KERSTVIERING MET SPAANS-SPREKENDEN IN ROTTERDAM

Margarita Carrera van Papendrecht, Peruaanse en weduwe met een dochter van 18 jaar, belde mij:

"Wij willen graag een kerstviering organiseren voor Spaans-sprekenden, vooral van Latijns Amerika. Daar zijn er onder, die met oneerlijke bedoelingen naar Nederland zijn gelokt, b.v. met de belofte van een huwelijk, en hier hopeloos in de vernieling zijn terechtgekomen, b.v. vanwege de prostitutie. En juist in de donkere kerstdagen voelen deze mensen zich zo alleen en hebben heimwee naar de zon van Zuid Amerika en naar hun arme, maar wel vrolijke vaderland. Wilt u daaraan meewerken en de kerstmeditatie verzorgen?".

Mijn antwoord: "Graag! Wat kan ik verder nog voor jullie doen om die avond te doen slagen?".

Margarita: "Ja? Mogen we u dan vragen of u een oplossing weet voor déze moeilijkheid: we willen die avond houden op 23 december in Rotterdam, want dat ligt centraal. Maar … we kunnen geen zaal vinden. De meeste zalen zijn allang besproken en de resterende zijn veel te duur. Bovendien hebben wij weinig relaties".

Ik belde de gereformeerde diakonie van Rotterdam Centraal. Het was meteen goed en … we kregen de zaal gratis.

Ongeveer 50 mensen kwamen opdagen, van allerlei nationaliteiten, ook van de Nederlandse Antillen. Er was een ongedwongen sfeer. Een bekeerde Jodin gaf haar getuigenis. Br. Stier die jarenlang in Bolivia had gewoond, sprak over de gemeente van Christus en Israël.

Ik probeerde zoveel mogelijk gesprekken aan te knopen. Een Chileense vertelde mij dat ze een jaar geleden tot geloof was gekomen. Dat had haar hele leven grondig veranderd. Ze was getrouwd met een Nederlander, een rooms-katholiek. Hij was meegekomen en ik had ook gesprekken met hem.

Zij: "In de eerste tijd was het moeilijk om de juiste houding in ons huwelijk te vinden. Mijn man is nog niet tot diezelfde vreugdevolle ontdekking gekomen. We dreigden daarom uit elkaar te groeien. Maar we hebben elkaar toch weer gevonden".

Hij beaamde dat: "Ik heb al sinds mijn achttiende met de R.-K. Kerk gebroken, al heb ik mij niet officieel laten uitschrijven. Maar in deze blijdschap van het Evangelie kan ik mijn vrouw (nog) niet volgen".

Na het 'geestelijke' gedeelte dat ongeveer een uur duurde, volgde een gezellig samen eten op z'n Zuid-Amerikaans.

Ik had wel een 50 exemplaren van de Spaanse vertaling van "Wat is geloven"? meegenomen en vele exemplaren van En La Calle Recta, de Spaanse IRS. Ze gingen alle grif van de hand en men nam ze ook mee om uit te delen onder andere Spaanssprekende kennissen.

Ik had de auto op het kerkplein gezet voor het uitladen van allerlei materiaal. Daarna werd ik zozeer door de drukte in beslag genomen dat ik vergat de auto elders te parkeren. Na afloop zat er een parkeerbon achter de ruitewisser: f. 35,-. Maar voldaan keerde ik huiswaarts, blij dat we iets hebben kunnen doen voor deze vreemdelingen, ver van huis en haard.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen