Opvoeding 3

28 januari

Ik wou eerst nog terug komen op wat ik in mijn vorige brief schreef over de rijke zegen van ons huwelijk. In die tussentijd dat ik die brief schreef en dat u hem beantwoordde, is er een hele tijd over heen gegaan.

Ik moet u nu bekennen dat het de week erop al stormde en die storm ging op zondag door. Het was bar en boos.

Zou dat nu komen door de duivel, omdat ik het zo duidelijk als genade, als zegen ervaar én dat geschreven heb aan u met het verlof om dat te publiceren? Is het mogelijk dat hij dan pas echt wakker wordt en gaat razen, wanneer mensen openlijk verkondigen dat er in hen geen goed woont en dat als er iets goeds uit hen voortkomt, dit uitsluitend te danken is aan de barmhartige liefde Gods in Christus? Is hij er dan als de kippen bij en spuwt hij dan extra de gal van zijn haat over je uit en probeert je op je zwakke plekken te pakken, niet alleen door de week, maar zelfs op de zondag, de dag waar ik het meeste naar uitkijk?

De problemen zijn nog wel dezelfde dag uitgepraat, maar de zondag was bedorven. Ik kon niet naar de kerk, want ik had er vreselijke hoofdpijn van gekregen. Ik kón gewoon niet.

En al hebben we elkaar dan ook weer diezelfde dag nog gevonden, toch schudt en trilt het nog dagen op z'n voegen. Je bent dan een hele tijd de draad kwijt. De rust, de vrede, het ;ebed, alles is weg, is veranderd. Het wil niet eenvoudig weer terugkomen. Je moet a.h.w. veer helemaal van de grond af beginnen, met het huwelijk en met de Heere.

De dominee gaf later nog een heel mooi Schriftgedeelte aan wat me erg geholpen heeft n'n leven te overzien nl. Ez. 36:22-38. Woordelijk kun je daarin je leven terugvinden. Daar hoef je geen theoloog voor te zijn. Het maakte me klein en blij en dankbaar. Het gaf veer hoop en moed.

a de terugslag van de laatste weken is er nu dus weer de openheid. Ik ben er wel wat )nzekerder door geworden. Maar des te leger zijn nu de bladzijden in mijn hart, )ladzijden die verlangen om door Hem beschreven te worden, door Hem naar Wie al nijn verwachting, mijn hoop, mijn liefde en lust uitgaat.

Vaak speel ik zo maar even op de piano Ps. 116. Elke dag als ik langs dat ding kom, wip k even op de kruk en speel die psalm. Ik wil me dan zo maar even uiten. Vaak volgen er lan nog talloze liederen meer. Want spelen doe ik graag en de piano staat nu eenmaal 'oor de grijp. Hij doet het altijd, daar is niets voor nodig dan tien vingers en een melodie n het hoofd en in het hart.

29 januari

Mijn man las ook uw weergave van mijn brief. Ook hij vond mijn beschrijving van onze underlinge verhouding een beetje eenzijdig. "Het lijkt wel alsof wij het ideale huwelijk lebben, alsof het bij ons altijd goed, blij is, een oase van rust en vrede."

Nee, ik schreef het al: zo is het inderdaad niet. Die indruk wil ik ook niet geven, vlaar wel is het datje als gelovigen eikaars (on)hebbelijkheden beter verdraagt, er anders )p inspeelt. En als er problemen zijn, ervaar je zo heerlijk Zijn krachten hulp om ze op te ossen. Dat ervaar je dan ieder op z'n eigen manier, de man als man met zijn eigen beleving, de vrouw als vrouw met haar eigen aanvoelen. En daar ben je dan weer blij en iankbaar om.

Ook bij ons is er de sleur van elke dag. Ook bi j ons is het huwelijk niet altijd een vertoeven )p hoogten. Maar bij blijdschap is de vreugde anders, groter, dieper. En altijd weer is er Ie dankbaarheid om Hem, die midden in onze echtverbintenis staat. En als er problemen rijn, wordt de weg om daaruit te komen, biddend bewandeld. En dan is er opnieuw de iankbaarheid om de uitredding, want als het aan ons lag, zouden we elke week grote ïuwelijksproblemen hebben bij wijze van spreken, want wij zijn niet beter dan anderen.

Antwoord

Ie brief heeft mij, en ik ben er zeker van, ook veel lezers goed gedaan.

eker, we gunden je van harte die idylle waarover je in je vorige brief schreef. Maar we lachten: zou die vijver dan altijd rimpeloos zijn? Ik kan me voorstellen dat sommigen daardoor misschien ontmoedigd waren.

Maar nu herkennen wij ons allemaal in jou en in je man. En we zijn erdoor bemoedigd dat jullie er dan toch ook weer boven uitstijgen, niet in eigen kracht, maar in de kracht van Hem die ons draagt met Zijn onvergankelijke liefde. Hartelijk dank dat je dat illcmaal zo openhartig schreef!

Wat je zei over de aanvallen van de duivel, is zeer beslist waar. Ook ik heb vaak het gevoel gehad dat ik de duivel hoorde razen, wanneer ik mij openlijk voor God verootmoedigde en alles alleen aan Gods genade toeschreef.

Maar - Gods Naam zij voor altijd geprezen - "in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem die ons heeft liefgehad" (Rom. 8:37).

Over het overige van je brief schrijf ik in Opvoeding 4.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen