Ontmoetingen 21

ANTWOORD:

Hartelijk dank voor uw bemoedigende brief; bemoedigend in de gewone menselijke zin, omdat er een stuk warmte uit spreekt, warmte uit een hart dat een medemens graag het goede gunt, de warmte van de liefde.

Uw brief was echter vooral ook bemoedigend, omdat hij voor mijn besef voortkwam uit de geestelijke sferen waar de engelen en de geheiligden in Christus elkaar ontmoeten, waar zij zich gezegend weten "met alle geestelijke zegeningen in de hemel" (Ef. 1:3), die sferen waarin verlosten leven, die voortdurend vanuit de verbrokenheid van hun hart vol verwondering opzien naar zulk een God van oneindig erbarmen in Jezus Christus.

Toen ik uw brief las, ervoer ik het opnieuw vol vreugde: Ja, zo is het! Zo leert de Schrift het! Zulk een God hebben wij: heilig, allerheiligst, maar ook een God met een oneindige vaderlijke tederheid: de liefde voor Zijn eigen Zoon. een liefde die Hij uit genade uitbreidt naar ons toe.

Nee, het was niet het plezier, omdat er weer iemand hetzelfde denkt als ik, weer een aanhanger van onze club; leve het grote aantal! Dat zou een ordinair, platvloers vermaak zijn.

Het was de blijdschap om het delen in hetzelfde eeuwige leven dat ook aan u enkel als gunst van de goedertieren God is geschonken. Het is bij zulk een ontmoeting alsof de stralen van Christus, de Zon der gerechtigheid, vanuit die andere gelovige, vanuit die mede-verloste zondaar, naar je toegolven in een gouden gloed.

Ik kan het helemaal met u meevoelen: Ook ik raakte vroeger in de R.-K. Kerk opstandig tegenover die God van de kille wet, die altijd maar eiste en nog eens eiste. Ik moet er zelfs aan toevoegen - hoe verschrikkelijk dat ook was - diep in mijn hart haatte ik deze eisende God. Ik kon ook niet anders, want heel mijn'vlees'verzette zich tegen Hem. Ik klaagde Hem aan, omdat Hij mij zo beukte en kneusde en mij in staat van beschuldiging stelde, terwijl ik - zo zag ik dat toen - er niets aan kon doen. "Ik heb mijzelf toch niet gemaakt", zo verweet ik Hem.

Ik meen ook dat elk mens "van nature geneigd is God en zijn naaste te haten" en geheel en al "onbekwaam is tot enig goed en geneigd tot alle kwaad, tenzij hij door de Geest Gods wedergeboren wordt" (Heid. Cat. zd. 2 en 3).

Maar toen ik Gods Liefde begon te zien in Christus, die de gerechtigheid heeft "geëist" van Zijn Zoon en mijn schuld op Hem heeft gelegd, toen smolt alle haat en bitterheid voor Hem weg als sneeuw voor de zon. Toen beleed ik ook mijn daaraan voorafgaande haat en opstandigheid als diepe schuld, maar ervoer tegelijk Zijn Vaderarmen om mij heen en ik hoorde Zijn warme stem die mij zei: Je zonden zijn je voor altijd vergeven, want Mijn Zoon is het Lam Gods willen worden, die de zonden van de wereld op Zich nam.

En uit de Bijbel blijkt duidelijk Gods bedoeling: Hij wil ons niet verbreken met het geweld van Zijn wet (hoewel die wet heilig en rechtvaardig en goed is), maar met het zoete geweld van Zijn overrompelende liefde.

En die bedoeling Gods staat iedere keer weer levensgroot voor ons in Zijn eniggeboren Zoon, de geïncarneerde Liefde voor verloren zondaars zoals u en ik dat zijn.

Hartelijk dank ook voor wat u verder schreef in uw brief. Door het vertrouwen dat u mij schonk, was het net alsof ik ineens bijna een medelid van uw gezin was geworden. Ik vond het ook erg leuk dat u de namen van alle gezinsleden aan het slot neerschreef. Intussen met hartelijke broedergroeten. verbonden in de gemeenschap der gebeden:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen