PERU 8

Maandag 2 mei. 's Morgens evaluatie van onze gesprekken over onze Spaanse editie met ds. Correa en de staf van Fuente de Luz. Daarna bezoek van Mariabeeld en oorlogsmonument (voor de gevallenen in de oorlog van 1879, toen Chili het legertje van Peru volkomen vernietigde en het land gedurende vele jaren bezet hield) aan de rand van de stad. 's Middags naar ds. Smelt van de GZB.

Daar trof ik Timen en Corry Eilander aan, met hun baby Arjanne, uitgezonden door de GZB, die de volgende morgen vroeg naar het noorden van Peru zouden vertrekken.

Ook was daar ds. G. Nijland, ziek. Hij had de ziekte van Weil gekregen. Die is oorzaak van spierpijn en vermoeidheid. Zelfs na het eenvoudige opschrijven van het adres en telefoonnummer van zijn familie in Nederland, was hij uitgeput.

Het is geen gevaarlijke ziekte, maar ze verdwijnt alleen na veel rusten. En dat terwijl er zoveel werk is, zoveel mogelijkheden om het Evangelie te verkondigen!

Ds. Nijland (intussen geheel genezen) bij de familie Smelt in Lima

Ds. Nijland woont in Moyobamba. Zij huis heeft geen electrisch licht en de stad heeft niet voldoende medische mogelijkheden. Opnieuw realiseerde ik mij het moeilijke bestaan van zendelingen, die zich geheel voor hun roeping inzetten. Met veel plezier kroop ik dan ook in het bovenste stapelbed, terwijl ds. Nijland in het onderste sliep.

Dinsdag 3 mei. 's Morgens bezoek Augustinuskerk, plus een andere kerk waar een zilveren kruis vereerd wordt, waarbinnen zich een stuk van het echte kruis van Golgotha zou bevinden. Het is de drukst bezochte kerk van Lima. De mensen houden het kruis vast en richten hun gebeden tot dat kruis.

Ik maakte er foto's van en ging met mevr. Smelt, die mij vergezelde, in een bank zitten om het rolletje te verwisselen. Terwijl we zaten, kwam een vrouw op mevr. Smelt af en vroeg hoe laat het was. Onmiddellijk daarna klopte een andere vrouw op mijn schouders en wees mij erop dat mijn arm vol viezigheid zat.

Inderdaad, iemand had mij met gele viezigheid besmeurd. De bedoeling van zulk een operatie is de aandacht af te leiden van de voorwerpen, die men stelen wil: in dit geval mijn fotoapparaten, en het slachtoffer in verwarring te brengen, zodat een van de groep snel met het begeerde ervan door kan gaan.

Ik had zo iets echter al eens eerder meegemaakt en wist dus wat de bedoeling was. Ik liet mij niet van de wijs brengen en hield alle kostbaarheden stevig geklemd in mijn handen.

Ds. Smelt zei later: "Het mag een wonder heten datje niets kwijt bent, want ze opereren met een hele groep en met allerlei uitgekiende, slimme trucs".

Toch kon ik niet boos op hen zijn. Niet alleen rijkdom, maar ook armoede kan het karakter van een mens bederven. Vandaar de bede: "Armoede of rijkdom geef mij niet … opdat ik, zat zijnde, (U) dan niet verloochene en zegge: Wie is de Heere? of dat ik, verarmd zijnde, dan niet stele en de Naam van mijn God aantaste" (Spr. 30:8-9).

Want ik voelde mij als burger van een van de rijke landen mede schuldig aan de verarming van Latijns Amerika.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen