Judith

Beschrijving van het levensverhaal en de marteldood van de bekeerde Jodin Judith Weinberg door N.I. Slaoff-Astakoff, die haar persoonlijk heeft gekend. (Uitg. Pieters-Groede, 111 blz. f9.90).

Judith was met haar verloofde naar een evangelisatiesamenkomst gegaan. "Een innerlijke stem scheen al die tijd tot haar hart te fluisteren: 'Dit is de onveranderlijke waarheid die je moet aannemen. Hij is de Messias, het Lam van God. die voor de Joden, voor de hele wereld en voor jou stierf! Wij moeten Hem aannemen die wij doorstoken hebben. En jij ook, Judith!'. Dit zei de stem met nadruk. "Ik ook?" kwam van Judith's lippen, alsof zij de Ongeziene antwoordde" (p. 42).

"O God!" verzuchtte Judith. "Maar wat zullen Salomo (haar verloofde), mijn ouders en mijn volk zeggen?". "Ja maar wat zal Hij, het liefdevolle Lam van God zeggen '" zei de stille rustige stem" (p. 43).

"Ik zal je op dit ogenblik met mijn eigen handen wurgen". En met deze woorden stormde de razend geworden moeder op Judith af'. "Wees vervloekt! Ik vervloek je met de vervloeking van een moeder en ik zal niet rusten totdat ik je dood aan mijn voeten zie liggen". "Hij (haar vader) bulderde haar toe: 'Ga weg! Waag het niet om weer onder onze ogen te komen. Er is voor jou in ons huis niet langer plaats" (p. 79).

In 1919 werd zij door de communisten in Rusland vermoord. "Een ongeziene hand hield de handen van de goddeloze mannen tegen totdat Judith haar laatste smeekbeden tot God beëindigd had. Zij waren als verlamd en keken zondereen woord te zeggen naar het meisje dat in hun midden geknield lag. Toen zij de laatste woorden geuit had, zwaaiden de flikkerende lemmets van de sabels boven haar hoofd, gierden door de lucht, daalden neer en hieuwen diepe, gapende wonden door haar donker krullend haar in haar hoofd" (p. 109). Zo vond een mede-christen haar: "Ongeveer een meter of twee van de deur lag een levenloze gestalte van een jong meisje. Haar linkerhand, nu koud en levenloos, hield nog steeds de Bijbel vast die zij in de laatste ogenblikken hier op aarde tegen haar borst had gedrukt. Het Boek was doordrenkt van haar bloed" (p. 106).

HET WONDER VAN DE VERGEVING DER ZONDEN

Toen het tot mij doordrong dat God mijn zonden had vergeven, omdat Christus die zonden als Lam Gods op Zich had genomen, was ik zo blij, dal ik de trap a/liep, de straat op, en ieder die ik tegenkw am vertelde wat God aan mij gedaan had. Ik ging de winkels binnen en probeerde iedereen deelgenoot te maken van mijn vreugde: God heeft mijn zonden vergeven. Misschien dachten de mensen wel: die man is stapel geworden. Maar ik kon mijn mond niet houden over het wonder dal zich aan mij had voltrokken: Ik was wedergeboren: God had mij genadig als Zijn kind aangenomen.

Lowood (Australiè) JAV. Veldhuis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen