Ds. Paisley en de paus

Hoezeer ik ook begrip heb voor de verontwaardiging van ds. Paisley, toch kan ik zijn ordeverstoring tijdens de zitting van het Europese Parlement in Straatsburg niet goedkeuren. Dan gaan we het recht in eigen hand nemen.

Hoezeer ik ook de verontwaardiging deel tegen de film "The last temptation", toch ben ik het beslist niet eens met die extreme rechtse groep in Parijs, die een bioscoop waar die film gedraaid werd, in brand stak.

Jezus heeft duidelijk gezegd: 'Geeft dan de keizer wat des keizers is en Gode wat Gods is" (Lk. 20:25). En wat dat'geven aan de keizer" inhoudt, beschrijft Paulusin Rom. 13. Hij noemt daar de overheid (en dus ook de toenmalige heidense keizer) "Gods dienares", "alzo dat wie zich tegen de macht stelt, de ordinantie van God weerstaat".

Ik zou broeder Paisley - ik noem hem broeder, want uit alles blijkt dat hij een oprecht gelovige is - willen vragen:

Dat Parlement van Europa is langs wettige weg gekozen. Het heeft zijn eigen gedragsregels opgesteld bv. ook dat een spreker die uitgenodigd is, niet mag onderbroken worden. Maar u overtrad die regel.

Paulus schrijft: "Daarom is het nodig onderworpen te zijn, niet alleen om de straf, maar ook om het geweten" (Rom. 13:5). Is uw geweten dan helemaal niet verontrust, omdat u door uw optreden u niet wilde onderwerpen aan de bepalingen van een wettige overheid (hoe beperkt dat gezag van het Parlement van Europa - gelukkig! nog steeds is)? Meent u dat u daartoe het recht had en dat u daardoor op geen enkele wijze de ordinantie van God hebt weerstaan? Bovendien … vervalt u zo niet in dezelfde dwaling van Rome, die U bestrijden wilt nl. dat u de geestelijke en de wereldlijke macht gaat vermengen? Bent u zo niet bezig met een poging de roomse paus met behulp van een protestantse paus (ds. Paisley) te verdrijven?

Wij verwijten toch immers Rome dat de paus beweert de opvolger van Christus te zijn en tegelijk aanspraak maakt op een wereldlijke staat, waarvan hij de absolute alleenheerser, dus in wezen de diktator, is.

Maar Christus heeft uitdrukkelijk gezegd dat Zijn Koninkrijk niet van deze wereld is. Iemand die aanspraak maakt op een werelds koninkrijk, kan dus in die zin nooit de vertegenwoordiger van Christus zijn op aarde.

Ik meen dat ds. Paisley de, volgens mij bijbelse, leer van Luther over de twee rijken niet goed ziet. Die leer heb ik een keer geprobeerd in IRS met dit voorbeeld duidelijk te maken:

Op de morgen van de tiende mei 1940 snauwt een Nederlandse soldaat die slecht gehumeurd is, zijn kameraad op de Grebbeberg af. Hij doet daardoor zonde.

Drie uur later schiet hij een Duitser die de Grebbelinie wil bestormen, in flarden. Daardoor volbrengt hij Gods wil, want hij doet dan wat hem door de Nederlandse overheid, Gods dienares, is opgedragen.

In het rijk van deze wereld moet desnoods geweld worden gebruikt tegenover hen, die de wetten van de burgerlijke overheid overtreden. Dat gebeurt door de politie en in het uiterste geval door het leger.

Maar in het geestelijke Koninkrijk Gods geldt: "Niet door kracht noch door geweld, maar door Mijn Geest (zal het geschieden), zegt de Heere der heerccharen" (Zach. 4:6), dus ook niet door het geweld van ordeverstoring.

Ik ben ook overtuigd dat het uit protest wegblijven uit die vergadering van de Europarlementariër L. v.d. Waal een positieve indruk heeft gemaakt vanwege de waardigheid van zijn optreden en vanwege zijn verklaring aan de pers daarna; dit in tegenstelling met het optreden van ds. Paisley.

DURFT U AAN UW DOOD TE DENKEN? Lees ontmoetingen 34.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen