Lonken naar Rome?

Wanneer ik deze en andere woorden van Luther lees of de geschriften van Calvijn overdenk, dan valt me steeds weer hun sterke bewogenheid op om te getuigen van het Evangelie van genade; om de gerechtigheid Gods in Christus Jezus in het licht te stellen tegenover de zelfgerechtigheid van de mens die de r.-k. leer nagenoeg volledig beheerst.

Hun bewogenheid was een bewogenheid des Geestes die hen doorzinderde tot in de kleinste vezels van hart en nieren.

Wanneer ik in het 'Martelarenboek' getuigenissen lees over mijn broeders en zusters die, heel dikwijls door gruwelijke pijnigingen heen, hun leven hebben gegeven omdat de Heere en Zijn Evangelie hen zo lief was, dan kan ik ten zeerste dankbaar bewogen zijn om dat heerlijke licht van Gods Woord. Maar tegelijk kan ik dan ook wat verlegen zijn, omdat ik zo dikwijls gezwegen heb over de rijkdommen die de Heere God ons in Zijn Woord beschikt.

Over die rijkdommen van het Woord zei Luther o.a. het volgende:

"Wanneer de ziel dit Woord heeft, is zij rijk, heeft zij geen behoefte aan iets anders, want met en in dit Woord heeft zij het leven, de waarheid, het licht, de vrede, de gerechtigheid, het heil, de vreugde, de vrijheid, de wijsheid, de kracht, de genade, de heerlijkheid en alle goede dingen, in niet te schatten rijke overvloed. " (uit: 'De vrijheid van een christenmens')

Overvloedige genade

Wat een grote genade is ons te beurt gevallen! Jezus Christus, de Heilige en de Almachtige God, heeft Zichzelf ontledigd om mij, armzalig en armhartig zondaarskind, die tot niets bekwaam is dan om kwaad te doen, te redden voor de eeuwigheid. Hoe onbeschrijfelijk, hoe onpeilbaar is Jezus Christus'zondaarsliefde. Wie kan nog onberoerd blijven onder zo'n liefdegave!

Christelijke lauwheid'

En toch, hoe lauw kunnen we erbij lopen! Hoe zelfgericht pogen we ons leven in te richten. Hoe grote weerstand roept het woord uit Hebr. 13, vers 13 in ons op om 'tot Hem uit te gaan, buiten de legerplaats, Zijn smaadheid dragende'.

Misschien daardoor zijn we zo verdraagzaam geworden en toegeeflijk bovendien tegenover stromingen die onder het mom van religiositeit de Heere tegenstaan en velen meenemen op hun heilloze weg.

Heel wat moeite ondervinden christenen om de 'smalle weg'te blijven volgen. We dwalen zo licht af naar een geestelijk zijpaadje om zodoende de smaad van het Evangelie te ontwijken.

Is het niet alsof de mens van nature een aversie heeft tegen absolute waarheid? "We moeten het ook niet zoeken", is de veelgehoorde reaktie.

Dit 'het' is dan de onvrede die ons deel kan zijn wanneer we ons duidelijk distantiëren van welbepaalde r.-k. vieringen zoals 'communiefeesten'en 'dodenwaken'; of wanneer we geen deel meer willen hebben aan r.-k. feestelijkheden zoals 'processies' en 'stille boetetochten'.

"Och, waarover ge u druk maakt", wordt dan opgemerkt, "u moet er toch niets méér in zoeken dan een loutere culturele activiteit". Maar dat is een grove vergissing; want dat is het nu juist niet. Een heel ander oogmerk ligt ten grondslag aan de r.-k. feestelijkheden.

Bedekte weerstand

Ja, laten we maar eens luisteren naar wat Rome leert over processies en over de 'sakramentsprocessie' in het bijzonder:

"De kerk heeft de religieuze zede ingevoerd, dat dit eerwaardige sakrament elk jaar op een bijzondere en feestelijke dag gevierd moet worden en dat het vol eerbied in processies door de straten en openbare plaatsen gedragen wordt.

Alle christenen moeten dan de gemeenschappelijke Heer dankbaarheid bewijzen. En zo zal de waarheid als overwinnares over de leugen en de ketterij triomferen, opdat haar tegenstanders in de aanschouwing van zulk een glans en zulk een vreugde der ganse kerk, of in besef van zwakte hun mond houden öf door schaamte aangegrepen en verward zich eindelijk bekeren". (Trente 13e zitting, c. 5).

Het is waarlijk een bedekte weerstand tegen Gods genadewoord. Ook vandaag nog is het diezelfde macht, afkomstig van de geest der leugen, die in velen de verzuchting doet opwellen naar een dosis ceremoniële pracht en praal die vast en zeker enige warmte en sfeer uitstraalt, maar waarin ten diepste eer en lof wordt gebracht aan 's mensen zucht naar grootheid en waardering.

Het Woord recht snijden

Wie de onderliggende motieven kent van Rome's denken en handelen, wordt toch wel elke neiging ontnomen om te lonken naar de trotse bergen van Rome. Wie de Heere heeft mogen ontmoeten op de berg Sion, heeft kennis van het Woord: 'Op de berg Sion zal ontkoming zijn' en 'Jeruzalem zal geheten worden een stad der waarheid, en de berg des Heeren der heirscharen een berg der heiligheid' (Zach. 8:3).

Dit woord wordt dan in het hart geschreven. En bedenk: het is een woord uit de mond van de Heere wiens Naam is IJveraar. Een ijverig God is Hij (Ex. 34:14). Laten we toch onverschrokken vasthouden aan het Woord der Waarheid en het te allen tijde recht snijden. Het is zo nodig om daar steeds weer bij bepaald te worden. We hebben immers allen de latente neiging om de heilsboodschap op te offeren aan een meer humanistisch getinte boodschap die geen aanstoot geeft.

De scherpte van het kruis snijden we liefst eruit weg, want we houden er niet van om als 'onsympathiek' te worden aangezien, om als 'niet-bij-de-tijd' te worden versleten. Het is waarlijk een constante verzoeking.

De weg der profeten

In de Bijbel zien we trouwens ook dat de profeten van de Heere tegen deze verleiding krachtig weerstand hebben te bieden.

Denken we maar aan Micha, de zoon van Jimla, uit 1 Kon. 22.

Hoe groot was voor hem de verleiding om te spreken naar de gunst van de koning en de valse profeten. Ten overstaan van 400 valse profeten en de koning heeft hij getrouw gesproken wat de Heere hem opdroeg: "Zo waarachtig als de Heere leeft, hetgeen de Heere tot mij zeggen zal, dat zal ik spreken", (vers 14).

De gevolgen bleven niet uit: hij werd op de kinnebak geslagen en in de gevangenis geworpen, waar hij met brood en water der verdruktheid werd gevoed.

Denken we aan Jeremia die in een put vol met slijk werd geworpen, omdat hij niet sprak naar de gunst des volks (Jer. 38), maar alleen wat de Heere hem gebood te spreken.

Neen, van enig compromis was bij hen geen sprake.

Helaas, vandaag zouden wij al eens geneigd zijn eraan toe te geven, wellicht omdat we te weinig geworteld zijn in het Woord of bij gebrek aan een diepere kennis van wat Rome in wezen leert.

"Ja, waarom zouden we 't niet eens samen proberen? Zij geloven toch ook in God en in Jezus Christus. We lezen dezelfde Bijbel. Net als wij hebben ook zij Bijbelstudies. Waarom ons dan nog zo van hen afzonderen?" - Een kritiek die u zeker al ter ore is gekomen.

In ons getuigend gesprek met Rome moet echter bovenal vaststaan dat elke toegeeflijkheid aan Rome een ondergraven is van de vastheid van Gods Woord. Denk maar niet dat Rome ooit iets zal inleveren van wat zij tot nog toe heeft geleerd.

Prof. dr. G. Brom schreef in zijn boek 'Gesprek over de eenheid van de Kerk': "Protestanten die menen, dat de Moederkerk wel ooit één of andere van haar leer opgeven zal, om de eenheid mogelijk te maken, kunnen zich die voorspiegeling niet gauw genoeg uit het hoofd zetten. Verkeerde gedachten over de kerk zijn altijd gevaarlijk, terwijl valse verwachtingen alleen teleurstelling opleveren. Als er iets in de beginselen veranderen moet, om tot overeenstemming te komen, dan is het in de beginselen van de hervorming, die op verandering berekend en aan verandering gewend zijn. Een paus heeft geen recht ook maar het minste te veranderen aan het geloofspand, dat aan de kerk is toevertrouwd.

Vastheid in het Woord

De verschrikkelijke vloekwoorden die Trente heeft uitgesproken en die paus Pius V heeft verwoord in zijn banbul 'Coena Domini' wil ik u besparen. Ze getuigen immers van een pretentieuze zelfverzekerdheid, die de waarheid ten onder wenst te houden.

Nooit zijn die woorden herroepen, integendeel, steeds weer zijn ze bekrachtigd geworden. Ook de eed van Trente is vandaag nog steeds van kracht. Vergeten we dat niet!

Paus Johannes Paulus II stelt in het nieuwe Kerkelijke Wetboek dat "degene die een leer verkondigt die door de paus of door een oecumenisch concilie veroordeeld is, met een rechtvaardige straf dient gestraft te worden" (canon 1371 §1).

Trouwens, wat hebben wij van Rome te leren?

Laat Gods Woord onze leerschool zijn, want uit het Woord wordt ware 'geloofskennis' geboren. De Schrift is volmaakt en in alle opzichten volledig. De Heere God heeft alles erin uitgesproken wat nodig is tot onze zaligheid (NGB art. 7). Niets, maar dan ook niets heeft Hij achtergehouden, zodat wie zich houdt aan het Woord daarin ook zijn vastheid vindt en nooit voor verrassingen zal komen te staan. Dit beduidt dat de toekomst nooit anders zal zijn dan wat wij op grond van het Woord hebben aangenomen.

Daarom kunnen wij nooit aanvaarden dat geschriften van mensen op één lijn worden gesteld met de Schrift, zoals Rome dit beweert in het conciliedocument 'Dei Verbum' no 9.

Neen, van Rome hebben wij niets te leren. De Bijbel is immers volkomen en algenoegzaam.

Open toch het Woord

Van enig samengaan met Rome kan hoegenaamd geen sprake zijn.

Rome heeft de eenvoudige en bijbelse weg van verlossing in Christus alléén, uit genade, door het geloof, verlaten.

Laten we toch gehoor geven aan de stem van Gods Geest die in het Woord getuigt dat er een duidelijke scheiding is aangebracht tussen de kinderen van het licht en de kinderen van de duisternis.

Wij hebben niet dezelfde grondslag! "Kan de tempel van God een verbond aangaan met de afgoden? Maar de tempel van de levende God dat zijn wij" (2 Kor. 6:16). Onze boodschap is de bijbelse boodschap van verlossing uit de macht der zonde door geloof in Jezus Christus' verzoeningswerk. Wij hebben geen andere boodschap dan Jezus Christus en die gekruisigd! "Ik had mij voorgenomen u geen enkele wetenschap te brengen dan die van Jezus Christus en Zijn kruis" (1 Kor. 2:2).

Niet een maatschappelijke gerechtigheid die het produkt is van eigen inspanningen en roemt in eigen prestaties, een gerechtigheid die tevreden is met haar eigen goedheid en die geen behoefte heeft aan het plaatsvervangend offer van Jezus Christus. Maar een toegerekende gerechtigheid door het geloof van Jezus Christus. Dat is onze boodschap!

Een andere God

Wij belijden ook niet dezelfde God!

"Ja maar - zult u zeggen - dat vind ik toch al te kras!"

En toch is het zo. De Bijbel leert mij God kennen als de Heilige en de Rechtvaardige God, die toornt over de zonde, maar ook als de God van genade, die de zonde vergeeft om Christus' wil.

In Christus mag ik God kennen als een barmhartig God die uit louter genade volkomen vergeving schenkt van al mijn zonden en zondestraffen.

Rome daarentegen belijdt een God die de zondestraffen wel laat uitboeten door Jezus Christus, maar ze ook nog gedeeltelijk laat uitboeten door de mens zelf in het vagevuur, zoals Trente het heeft geleerd. Is dit de God van de Bijbel?

Rome belijdt ook een andere Christus dan de Christus der Schriften, die wij mogen kennen als onze Borg en Zaligmaker.

Al mijn zonden, zowel vóór als na mijn bekering, werden Hem als Borg toegerekend. Zijn gerechtigheid is de mijne geworden; deze is mij toegerekend uit genade langs de weg van het geloof.

Rome daarentegen belijdt een Christus die enkel de 'mogelijkheid' tot verzoening heeft geopend. Zijn kruisoffer was niet voldoende. Menselijke medewerking wordt vereist. Door onze goede werken moeten wij het eeuwige leven mee helpen verdienen.

Is dit de Christus der Schriften?

Rome belijdt ook een andere Geest dan de Heilige Geest die ons door Woord en sacrament verzekert van eeuwig leven.

Rome daarentegen belijdt dat de Heilige Geest zich gebonden heeft aan de uitspraken van het kerkelijk leergezag, zodat iedereen - op straffe van doodzonde en hel - alle uitspraken van de paus als onfeilbaar waar moet aanvaarden. Is dit de Geest der belofte?

Geen ruimte

Neen, er is binnen het geloof der Schriften geen ruimte voor enige roomse inbreng; geen ruimte voor enige samenwerking met Rome; geen ruimte voor 'kanselruil', geen ruimte voor 'wederzijdse sacramentsbediening', geen ruimte voor een 'oecumenisch' lonken naar Rome.

Weest op uw hoede! Vraagt naar de oude paden!

We worden er zo licht van afgebracht. Helaas! Een sociaal evangelie, een evangelie met een voorbeeldige Jezus lijkt ons heel wat aantrekkelijker en achtenswaardiger dan de dwaasheid van het kruis. Maar Gods heilig Woord leert mij dat het Kruis Gods enige remedie is en 's mensen enige hoop. De enige Naam die redden kan is de Naam van Jezus. 'De enige kracht die helpen kan is de kracht van het Kruis. Die Naam en die kracht zijn Gods enige weg ter zaligheid. Wij hebben dan ook geen andere boodschap dan Jezus en Zijn Kruis!

Houd vast wat gij hebt

Houd vast aan het geloof in het Kruis van Christus en vertel onvermoeid van Jezus Christus 'die is overgeleverd om onze zonden en opgewekt om onze rechtvaardigmaking' (Rom. 4:25).

Buiten Hem is geen hoop, buiten Hem is geen toekomst, buiten Hem is geen leven en geen zaligheid.

Als getuigen van Christus zijn wij geroepen én gezonden om ons volk 'de ogen te openen, en hen te bekeren van de duisternis tot het licht, en van de macht des satans tot God; opdat zij vergeving der zonden ontvangen, en een erfdeel onder de geheiligden, door het geloof in Mij" (Hand. 26:18).

Het Evangelie dat Paulus predikte, bekeerde mensen "van de afgoden tot God om de levende en waarachtige God te dienen, en Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten, Dewelke Hij uit de doden verwekt heeft, namelijk Jezus, Die ons verlost van de toekomende toorn" (1 Thess. 1:9, 10).

Dat is de boodschap die harten vernieuwt en wederbaart.

Houden we dit toch vast. Houd vast wat gij hebt en laat u niet verleiden, omwille van de 'lieve vrede' en de 'verdraagzaamheid' iets af te doen of toe te voegen aan Gods Woord! Wat dit betreft mogen wij gerust wat meer onverdraagzaam zijn. We zijn soms zo verschrikkelijk tolerant als het om de waarheid gaat, als Christus in Zijn Middelaarswerk wordt aangetast of verloochend.

Misschien zijn we wel bang geworden voor wat onvrede of voor wat kritiek of misprijzen omwille van Zijn Naam.

O, ik heb er ook wel eens moeite mee en de verleiding kan inderdaad groot zijn om mensen die vroom en godsdienstig zijn en bovendien ook nog te allen tijde dienstbaar, ze op grond daarvan als 'rechtvaardigen' te beschouwen.

Daarom is het zo nodig ootmoedig te buigen voor het Woord en gegrond en geworteld te blijven in de liefde Gods.

Laten zo uw harten wijd geopend zijn voor de volle rijkdom van het Evangelie van genade, opdat Christus in al Zijn volheid woning moge maken in uw harten.

Laten we vurig van geest, de Heere dienen, indachtig het woord van Paulus aan Timotheus: "Evenwel het vaste fundament Gods staat, hebbende dit zegel: De Heere kent degenen, die Zijne zijn; en: Een iegelijk die de Naam van Christus noemt, sta af van ongerechtigheid" (2 Tim. 2:19).

Belijden we daarom eensgezind en standvastig het bijbels en reformatorisch beginsel:

het 'Sola Fide': door het geloof alléén;

het 'Sola Gratia': door genade alléén;

het 'Sola Scriptura': de Schrift alléén.

Dan zal er kracht uitgaan van ons getuigenis!

Gode ter ere en ons volk tot heil!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen