VERGANKELIJKHEID EN HEIL

naar Psalm 90

Geslachten gaan en komen;
de liefde slaat en heelt,
het licht verbrandt en streelt;
gedachten staan en stromen.

Het snelle en het lome,
het schichtige idee,
het schuifelt huiv'rend mee,
vervluchtigt in de dromen.

De wolken willen welven
om heel de wereld heen.
Ze kennen geen geween
en rusten in zichzelve.

Als hooi, gerijd in schelven,
zijn wij, verdroogd als gras.
Wat kwam, ging weg en was
om eigen graf te delven.

Maar aan het eind der wegen
staat ongeschokt het kruis,
wijst naar het eeuwig huis
en zegt aan ons zijn zegen.

Dus aan de dood ontstegen
is wie in God gelooft. Hem wacht wat wordt beloofd: genade bloeit hem tegen.

Ik hoorde tot een horde
en heb mijn God gehoond.
Maar Hij heeft zich getoond
een God van heil en orde.

Die "is" heeft willen "worden",
toen Hij Zich aan mij gaf,
beladen met mijn straf,
Zich met mijn vlees omgordde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen