AAN DE REDAKTIE VAN KATHOLIEKE STEMMEN

Geachte Redaktie,

In Trouw van vandaag trof ik een citaat aan uit uw blad:

"Ds. H.J. Hegger zal, gezien zijn leeftijd, niet zó ver meer van de dood af zijn. Dat de Heer en Zijn Moeder hem de genade van de bekering zullen schenken, is onze vurige wens".

Graag zou ik het volgende daarop willen antwoorden:

Ik waardeer het zeer dat u mij het beste toewenst. Ik zie daarin een uiting van de liefde. Liefde gunt de ander steeds het beste. Ook wens ik u het beste toe.

De vraag is echter: Wat is het beste voor een mens? U wenst mij de genade toe van de bekering. Maar wat verstaat u onder bekering?

Het zij mij vergund uiteen te zetten wat de Bijbel onder bekering verstaat.

Uit het Oude Testament zou ik als voorbeeld van bekering willen noemen: 1 Sam.7.

Israël zuchtte onder de macht van de Filistijnen. Ze komen met hun jammerklachten tot Samuël. En wat is zijn antwoord? "Als u met heel uw hart tot Jahweh terugkeert, als u de vreemde goden en de Astartes wegdoet, als u op Jahweh uw hart richt en Hem alleen dient, dan zal Hij u bevrijden uit de macht van de Filistijnen"(Vertaling Katholieke Bijbelstichting 1975).

Zich bekeren (Hebreeuws: sjub) betekent dus zich (opnieuw) heenkeren tot de Heere en zich afkeren van de zonde.

Wat was de zonde van Israël? Dat was altijd weer hetzelfde: het gebrek aan geloofsvertrouwen in de God van het Verbond. Daarom gingen ze hun heil van elders verwachten. Daarom vertrouwden ze op vreemde goden en godinnen, de Baals en de Astartes. Ze trachtten de gunst van deze goden en godinnen te verwerven door hun beelden te vereren en door het brengen van allerlei offers, zelfs van kinderen die levend werden gelegd in de gloeiende armen van de Moloch. Samuël zegt: Jullie moeten daarmee ophouden, anders zal de straf van de toornende God op jullie blijven drukken.

Ze moeten zich dus afkeren van de zonde: het vertrouwen op andere goden en zich bekeren tot God. Maar dat mag niet een louter uiterlijke bekering zijn. Ze moeten met heel hun hart tot God terugkeren.

Bedoelt u met bekering dat ik met mijn hele hart mij in geloofsvertrouwen aan God moet overgeven? Indien ja, dan kan ik u geruststellen. Dat heb ik al jaren geleden gedaan. Dat is gebeurd, toen Hij "besloot Zijn Zoon aan mij te openbaren" (Gal. 1:16).

De Statenvertaling geeft het Grieks letterlijk weer: "Zijn Zoon in mij te openbaren". Zo heb ik het ook ervaren. Ik zag de Vader van binnenuit, vanuit mijn hart dat door de Heilige Geest verlicht werd.

Christus werd niet slechts van buiten af aan mij geopenbaard, maar binnen in mij. En in Hem zag ik de liefde van de Vader in onvoorstelbare heerlijkheid.

Toen kón ik niet anders dan mij in geloofsvertrouwen helemaal aan die genadige God overgeven. Want toen ik Christus had gezien, had ik ook Hem gezien (Joh. 14:9). Toen wist ik: "Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben" (Joh. 3:16).

Toen wist ik ook waarom ik tot dan toe tevergeefs had gezocht naar Hem die alleen rust kan geven.

Ik had het op allerlei wijze geprobeerd. Dan weer eens bij de Maagd Maria, dan bij Sint Jozef, dan bij de aartsengel Michaël en weer eens opnieuw bij Onze Lieve Vrouw.

Wat mij nog het meest bevredigde was de devotie tot de Heilige Geest. Ik had in een Latijns gebedenboek een litanie tot de Heilige Geest gevonden. (Ik heb er nooit een Nederlandse vertaling van gezien). Dat waren allemaal Bijbelteksten over de Heilige Geest. Het was of iets van de adem Gods over mij heen ging, wanneer ik al die teksten over de Heilige Geest biddend overdacht.

En toch vond ik ook in Hem niet die rust die ik zocht. Achteraf heb ik ook begrepen waarom. Immers de Heilige Geest is Zelf niet onze Zaligmaker. Het is niet Hij die aan het kruis voor ons is gestorven en ons met God heeft verzoend. Dat heeft de Zoon gedaan, Jezus Christus. En de Heilige Geest wijst steeds van Zichzelf af naar Christus toe. Hij wil Christus verheerlijken (Joh. 16:14).

Nadat het God had behaagd Christus in mij te openbaren, is dat geloofsvertrouwen in Hem mijn diepste levenshouding geworden. Ik weet dat ik alles van Christus mag verwachten. En het is een vreugde voor mij om dat vaak tegen Hem te zeggen: "Ik ben U zo dankbaar voor dat geloofsvertrouwen dat U door de Heilige Geest in mij gewerkt hebt. Ik dank U voor de 'onuitsprekelijke en heerlijke vreugde' (1 Petr. 1:8), waarmee ik mij in U mag verheugen, elke dag opnieuw".

Daarom heb ik ook geen behoefte meer aan iets of iemand anders. Ik kan het vol aanbiddende verwondering Paulus nazeggen: "Hij heeft zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard, voor ons allen heeft Hij Hem overgeleverd. En zou Hij ons na zulk een gave ook niet al het andere schenken?" (Rom. 8:32 RKV.).

Hebt ú Christus gezien in Zijn volle heerlijkheid als de uitbundige openbaring van Gods barmhartige liefde voor verloren zondaars zoals wij allemaal zijn?Indien ja, hoe kunt u dan nog uw rust, uw heil, uw verzoening met God, het eeuwige leven bij iets of iemand anders zoeken Ik kan dat onmogelijk met elkaar rijmen of lijmen.

Zeker, ik heb alle eerbied voor Maria, de gezegende moeder des Heeren. Ze is een uitzonderlijk begenadigde vrouw, want zij mocht de Zoon van God ter wereld brengen.

Maar juist omdat haar Kind, Jezus Christus, de vleesgeworden liefde van God is, vind ik in Hem alles. Maria kan mij niet iets geven dat ik in Hem niet zou vinden.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen