Slijkerman en wedergeboorte

Bij het nazien van oude paperassen kwam ik een artikel tegen uit Reveil (jum 1984) van de hand van Kees Slijkerman, die volgens zijn zeggen "jarenlang in Youth for Christ meewerkte" met als titel: "Naar aanleiding van een konferentie over Evangelischen in de Rooms-Katholieke Kerk".

Hij stelde de vraag: "Is hier (voor de evangelischen) principieel ruimte voor inde R.-K. Kerk?". Zijn antwoord luidde bevestigend. En als reden gaf hij aan:

"Het Tweede Vatikaanse Concilie 1963-65 leert echter dat de wedergeboorte door Gods Woord en bekering juist horen bij het in de Kerk terecht komen en dat God die bekeerling roept tot persoonlijke omgang met zichzelf in Christus".

Ik weet niet of Slijkerman rooms-katholiek is. In dat geval moest hij beter weten en moet ik zijn artikel ronduit bedrog noemen.

Want de leer van de R.-K. Kerk is juist dat de wedergeboorte niet door het Woord maar uit kracht van het Sakrament plaats heeft. De eerste keer wordt de mens wedergeboren door het Doopsel, een tweede keer door het sakrament van de Biecht. En dit alles "ex opere operato = krachtens de eigen werking van het sakrament".

Het concilie van Trente dat door het tweede Vatikaanse Concilie opnieuw bevestigd is, heeft uitgesproken: "Indien iemand beweert dat de sakramenten van de nieuwe Wet niet noodzakelijk zijn voor het heil, maar overtollig en dat de mens zonder de sakramenten of het verlangen daarnaar, alleen door het geloof, van God de genade van de rechtvaardigmaking verkrijgt, die zij vervloekt" (zevende zitting canon 4).

"Indien iemand beweert dat God steeds tegelijk met de schuld ook de gehele straf kwijtscheldt en dat de genoegdoening van de boetelingen niets anders is dan het geloof, waardoor zij aannemen dat Christus voor hen voldaan heeft, die zij vervloekt" (14de zitting canon 12).

Daarnaast heeft dat concilie in de zesde zitting op vele wijzen de vervloeking uitgesproken over hen die de leer van de Reformatie belijden nl. dat de genade louter gunst van God is, dat de mens enkel gerechtvaardigd wordt door de toerekening van de gerechtigheid van Christus en door het gelovig vertrouwen in Hem alleen. U kunt deze vervloekingen lezen in mijn brochure "Rome en de Bijbel".

Ook het woord 'bekering' - dat moest Slijkerman weten - heeft bij Rome een heel andere betekenis dan bij de christenen van de Reformatie.

Bij de christenen van de Reformatie betekent bekering de geloofsovergave aan Christus die de Heilige Geest door het Woord in ons bewerkt, waardoor wij voor God belijden dat Hij alle recht heeft ons op grond van onze zonde voor eeuwig van Zich weg te werpen en tegelijk zeker weten dat Hij ons voor altijd genadig is in Christus op grond van Diens plaatsbekledende, verzoenende lijden en sterven. Volgens Rome betekent de bekering een verandering: "a. van de ene godsdienstige overtuiging tot de andere; b. van een zedelijk slecht naar een zedelijk goed leven; c. van een oppervlakkig geestelijk leven tot een bewust en ernstig streven naar de volmaaktheid". Aldus prof. dr. C.P. Pauwels in 'Theologisch Woordenboek' I. kol. 429.

Mijn verzuchting:

Waarom toch altijd weer die onwaarachtigheden? Hoe kan iemand menen dat het Koninkrijk Gods bevorderd moet worden met de hulp van leugens?

Wij zonden copie van dit artikel naar de redaktie van Reveil en boden aan dhr. Slijkerman de gelegenheid om er in ons blad op te reageren. We ontvingen echter geen enkele reaktie, zelfs niet eens een bericht van ontvangst van onze brief. Soms is zw ijgen inderdaad het verstandigste, wanneer je geen weerwoord hebt. Het zou echter van meer moed getuigen, indien dhr. Slijkerman ruiterlijk zou hebben toegegeven dat hij zich vergist had.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen