of heeft wellicht de officiële kerk (i.c. de Ned.Herv.Kerk) het spoor der vaderen verlaten, en daarmee verraad gepleegd aan het Evangelie der verzoening door het Bloed van Jezus, de Zoon van God?

Drijft het conciliair proces ons in de armen van Rome?

Er zijn diverse feiten aan te wijzen, die bij ons het sterke vermoeden doen rijzen, dat de Wereldraad, en in haar kielzog de Ned.Herv.Kerk, bezig zijn de weg te effenen voor Rome en de paus. Met name het conciliair proces lijkt deze ontwikkeling, die allang gaande is, in een stroomversnelling te brengen. Wij vragen u, of de volgende feiten dit vermoeden niet bevestigen?

- het bovengenoemde feit, dat in een Geloofsbrief de ene pauselijke uitspraak na de andere wordt aangehaald, ter ondersteuning van de doelstelling van het conciliair proces.

- het zgn. Limarapport van de Wereldraad uit 1982 ("Doop, eucharistie en ambt"), dat zowel in de Geloofsbrief een grote rol speelt, alsook door de paus al enkele malen publiekelijk met instemming is geciteerd. In dit rapport domineert de rooms- katholieke kerkopvatting.

- de grote stimulator van het conciliair proces, Carl Friedrich von Weizsäcker, sluit in zijn wijdverbreide boek "De tijd dringt" aan bij de gebedsdag te Assisi, waarbij de paus de christelijke kerken en niet-christelijke religies opriep tot gebed voor de vrede. Overigens was de paus tot deze gebedsdag door von Weizsäcker geïnspireerd!

- naar de Europese bijeenkomst die in het kader van het conciliair proces van 15 tot 21 mei in Bazel gehouden werd, en waar onder andere de president van de pauselijke raad "Justitia en Pax", kardinaal Roger Etchegaray heeft gesproken, heeft de raad van Kerken in Nederland 24 vertegenwoordigers afgevaardigd, en wel: 12 rooms-katholieken, en 12 leden van de andere kerken.

- in het "Eindrapport van de Commissie Maaltijd des Heren en kerkelijk ambt waarin ook de Ned. Herv. Kerk officieel participeerde, wordt op pag. 79 de vraag gesteld of we de verschillen met Rome op dit punt niet als "accentsver schillen" en dus niet als "kerkscheidend" moeten beschouwen. (Is het slechts een accentsverschil, wanneer Rome uitspreekt dat wie ontkent dat de mis "een echt en waar verzoeningsmiddel voor onze zonden is, vervloekt zij (anathema sit)"(Concilie van Trente, 22e zitting, canon 1 en 3; nieuwe r.k.kerkelijk wetboek van 1983 canon 897) en dat het door de priester gewijde brood aanbeden moet worden (r.k. wetboek canon 942)?

- al in een vroeger stadium, in 1969, in het studierapport over het ambt, wordt door prof. dr. H. Berkhof de zin van een wereldomvattend, eenhoofdig ambt min of meer bepleit, een gedachte die onwillekeurig aan een verwelkoming van de paus in een wereldwijde eenheidskerk doet denken.

Ten koste van het volk Israël?

Zoals u weet, heeft het Vaticaan de Staat Israël nog steeds niet erkend, en is binnen de Wereldraad de visie op Israël als Gods uitverkoren volk al meer op de achtergrond gedrongen.

Onze vraag is:

Kunt u, als Generale Synode der Ned. Herv. Kerk, die als een der eerste kerken in een belijdenisgeschrift ("Fundamenten en perspectieven", 1949) u heeft uitgesproken in positieve zin over Gods heilsplan met Israël, en die deze uitspraken in twee latere synodale geschriften (het studierapport "Israël en de kerk", 1959 en het rapport "Israël, volk, land en staat", 1970) heeft bevestigd en nader uitgewerkt, zich handhaven in uw strijd voor gerechtigheid, vrede en behoud van de schepping, zonder dat u daarmee het risico loopt, om de lieve vrede wil binnen de Wereldraad, verraad te plegen aan het Joodse volk, en daarmee… aan u zelf en aan allen die aan uw zorgen zijn toevertrouwd?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen