Nederland in een verenigd Europa

Aldus luidt de titel van het nieuwste boek van dr. W. Aalders(uitg. Kok Kampen, 191 blz. f 29,90); ondertitel: "Nederland in een verenigd Europa".

Het is een enorm geladen boek met een krachtige profetische visie. Het is ook niet moeilijk om te lezen. Daarom beveel ik het van harte bij ieder van u aan.

In het eerste hoofdstuk beschrijft Aalders de opkomst van Europa uit de late oudheid. We citeren:

"De schepper van deze rechtsstaat is de Athener Solon geweest, die door de hervormer Luther eeuwen later nog wordt aangeduid als één der Wundermanner, die de Heere God gebruikt om de wereld in stand te houden en de voortgang der geschiedenis mogelijk te maken. Men zou hem kunnen noemen de eerste werkelijke staatsman uit de Europese geschiedenis, die met zijn wetgeving het recht van de regering èn van het volk tegelijk wilde waarborgen" (p. 16).

Aalders sluit aan bij de visie van Kuyper over de Gemene Gratie als een vrucht van het Noachitische verbond:

"In die Noachitische bedeling leven wij thans. In die bedeling leefden eertijds ook de bewoners van de Griekse poleis (= steden, stadsstaten. HJH). Hun staatsinrichting was vrucht van het Noachitische verbond, vrucht van de Gemene Gratie, en daarom volgens A. Kuyper 'een instrument der behoudenis' (deel III, blz. 51). Gezien het verbondskarakter en het gratie-aspekt van deze bedeling, is het dan ook ongeoorloofd om de staatsvorm van de Griekse polis toe te schrijven aan de genialiteit van de Griekse geest. Dat zou hetzelfde zijn als de verkiezing en roeping van Israël te gronden op zijn uitzonderlijke religieuze aanleg" (p. 20).

Vervolgens laat Aalders zien hoe uit het Griekse vrijheidsverlangen en de Romeinse behoefte aan orde en tucht het Romeinse recht is ontstaan, dat bedoelde een bescherming te zijn naar beide kanten: tegen de anarchie door een krachtige leider, de Princeps, en tegen de diktatuur door een systeem van een geschreven grondwet, de wet van de XII tafelen, aangevuld door wijze, eveneens op schrift gestelde interpretaties daarvan (p. 26, 35), dus een soort constitutionele monarchie.

Constantijn de Grote heeft "meer en nadrukkelijker dan één van zijn voorgangers het Romeinse recht omgevormd tot een instrument van de keizerlijke alleenheerschappij" (p. 42).

"Met de groei van de kerkelijke en wereldlijke macht van de paus te Rome en met de proclamatie van het Heilige Roomse Rijk in het jaar 800 (toen Karei de Grote in Rome door de paus tot keizer werd gekroond. HJH) maken wij voor het eerst in de geschiedenis van Europa kennis met het onheilszwangere verschijnsel van de ideologie" (p. 53).

De Reformatie van de zestiende eeuw was "een strijd op leven en dood tussen het Paulinisch-Augustijnse geloof en de pauselijke ideologie" (p. 56).

In een volgend artikel wil ik echter ook wijzen op wat volgens mij aan dit rijke boek ontbreekt.

COLLECTE VOOR DE KANONNEN VAN DE PAUS

In het boek "Stichtenaren uit vroeger jaren", uitg. Ned. Genealogische vereniging, afd. Utrecht, trof ik een artikel aan van L. Lemmens Jr: "Andries van Batenburgen de Pauselijke Zouaven". Anno 1987 verdedigt Lemmens nog het recht van Pius IX om roomse jongelui uit heel de wereld op te roepen om hem, de zogenaamde plaatsbekleder van Christus op aarde, te verdedigen. Christus heeft gezegd, toen Hij gevangen werd genomen, dat de Vader Hem meer dan twaalf legioenen engelen zou zenden, als Hij dat vroeg om Hem te verdedigen. Hij heeft dat echter niet gewild. Het gevolg van die oproep van de paus: "Op grote schaal werd dan ook door de pastoors van vele r.-k. parochies in Nederland 's zondags een beroep gedaan op alle aanwezige r.-k. jongeren zich te melden als strijder in het Pauselijke Zouavenleger" (p. 96).

Op de plaats waar het Evangelie verkondigd moest worden van de zachtmoedige Christus, het Lam Gods dat Zich liet slachten voor onze zonden, werd de militaire strijdlust bij jongeren aangewakkerd: "Jongens, ga en sterf desnoods als helden voor de paus" en werd er gecollecteerd voor de kanonnen van hem die zich de onfeilbare Christus op aarde liet noemen. Weerzinwekkend!

DE PAUS KAN VORSTEN AFZETTEN

Aldus Thomas van Aquino in Summa Theologica, II-II, qu. 12, art. 2, op grond van deze redenering:

"Het ongeloof van hen die het geloof hadden aangenomen, kan wezenlijk gestraft worden. En het is passend dat ze daarin gestraft worden dat ze niet mogen regeren over hun onderdanen, want als ze hun regeringsbevoegdheid blijven uitoefenen, kan dat een groot geloofsbederf teweeg brengen. Daarom zijn de onderdanen van een vorst, zodra hij in de kerkelijke ban is gedaan vanwege geloofsafval, ipso facto(=door het feit zelf) ontslagen van hun eed van trouw aan deze vorst en hoeven zij hem niet meer te gehoorzamen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen