Brief uit Argentinië

Hierbij een verhaal dat te maken heeft met uw bediening en waarvan ik hoop dat het zal dienen tot eer van Gods Naam.

Een jaar geleden bezocht ik mijn ouders, die in het zuiden van Chili wonen. Zij dienen in ootmoed en geloof de Heere.

In de bibliotheek van mijn vader trof ik een boek van u aan: "Moeder, ik klaag u aan". Zeer geboeid las ik dat boek, want het gaf mij informatie, waarover ik nooit had gehoord en het opende geheel nieuwe perspectieven. Ik meen dat het lezen van dit boek deel uitmaakte van een plan dat de Heere blijkbaar met mij had. Wat u in dat boek schreef, liet mij niet meer los en ik begon uw inzichten te vertellen aan de leden van de gemeente, waartoe ik behoor.

Enige tijd later trof ik ergens enkele exemplaren aan van uw blad IRS. Ik kreeg daardoor een nieuwe visie op het bezoek van de paus aan Chili in april 1987.

De zondag voordat ik met mijn vrouw en dochter zou terugkeren naar Argentinië, zei mijn vader mij ineens: "De Heere geeft je vandaag de opdracht en de eer om Zijn boodschap te verkondigen".

Maar het was nog maar kort voor de samenkomst van de gemeente en ik had niets voorbereid. Toen schoot mij de inhoud van uw boek en van IRS te binnen. Ik dacht: daarover moet ik het hebben, want daarover hebben de mensen maar heel weinig gehoord.

De luisteraars waren zeer onder de indruk. Een man van ongeveer 80 jaar kwam die avond tot geloofsovergave aan de Heere. Gods Naam zij geprezen!

De vrijdag daarop vertrokken wij naar Argentinië. In de bus werd ik echter gearresteerd. Ik was nooit met de justitie in aanraking geweest en nu werd ik zo maar in de gevangenis van Osorno opgesloten.

Op zondag had ik nog steeds geen bezoek gekregen van mijn familie. Wel werd ik geroepen naar iemand die ik nooit had gekend.

Ik begreep echter meteen dat het een broeder in het geloof was. Hij kwam op mij af, legde zijn ene hand op mijn hoofd en hield met de andere mijn hand vast en zei: "De Heere zegt aldus: Ik ben uw God. Ik heb toegelaten dat u hier terecht zoudt komen. Ik ken uw droefheid en uw pijn, maar Ik ben met u. Ik heb u hier gebracht, opdat u zonder vrees Mijn woord zoudt verkondigen. Ik geef u daartoe Mijn volmacht. Er is hier veel nood. Maak u verder geen zorgen, want Ik zal u uit deze plaats vandaan halen".

Hij zei: "De Heere heeft mij opgedragen u te bezoeken. Hij noemde u Zijn geliefd kind". Daarna verdween hij.

Er kwam een wonderbare rust over mij. Ik wist het nu zeker: de Heere is met mij. Die middag kwamen mijn ouders, mijn vrouw en mijn dochtertje. Ik vertelde hen wat mij was overkomen.

Ik vroeg en kreeg verlof om op het terrein van de gevangenis in de open lucht te evangeliseren. We verspreidden meer dan 1000 folders en gedeelten van het Nieuwe Testament.

Ik heb 33 dagen in die gevangenis doorgebracht. Toen werd ik overgebracht naar Santiago, een reis van 800 km. De reis duurde twee nachten en een dag.

Ik ondervond wat het betekent datje handen geboeid zijn en datje aan je voeten een ketting moet dragen met een hangslot.

In de gevangenis van Santiago trof ik drie mannen aan, die in de gevangenis tot bekering waren gekomen. Ze waren enkele dagen tevoren uit Valparaiso aangekomen.

Een van hen was tot 20, een tweede tot 15 jaar gevangenisstraf veroordeeld, beiden vanwege begane misdaden. De derde was iemand die verslaafd was geweest aan drugs. Hij was veroordeeld vanwege het dragen van een vuurwapen.

Wij besloten op de open plaats van de gevangenis het Evangelie te verkondigen. En tot onze grote vreugde werd er intens geluisterd. Het was in februari en in april zou de paus komen. Velen verwachten dan een vrijspraak of althans een vermindering van hun straf.

Dat bracht mij op het idee om nadat de anderen hun getuigenis hadden gegeven, te spreken over: "En wie dorst heeft, kome; en wie wil, neme het water des levens om niet" (Openb. 22:17).

Ik zette uiteen dat Christus de enige Middelaar is, de Zaligmaker die al onze problemen kan oplossen.

Ik kon tot hen spreken als een mede-gevangene. Zodoende hadden mijn woorden een bijzondere kracht. Het was dan ook alsof de zalving van de Heilige Geest over mij was gekomen. Steeds meer gevangenen voegden zich bij de luisteraars.

Terwijl ik sprak, kwamen ineens twee jongemannen op mij af. Ze omhelsden mij schreiend.

Toen riep ik ook de anderen op om zich in vertrouwen over te geven aan Jezus Christus als hun enige en volkomen Zaligmaker. Ik verzekerde hen op grond van Gods Woord, dat God iedereen wil aannemen, ongeacht de misdaad die hij mocht bedreven hebben, wanneer hij zich bekeert en gelooft in Jezus Christus.

Ongeveer 60 a 70 knielden neer. De andere drie mede-broeders baden met velen afzonderlijk.

Wat een vreugde was dat voor mij. Ik voelde niet meer de pijn van mijn handen en voeten, die ontstoken waren door het dragen van de boeien.

Ik had verschillende keren op het bureau moeten komen, maar iedere keer moesten ze mij meedelen dat ze het dossier waarin mijn beschuldiging zou zijn vastgelegd, niet konden vinden. Eindelijk werd ik vrijgelaten vanwege het ontbreken van een akte van beschuldiging.

Thans ben ik weer terug in Bariloche. Als ik aan die dagen in de gevangenis terugdenk, komt er een grote bewogenheid in mij naar boven jegens hen, die daar hun menselijke waardigheid steeds meer verliezen. Moge de Heere hen genadig zijn.

Bariloche (R. Argentinie)

De Spaanse editie van "Moeder, ik klaag u aan" was reeds lang niet meer voorradig, terwijl er toch veel vraag naar bleef. Daarom besloot het bestuur tot een heruitgave. Kosten per ex. f 4.90. Hoeveel exemplaren neemt ú voor uw rekening? Giro 901.000 van IRS te Velp, met vermelding van: "Spaanse editie: Moeder, ik klaag u aan".

Hartelijk dank bij voorbaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen