Paus in Duitsland

Het bezoek van de paus aan Duitsland ligt al weer een tijd achter ons. Toch leek het ons de moeite waard iets te citeren uit een artikel van Dolf Reijmers in De Tijd van 1 mei:

"Naast de 5,5 miljoen die de Westduitse katholieken jaarlijks geven aan de zogenaamde Sint Pieterspenning, ontvangt de paus van de Duitse bisschoppen ook nog eens zo'n slordige 220 miljoen aan kerkbelasting. Geen wonder dus dal hij graag nog eens afreist naar de Bondsrepubliek, waar de burgerlijke macht bovendien altijd goed naar de kerkelijke pleegt te luisteren".

"Voorts ontvangt iedere kardinaal het salaris van een minister en krijgt iedere bisschop evenveel uitbetaald als een staatssecretaris (13.500 gulden per maand). Trouwens, iedereen die ook maar enigszins een hiërarchische functie in de kerk bekleedt - vicaris, prelaat, Domkapitular enz. - krijgt een staatstoelage".

" Tot op de dag van vandaag moeten alle wetsvoorstellen - of het nu gaat om het milieu, de financiën, de krijgsmacht of de communicatiemiddelen - voor advies aan de bisschoppen worden voorgelegd, vóórdat het parlement ze in behandeling kan nemen". "De bisschoppen hebben in allerlei openbare culturele organisaties een vertegenwoordiger zitten. Zo ook bij de omroep".

Uit deze kerkbelasting die door de Staat wordt geïnd, wordt ook doorgesluisd naar de bisschoppen in de Derde Wereld, die hun kerkelijk apparaat dan (moeten) opzetten volgens Duits model. "Om dit hele kerkelijke apparaat draaiende te kunnen houden is de kerk in Latijns Amerika volstrekt afhankelijk geworden vande financiële middelen die de Westduitse kerk verschaft. Onder de bisschoppen uit de Derde Wereld is het dan ook een gevleugeld woord dat ze ieder jaar 'een bedevaart moeten maken naar Sint Mark in Aken en Essen' ".

DE TIJD WAARIN WIJ LEVEN

"Er zijn de laatste twintig jaar meer wetenschappelijke vondsten verricht dan de tweeduizendjaar daarvoor; toch is men onzekerder dan ooit. De traditionele godsdiensten verschaffen ons nauwelijks troost, of zijn ons door hun autoritair karakter vijandig geworden. Vit naburige (oosterse) religies proberen we, althans sommigen van ons, soelaas te putten. Het is net of de mens een tweede baringsfase doormaakt en opnieuw door de baarmoederlijke sluizen van de tijd wordt gewrongen om zijn hele wereld te zien veranderen". Aldus de niet-christen Wim Koesen in 'Mystiek, mysterie en mystificatie' (Amsterdam 1976). p. 22. ONZE VRAAG:

Hoe komt het dan dat buitenstaanders blijkbaar aan ons, kerkmensen, niet merken dat wij 'de enige troost in leven en sterven' bezitten?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen