ONTMOETINGEN 39

Zondag las ik uw meditatie en Ontmoetingen 37 in het februarinummer. Ik voelde mij erdoor aangesproken.

Vooral de laatste zin op p. 3 trof mij: "Ook voor ons geldt: Wij ontvangen slechts liefde, nadat we zelf eerst hebben liefgehad."

Gods Geest heeft dat ook mij moeten leren nl. dat ik niet mezelf moet beklagen om het gebrek aan liefde bij anderen, maar dat ik zelf liefde moet schenken, zonder stiekem te hopen dat ik er iets voor terug ontvang.

Maar als de Geest van God je op die weg brengt, leer je meer begrijpen wat Christus heeft moeten doorstaan. Hij, de Zondeloze, die kwam om ons te redden van de eeuwige dood, werd Zelf naar de dood verwezen: "Weg met Hem!"

En dat geeft ook ons de kracht om altijd weer door te gaan met het schenken van liefde. De Heere heeft immers Zijn liefde in ons gelegd, in ons geborduurd. En dan kún je op den duur niet anders dan ook zelf liefhebben.

De Heere is zo goed voor mij geweest. Ik mag Hem al vanaf 1967 kennen met mijn hart. Toen werd Hij mij te sterk. Zijn liefde overweldigde mij.

De Heilige Geest trok mij achter Christus aan de lijdensweg op. Ik werd aan mijzelf ontdekt, ik werd ontgrond, ontbloot. Er bleef niets meer van mij over dan alleen maar schuld, schuld, schuld.

Maar ik mocht ook het Lam volgen dat de zonde van de wereld, ook mijn zonde, op Zich heeft genomen.

Ik moest zakken, zinken, totdat ik op het vaste Fundament terecht kwam, Christus alleen en Die gekruisigd.

Hij is mijn Geliefde geworden, mijn Borg en Middelaar, van God geschonken. Ik ben met Christus gekruisigd en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij!

Ik zag Hem blinkend in Zijn heerlijkheid. Alles aan Hem is gans begeerlijk! Ik heb Zijn grote liefde mogen ervaren, Zijn openbaring aan mij. Zijn Zich wegschenken voor mij. Soms ben ik zo vol van Zijn liefde dat ik nauwelijks nog besef dat ik hier op aarde ben. Dan mag ik mij neervleien in Zijn liefdearmen, rusten aan Zijn hart.

De Heere houdt mij staande in dit, soms moeilijke leven, moeilijk omdat mijn vlees, mijn zondige "ik", steeds weer tegensputtert. Maar altijd is Hij dan mijn levenskracht, mijn Rots, mijn enige Hoop.

Niet mijn ervaringen zijn mijn grond, die grond vind ik slechts buiten mij, in Christus, in Gods belofte.

En toch: Hij is de mijne en ik ben van Hem. Daarom komt Hij in de aanvechtingen naar mij toe en verzekert mij: "Ik heb je lief. Ik kom spoedig. Vrees niet". Zo is mijn leven verborgen in Hem.

Zijn genade is mij genoeg. Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Ik weet dat Hij het verachte en onedele heeft uitverkoren. Hij schaamt Zich niet over mij, want het is een trek van Hem om juist het ellendige te redden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen