Omdat God tot mij sprak!

Al vanaf 1945 ben ik een agnosticist geweest. Ik had geen enkele zekerheid. Ik twijfelde aan alles, ook aan het bestaan van een persoonlijke God. Toch bleef ik altijd zoeken naar zekerheid.

De antwoorden die de R.-K.. Kerk waartoe ik behoorde, gaf. bevredigden mij op geen enkele wijze.

Ik zocht naar een God, die zou binnentreden in de lotgevallen van het mensdom; een God die het lijden van de mensen zou verlichten, die hen zou bevrijden uit deslavernij, die de smeekbeden van ons, stervelingen, zou verhoren, die het welzijn van allen zou beogen

Ik kon niet geloven in een God die de geweldpleging zou gedogen, het knechten van de zwakkeren door de sterken. Ik kon de idee van een wraakgod niet aanvaarden.

Kortom, ik kon niet geloven in een handelsgod zoals die mij werd voorgesteld door de R.-k. Kerk. Zodoende kwam ik niet verder dan dat ik het bestaan van God niet met zekerheid kon bevestigen, maar evenmin kon ontkennen.

De laatste jaren heb ik echter kontakt onderhouden met de Evangelische Kerk van Vercelli, ook omdat mijn vrouw daar lid van is. Ik heb daarin een gemeenschap aangetroffen van echt-gelovige mensen, die bereid zijn om elkaar te helpen met grote liefde en ootmoed. Op hun gelaat las ik een grote sereniteit, die ikzelf nooit had bezeten. Ik werd met heel veel sympathie en vreugde door alle leden van de gemeente opgenomen.

Door dit geregelde kontakt met de gemeenteleden ontstond bij mij opnieuw het verlangen om op zoek te gaan naar de levende God.

Door de regelmatige gesprekken met ds. Di Lorenzo ben ik begonnen de waarheid meer systematisch te zoeken, met behulp van lektuur.

Ik las de Bijbel en verschillende werkjes, maar ik werd er innerlijk niet door veranderd. Ik probeerde met God te spreken, maar kreeg geen enkel antwoord. Ik begon mij toen af te vragen: Moet ik God zoeken of moet ik afwachten totdat God mij zoekt?Ik las de Bijbel en verschillende werkjes, maar ik werd er innerlijk niet door veranderd. Ik probeerde met God te spreken, maar kreeg geen enkel antwoord. Ik begon mij toen af te vragen: Moet ik God zoeken of moet ik afwachten totdat God mij zoekt?

Ik heb een antwoord op die vraag gekregen, toen ik een bijzonder mooie zin las in het boek van ds. Hegger: "Wat is geloven?": "De mens hangt af van het spreken van God en als God hem niet roept, kan hij er nooit toe komen om met God te spreken".

Ik geloof daarom dat al mijn inspanning, mijn geredeneer, mijn studie en mijn nasporing op niets zou zijn uitgelopen, als God niet persoonlijk tussen beide gekomen was; ook al neem ik aan dat dit alles, met name ook de gemeenschap van broeders en zusters van de gemeente, een middel in Gods hand is geweest om mij naar Hem toe te halen.

De overgang van het agnosticisme naar een volstrekt geloof heeft bij mij lange tijd in beslag genomen en ging gepaard met veel moeilijkheden. Maar aan het einde van die lange en pijnlijke weg kan ik eindelijk getuigen dat ik vast geloof in God. de barmhartige Vader, en in Jezus Christus, mijn enige Zaligmaker en Middelaar, die Zichzelf aan het kruis geofferd heeft om ons te verlossen van onze zonden. Ik vertrouw mij geheel en al toe aan de Heere Jezus.

Ik hoop daarom dat u mij welwillend zult opnemen tussen de broeders en zusters van deze gemeente. Dat zal mijn hart met grote vreugde vullen.

Nederig bid ik God dat Hij mij de kracht zal geven die nodig is om daardoor te worden een vrij mens, die de dienstknecht is van allen. Met hartelijke groeten:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen