ONZE

Het traditionele Nederlandse protestantisme verkeert in een toestand van machteloosheid.

Daarover zullen we het wel met elkaar eens zijn. Immers de feiten spreken een al te duidelijke taal.

De meeste kerken brokkelen af en waar er nog een beetje groei valt te constateren, is dat te danken aan een geboorteoverschot en niet aan een stroom van buiten af, van mensen die tot bekering en geloof in Christus zijn gekomen.

Het droevige is dat veel christenen daar nauwelijks wakker van liggen. Met een variant op het gedicht van Poot zouden we kunnen zeggen: "Hoe genoeglijk rolt het leven des gerusten kerkgangers voort".

Sommigen zetten zelfs hun haren overeind, wanneer je met alle voorzichtigheid op deze deplorabele toestand wijst. Er zijn kerkleiders, die altijd maar weer de kerkelijke zelfvoldaanheid van hun kerkleden voeden: "Wij hebben in elk geval de juiste leer, de juiste bevindelijkheid, de juiste wereldmijding of de juiste inzet voor de verbetering van de wereld, enz.".

Anderen brengen meteen theologisch geschut in stelling of pakken het projektiel van een of andere Bijbeltekst (die ze dan gewoonlijk slechts op de klank af citeren) en vuren die op je af.

Amos had daar al mee te maken. Daarom profeteerde hij in de Naam des Heeren: "Wee de gerusten te Sion en de zekeren op de berg van Samaria! De Heere HEERE heeft gezworen bij Zichzelf (spreekt de Heere, de God der heerscharen): Ik heb een gruwel aan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen