GEZELSCHAPPEN - Een reaktie

Zelf heb ik een gezelschap meegemaakt. Ik was nl. vanaf 1916 in dienst van een boer. Het gezin bestond uit man en vrouw van middelbare leeftijd en een oude vader,

's Zondags ging men met een zak brood naar de kerk, meer dan anderhalf uur lopen. Daar maakte men twee of drie diensten mee.

's Avonds werden gezelschappen gehouden op ongeregelde tijden. Daar spraken alleen "bekeerden". Om die eretitel te krijgen moest je eerst aan een keuring onderworpen zijn geweest.

Het onderwerp van de bespreking was meestal het verleden waaruit iemand bekeerd was. Men putte zich uit in de beschrijving van de vunzige zonden van vroeger in de hoop dat de hoorders zoveel mogelijk zouden griezelen.

Leiding ontbrak er helemaal. Veel Bijbelteksten werden aangehaald, meestal dezelfde. Studie werd niet nodig geacht. Slechts één theologie werd aanvaard nl. de gezelschapstheologie.

De oude vader was nog het meest nuchter. Als allen geknield lagen rond de tafel, sprak hij een vroom gebed uit. Hij haalde veel teksten aan uit Jeremia en Ezechiél en sprak op een klagelijke, melancholische toon; heel lang.

Volgens mij ontbrak er de geloofsblijdschap over de verzoening, die het geslachte Lam door Zijn kruisdood voor ons die in Hem geloven, heeft bewerkt.

Enkele gebeurtenissen uit het dagelijkse leven kunnen dat misschien illustreren. Daaruit blijkt dat men steeds een verband legde tussen ongelukkige voorvallen en het oordeel van God.

1. Op een zondag moest ik hooi voor het vee halen van het hilt (= geen zolder, maar balken waarover stro lag gespreid). Ik viel drie a vier meter naar beneden, maar kwam op zachte strogrond terecht. Natuurlijk was ik erg geschrokken, maar ik had overigens nog geen schrammetje. Desondanks: "eigen schuld, straf voor de zonde", zei de baas.

2. Het was winter. De vrouw en een dienstmeisje van 14 jaar gooiden sneeuwballen naar elkaar. Ze hadden veel plezier, totdat het meisje zich verwondde aan een emmer. "Ach, ach", zei de vrouw, "laten we gauw stoppen met die ijdelheid".

3. Men leefde sterk uit de verwachting van de hemelse dingen. Een ouder echtpaar dat de kring bezocht, hoorde op een zomermorgen in de verte wat muziek. De man zei: "Daar komen de engelen ons halen". Het was een groep militairen op mars.

4. Op een koude winteravond kwam een man van ver, naar zijn gewoonte, onverwacht binnen. Het eten stond op tafel en vooral de jongeren hadden flinke trek. Maareten… ho maar! Allen moesten rond het haardvuur en toen begon hij te spreken. Lang, heel lang. En schreeuwen, o zo luid. De wekker op de schoorsteen resonneerde mee.

ANTWOORD

1. U maakt de veel voorkomende redeneerfout van het 'generaliseren', d.i. de misstap van één lid van een groep of kerk toeschrijven aan de hele groep of kerk. Een voorbeeld:

In het RD las ik dat een trouw kerkganger van de baptisten in de USA tot 18 jaar gevangenisstraf was veroordeeld, omdat bleek dat hij vele vrouwen en meisjes had verkracht. Een foutieve konklusie zou zijn: dus zijn alle baptisten verkrachters.

Het feit dat er misbruiken bij de gezelschappen voorkwamen -ds. van Eckeveld wees trouwens zelf al op die gevaren - is nog geen bewijs dat ALLE gezelschappen uit den boze zijn.

2. Wat die groep te veel had - alles opzij zetten om naar een preek te luisteren, ondanks de knorrende, hongerige magen van de jongelui - hebben wij te weinig.

3. Het zou goed zijn dat ook wij méér uitzagen naar de wederkomst van Christus. Dat je je dan eens een keer vergist, is niet zo erg als wanneer je totaal geen rekening houdt met de mogelijkheid dat de Heere vandaag terugkomt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen