De zigeunergemeente van Murcia

Op 19 november kwam ik in Alicante, waar ds. Parraga mij stond op te wachten met een lid van zijn gemeente. Het is ruim een uur met de auto van het vliegveld naar zijn huis.

's Avonds bezochten we, op mijn verzoek, de zigeunergemeente van Murcia, een stad van 400.000 inwoners. Er is nog een baptistengemeente in Murcia. Verder is er geen evangelisch getuigenis in deze stad.

In kwade reuk

De zigeuners hebben in Spanje een slechte naam. Een wijk waar zij bijna uitsluitend wonen, heeft de naam gekregen: "De wijk zonder wet".

Ze nemen het nieuw nauw met de zindelijkheid. Wanneer een kind zit te kliederen, zeggen de Spanjaarden: "Je lijkt wel een zigeuner".

Ze kennen ook nauwelijks het onderscheid tussen het mijn en het dijn. Ze vechten ook veel onder elkaar. Moord, zelfmoord en verslaving aan drugs komt veel onder hen voor. Dat beweren althans de Spanjaarden.

"Dan rijg ik je aan het mes"

Párraga vertelde over een uitzonderlijk ruwe onder de ruwe zigeuners, die vaak in de gevangenis had gezeten en die tot bekering kwam op de volgende manier.

Een zigeunerin lag in Lerida op straat, doodziek vanwege het druggebruik. Een Zweedse zendeling die met zijn vrouw voorbij kwam, wilde haar meenemen naar zijn huis. Deze woesteling trok zijn mes: "U blijft van haar af, anders maken wij u koud". De zendeling: "Dan doet u dat maar; ik neem haar mee, want dat is mijn christenplicht". Gevolg: deze jonge vrouw en de woesteling kwamen tot bekering. Hij is nu predikant van de zigeunergemeente van Lerida. De reden waarom hij over het Evangelie was gaan nadenken, was het feit dat deze zendeling niet bang bleek te zijn.

Na hun bekering

Wanneer zigeuners tot bekering komen, breken ze met verschillende verkeerde gewoontes zoals bv. stelen. Daarom zijn gemeentebesturen nog al eens bereid om de evangelische zigeunergemeente te helpen bij het zoeken van een lokaal voor hun samenkomsten. Maar de gemeenteraad van Murcia heeft geen enkele steun gegeven aan deze zigeunergemeente.

Andere gewoontes houden zij nog in stand. Wanneer ze geleend hebben, vinden ze het normaal dat je dat geleende geld niet teruggeeft. Dan gaan ze er nog steeds van uit: Heel de wereld behoort ons allemaal toe.

De voorganger is zich daarvan bewust. Ze zijn bijv. aan het sparen voor een orgel (een eenvoudig electronisch geval). Maar hij wil dat orgel pas kopen, wanneer al het nodige geld er is.

Ook hun stamgewoontes geven ze niet gemakkelijk op. Zo heeft de vrouw een zeer ondergeschikte positie. Vaak moet zij de kost verdienen, terwijl de mannen zich bedrinken. Als ze het eten klaar gemaakt hebben, doen de mannen zich eerst tegoed. Wat overblijft is voor de vrouwen en kinderen.

Ze zijn ook trots. Ze zullen zich niet met de andere Spanjaarden vermengen. Ze hebben een sterk ras-bewustzijn.

Weinig kennis van de Bijbel

Wanneer mannen tot bekering komen, komen ze al gauw ervoor in aanmerking om voorganger te worden van een (nog te stichten) gemeente. Maar hun opleiding is uiterst summier. Er zijn zelfs voorgangers die niet lezen noch schrijven kunnen.

Dat zal ook wel vaak gebeurd zijn in de eerste christen-eeuwen, maar voor onze tijd zijn daar toch nog al wat bezwaren aan verbonden.

Na afloop stelde de voorganger verschillende kandidaat-voorgangers aan mij voor. Misschien zullen ze het niet verder brengen dan lerend ouderling. Maar als zodanig kunnen ze een belangrijke hulp zijn voor de predikant van de gemeente.

Er is echter heel weinig kennis van de rijke, gevarieerde inhoud van de Bijbel, ook bij de voorgangers. Daarom beperkt hun prediking zich vaak tot een emotionele herhaling van ongeveer hetzelfde.

Kinderlijk

De evangelische zigeuners van Murcia komen elke avond samen in hun kerklokaal. De zaal was ook op die avond helemaal vol: ongeveer 200.

Mannen en jongens zitten gescheiden van de vrouwen en meisjes. Er was veel jeugd. Men zong met het gehele lichaam, met het zwaaien van armen (ik zou bijna zeggen: en benen) en het klappen in de handen.

Ds. Párraga vertelde aan de voorganger dat ik priester was geweest. Toen moest ik natuurlijk mijn getuigenis geven. Ik deed het met al de liefde van mijn hart. Het was een genot voor mij om mij te bevinden onder deze eenvoudigen. die evenals ikzelf uit de duisternis getrokken waren en overgeplaatst waren in het Koninkrijk van Gods licht en vrede. Met overgave klapte ook ik in de handen en verheugde mij met hen in deze "onuitsprekelijke en heerlijke vreugde" (1 Petr. 1:8) van Christus.

Ds. Párraga: de evangelische zigeuners zijn kinderlijk. Ze nemen Jezus aan als een intens reëel Iemand. Vaak gaan ze in groepjes in de bergen bidden. Daar kunnen ze zichzelf uitschreien en uitschreeuwen zo hard ze willen, voor Gods aangezicht. Dan dringen ze op de Heere Jezus aan: "Jezus, ik heb U lief, Jezus, verhoor mij! Heere, ik heb pijn, ik ben bedroefd. Genees mij, genees onze broeder, onze zuster, van de ziekte waaronder zij lijden".

Enorme groei

De daarop volgende dag maakte ik kennis met de gemeente van ds. Parraga. Ik ben diep onder de indruk gekomen van de werking van Gods Geest in het midden van deze broeders en zusters. Enkele gegevens en verhalen laat ik hieronder volgen.

Ds. Párraga is eerst predikant geweest van een Spaans-sprekende gemeente in Brisbane (Australië), die door hemzelf is gesticht. Toen die gemeente voldoende was geconsolideerd, is ds. Parraga naar Spanje teruggekeerd om te evangeliseren in de streek, waar hij geboren is. Hij was overtuigd dat de Heere dat van hem vroeg.

Tot augustus 1986 bestond zijn gemeente uit 14 belijdende leden. Dat getal is nu, dus in ruim een jaar tijd, uitgegroeid tot 42, dus verdrievoudigd! Bovendien zijn er 10, die de belijdeniscatechisatie volgen.

Getuigenis

Die avond sprak ik over mijn weg naar het licht en de daarop volgende avond gaf ik een Bijbelstudie over de bijbelse en de roomse Maria.

Op de avond dat ik mijn getuigenis gaf, was de kerkzaal vol, ongeveer 70 volwassenen. Men had zoveel mogelijk mensen uitgenodigd: Kom luisteren naar een priester, die vertelt hoe hij Christus gevonden heeft als zijn enige en volkomen Zaligmaker en die daarom de R.-K. Kerk heeft verlaten.

Het verloop van zulk een samenkomst is heel spontaan en heel eenvoudig. Onder begeleiding van een gitaar en een electronisch orgeltje zingt men een lied.

Daarna gaat men zonder nadere aankondiging over tot gezamenlijk gebed. Iedereen bidt zachtjes, maar wel hoorbaar. Dan spreekt iemand met een krachtige stem een gebed uit, dat telkens door de anderen beaamd wordt met: "Ja, zo is het, Heere", "Heere, verhoor ons", "Heere, wij danken U", "Uw naam zij geprezen" enz.

Dan weer een lied en gebed zoals de eerste keer. Alles bij elkaar duurde dit een half uur.

Christus was er aanwezig

Het lijkt mij dat zo ook de eerste christen-gemeente samenkwam. Ook daar zal men er zich intens bewust van zijn geweest: De Heere is in ons midden, zegenend, troostend, helend, vergevend!

Toen ik weer naar Holland vertrok, dacht ik: De R.-K. Kerk heeft een filosofische leer, opgebouwd uit elementen van de heidense filosoof Aristoteles, over de 'presentia realis', de werkelijke tegenwoordigheid, van Christus onder de gedaante van brood en wijn door de transsubstantiatio, een bewering die op geen enkele wijze controleerbaar is en die de rooms-katholieken moeten aanvaarden, puur omdat de paus dat zegt. Maar in de gemeente van ds. Parraga kon je de liefdevolle tegenwoordigheid van Christus ervaren. Daar was het geen dogma datje blind moet geloven, maar tastbare werkelijkheid. Daar merkte je dat Christus niet een erevoorzitter in de hemel van het kerkinstituut op aarde is, maar dat Hij werkelijk het levende Hoofd is van Zijn lichaam hier op aarde.

(Is de aanwezigheid van Christus in onze kerken van Nederland ook zulk een verblijdende, ervaarbare werkelijkheid? Of is dat ook bij ons louter of voornamelijk een dogma geworden?)

Gezellig

Na afloop was er gezellig samenzijn met thee, frisdrank en een koekje of een stukje van een door gemeenteleden gebakken taart. Dat was natuurlijk een unieke gelegenheid om gesprekken te voeren met de nieuw-gekomenen.

Ik mengde mij ook in zulk een groep en hoorde hoe iemand, die een hup-falderaleven had geleid, getuigde tegenover een echtpaar dat nog niet tot de geloofsovergave aan Christus was gekomen. Hij vertelde hoe hij het had gezocht in vrouwen, wijn en drugs, maar innerlijk een schrijnende leegte was blijven voelen en gekweld werd door schuldgevoel, waaraan hij weer trachtte te ontvluchten door nog meer vrouwen, wijn en drugs.

De samenkomst was om acht uur begonnen. Pas om half een in de nacht gingen we naar huis.

Eenvoud, liefde, gebed

Ik vroeg aan enkelen: Wat is toch de reden dat deze gemeente zo snel groeit? Uit de antwoorden:

Een belangrijke reden is dat alles er zo eenvoudig aan toe gaat. Ds. Parraga gedraagt zich niet als iemand die hoog boven de anderen troont. Hij is zich wel bewust van zijn roeping, en in die zin van zijn waardigheid. Maar overigens is hij gewoon een van ons, een uit genade verloste zondaar zoals wij dat allemaal zijn.

Een andere reden is de onderlinge liefde. Je voelt hier datje aanvaard wordt zoals je bent. Je hoeft hier geen 'geestelijke' stand op te houden.

Je wordt ook niet 'geestelijk' op de vingers gezien. Er is geen bedilzucht of vitterij, alleen maar warme hartelijke liefde, die voortkomt uit ons aller bewustzijn dat Christus, de Liefde Gods, in ons midden is.

Weer een ander: Volgens mij bestaat het geheim van die groei in het gebed. Er wordt in deze gemeente erg veel gebeden. En het ootmoedige, maar aanhoudende gebed verhoort de Heere heel zeker. Dat heeft Hij met de grootste stelligheid in de Bijbel beloofd.

Ds. Párraga vertelde mij ook dat dit gebed door velen onderstreept wordt met vasten. Ze hebben ergens een lijst hangen van de dagen der week. Daar kan ieder met een kruisje aangeven welke dag of welk gedeelte van de dag hij of zij wil vasten, echter zonder de naam erbij te schrijven.

De Schrift alleen

Volgens mij is een erg belangrijke reden ook dat deze gemeente het Woord Gods eenvoudig neemt zoals het er staat, zonder het krachteloos te maken door allerlei protestantse tradities en theologische stelsels.

Ds. Párraga had ergens, zo zei hij mij, gelezen: "De roomsen sluiten Christus op in de tabernakel (— het kastje in de kerk waar de gewijde ouwels bewaard worden waarin Christus volgens de r.-k. leer met godheid en mensheid tegenwoordig is). De protestanten sluiten Christus op in hun geschreven of ongeschreven belijdenissen". Ds. Parraga staat van harte achter de belijdenis van de vrije genade in Christus, zoals die in onze Drie Formulieren is vastgelegd. Maar, zo vervolgde hij, de Christus zoals die Zich aan ons in de Bijbel zelf openbaart, is veel rijker dan die drie, door mensen geformuleerde, belijdenisgeschriften kunnen bevatten.

Zo aanvaardt P. de gaven des Geestes van de begintijd als bedoeld voor alle tijden. Volgens hem staat er nergens in de Bijbel dat die na de eerste tientallen jaren zouden ophouden. Over het funktioneren van die gaven des Geestes in zijn gemeente nog wat meer.

Genezen

Alberto, het zoontje van de buurvrouw van Maria Ruiz, was heel ernstig ziek. Een hartkwaal waardoor hij steeds meer verzwakte. De doktoren zagen geen mogelijk heid om hem te genezen. Het aftakelingsproces zou steeds sneller verlopen met als einde de dood. Maria had al eerder met de ouders gesproken over het Evangelie. Nu stelde ze voor: Kom met die jongen naar onze gemeente. Dan zullen we allen voor hem bidden. Het gebed is immers nog de enige mogelijkheid, nu de medische geleerdheid hem heeft opgegeven.

Ten einde raad deden ze dat. Alberto herstelde volkomen, tot grote verbazing van de doctoren die er geen verklaring voor konden geven.

Gevolg: de ouders, twee zussen, de grootouders en nog een nicht kwamen tot geloof. Ik sprak met hen. Nog altijd zijn ze vol van dit wonder Gods.

Demonische machten

De schoonmoeder van de zoon van ds. Parraga had een bevriend echtpaar uitgenodigd om enkele dagen bij hen door te brengen. Zij sprak over het Evangelie en over de lieflijke Naam van Jezus. Plotseling verstrakte de man helemaal. Een vreemde gloed kwam over zijn gezicht. Hij sprong op haar af en greep haar naar de keel. Vanuit de volheid van haar geloof zei zij toen: "Inde Naam van Jezus ga uit van hem, satan".

Daarop begon hij te braken en speeksel uit te spuwen. Weldra herstelde hij zich. Later zijn hij en zijn vrouw ook tot geloof gekomen. Hij vertelde dat hij, toen zij hem uitnodigde om zich in geloof aan Jezus Christus over te geven, een haat als van de hel in zich had voelen opkomen, een haat die hem die poging deed doen om haar te wurgen. H ij beleed dat toen een boze geest hem dreef, maar nu getuigt hij dat hij zich uit genade geleid weet door de Geest van God.

Párraga zei: "Hierin verschil ik met de zigeunergemeente. Daar zou die vrouw die bestraffing van de duivel niet hebben mogen uitspreken. Maar de schoonmoeder van mijn zoon was daar alleen met dat echtpaar. Ze kon toch niet eerst de dominee of de ouderlingen bellen: Kom en bestraf de duivel. Ze zouden zeker te laat gekomen zijn".

Bevrijd

Isabel had haar zus Rachel die in Madrid woont, een Bijbel gegeven: "Lees daarin, in dat Woord Gods vind je het eeuwige leven".

Dat deed Rachel. Maar op een dag stond ze op het balkon kleedjes uit te kloppen. Ineens was het alsof een bijna hoorbare stem achter haar zei: "Gooi je naar beneden". Ze keek om, maar zag niemand. Toen was het alsof iemand haar met geweld naar de diepte wilde drukken.

Met inspanning van al haar krachten verzette zij zich ertegen en belde meteen verschrikt haar zus in Murcia op. "Hoe kan dat nu, terwijl ik juist begonnen ben de Bijbel te lezen waarvan jij zegt dat ik er God Zelf in kan vinden?". Isabel: "Dat verbaast mij helemaal niet. De satan is bang dat hij zijn prooi kwijt raakt en daarom probeert hij jou via de zelfmoord zo spoedig mogelijk naar zich toe te halen in de hel". Rachel is toen naar een evangelische gemeente in Madrid gegaan. Daar heeft men voor haar gebeden en werd zij bevrijd van deze vieze machten der duisternis. Zo kwam ook zij tot geloof in Christus.

De duivel in Nederland

Waarom komen zulke dingen niet of nauwelijks voor in Nederland, althans voorzover wij weten? Omdat wij beter zijn dan de mensen in Spanje?

Zou de oorzaak niet kunnen zijn dat de duivel in Nederland zich niet druk hoeft te maken. Via een verschrikkelijke, steeds meer toenemende zedeloosheid komen de Nederlanders vanzelf wel bij hem terecht.

En dat hij zich in de kerken koest houdt, zou dat niet daaruit kunnen voortkomen dat hij ons niet wil storen in onze geruste slaap, liggend op het kussen van een prachtige belijdenis, die we wel met de mond erkennen, maar die misschien maar weinig leeft in ons hart?

Luisteren, luisteren, luisteren

De gemeente van ds. Parraga doet ook veel aan kinderwerk en via de kinderen bereiken ze de ouders.

Een van die kinderen was erg nerveus en vervelend. Hij probeerde telkens de aandacht te trekken door tegen de draad in te gaan. Eindelijk kwam het eruit: Zijn ouders hadden altijd ruzie en stonden op het punt om te scheiden.

Ds. Párraga had een gesprek met die ouders. Hij wees hen op het welzijn van het kind dat op het spel stond.

Al gauw bleek hem dat de oorzaak van de moeilijkheden bij de man lagen. Voorzichtig en met alle liefde, maar ook met alle beslistheid zei hij tegen hem:

"U ziet uw vrouw niet werkelijk als een mens naast u. U bent altijd bezig met uw eigen zaken. U luistert niet echt naar haar. Hoe kan een vrouw het bij u uithouden, wanneer u haar behandelt als een van de vele meubelen in uw huis? U moet echt naar haar luisteren, luisteren, altijd weer luisteren".

Om een verhaal kort te maken: beiden zijn tot geloof gekomen. Ik had een gesprek met hen: stralende, herboren mensen!

Ja, ik heb heerlijke dagen gehad in Murcia. De gesprekken met broeder Parraga hebben mij vertroost en opgebouwd.

U weet dat wij, samen met de Spanjecommissie van de Ned. Ger. Kerk van Rijswijk, ds. Parraga steunen.

Graag bevelen we hem en zijn gemeente aan in uw gebeden en offers. Giro 901.000 van IRS te Velp, met vermelding "Steun werk ds. Parraga". Bij voorbaat hartelijk dank!

NASCHRIFT

In dit artikel is slechts weergegeven wat de Spanjaardendenken over'de' zigeuner. Dat hoeft nog niet te kloppen met de werkelijkheid. Ook wij hadden vroeger een onjuiste mening over 'de' Jood. Die minachting is zelfs in het taalgebruik ingeslopen, in uitdrukkingen als 'jodenstreek', 'jodentoer'.

Vaak zal er in zulke gevallen ook sprake zijn (geweest) van een collectieve wraakneming in deze trant: "Als ze ons allemaal als dief betitelen, laat ze dat dan maar ondervinden ook, want als wij eerlijk zijn, helpt dat toch niet: eenmaal een dief blijft een dief'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen