De hoop maakt niet beschaamd

Wanneer je de vuurdoop in het gevecht met de boze geesten hebt doorstaan, word je gesterkt in de hoop, de hoop op de overwinning. Je ervaart dan de eenheid met die machtige Generaal, Christus, die als Overste Leidsman des geloofs (Hebr. 12:2) ons dirigeert en aanvuurt. Dan weten we dat we in Hem "meer dan overwinnaars" zijn (Rom. 8:37).

Paulus voegt er dan aan toe: "En de hoop beschaamt niet". Waarom niet? Je zou denken: omdat die hoop gewekt is door je uithoudingsvermogen tijdens de strijd en door de blijde zekerheid dat je de proef hebt doorstaan.

Maar het is alsof Paulus nu bang wordt dat we op iets in onszelf zouden gaan steunen. En dat wijst hij altijd radikaal af. Wie sterk meent te zijn, doordat hij blijk heeft gegeven weerstand te kunnen bieden tegen de Boze, wordt daardoor weer zwak. Onze kracht ligt uitsluitend buiten ons, in Christus, die door het geloof onze sterkte wordt.

Paulus schrijft: "En de hoop beschaamd niet, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, die ons gegeven is".

De liefde van God

Er staat: "de liefde van God", niet de liefde van ons tot God. Er staat ook niet: de liefde van God tot de mensen, maar de liefde van God in het algemeen. Die ontzaggelijke liefde van God wordt uitgestort in ons. We mogen ze ervaren. We worden erin opgenomen. We mogen ervan genieten. We worden uitgetild boven de koude van onze eigen zelfzucht naar de hemelse sferen van Hem van Wie gezegd wordt: "God is liefde" (1 Joh. 4:16). Dan ondergaan we een nieuwe vuurdoop, maar nu de doop in het vuur van Gods liefde.

Ja, als je dat mag beleven, sta je sterk in de hoop, want dán krijg je nu al een gedeelte van de volle heerlijkheid, die later je deel zal worden. Zulk een hoop kan je niet beschaamd maken. Dat weet je dan met alle stelligheid.

Binnen in ons

Er komt nog een kleine nuance bij, die we in de Nederlandse taal niet zo goed kunnen weergeven. Het Duits heeft die mogelijkheid wèl. Het Duitse woord "in" duidt een beweging aan, wanneer het met de akkusatief (de vierde naamval) wordt gebruikt. Zo zegt men: "Ich gehe ins (in das) Zimmer" = Ik ga de kamer binnen. Maar daartegenover: "Ich bin im (in dem) Zimmer" = Ik bevind mij in de kamer. Dan gebruikt men de datief (de derde naamval). Diezelfde mogelijkheid heeft ook het Grieks. En nu staat hier het Griekse woord 'en' (= in) in de datief. Dat betekent dat de Heilige Geest, terwijl Hij binnen in ons is, die liefde Gods in ons uitstort.

Een voorbeeld. Op 'strooiavond' kan iemand, terwijl hij zelf buiten de kamer blijft waar de kinderen zich bevinden, met de hand door de kier van de deuropening wat pepernoten in de kamer gooien. Het Grieks zou in dat geval de vierde naamval, de akkusatief, gebruiken.

Maar hij kan ook de kamer binnenkomen en overal in die kamer pepernoten rondstrooien, waarnaar de kinderen dan kunnen grabbelen. In dat geval zou het Grieks de derde naamval, de datief, gebruiken.

Zo komt de Heilige Geest in ons en stort däär, binnen in ons, de liefde van God uit. Hij vervult daarmee het ganse huis van onze ziel. En terwijl Hij ziet hoe wij vol vreugde deze gaven van Hem in ontvangst nemen, verblijdt de Heilige Geest Zich, want op deze manier wordt Christus verheerlijkt, die al die gaven voor ons verdiend heeft. En de Heilige Geest wil niets liever dan Christus grootmaken.

Bedroeft de Heilige Geest niet

Ja, dat kunnen wij: "En bedroeft de Heilige Geest Gods niet door Welke gij verzegeld zijt tot de dag der verlossing" (Ef. 4:30).

Hoe bedroeven wij de Heilige Geest? In elk geval ook, wanneer wij te gering van Gods belofte in Christus denken, want dan gaan we in tegen een grondstreven van de Heilige Geest nl. het verheerlijken van Christus.

Terwijl de Heilige Geest graag zoveel mogelijk de gaven die Christus heeft verdiend, in ons uitstort, zijn er zure zwartkijkers die als de oudste zoon van de gelijkenis van Lukas 15 de zon niet kunnen zien schijnen in de zielen van zondaars. "Dat kan zo maar niet", zo beweren ze heel streng zoals de wetgeleerden van vroeger, die ook de ruime prediking van Christus steeds weer wilden dwarsbomen.

Als het waar is dat, ondanks de bijbelse leer van de uitverkiezing, het mogelijk is dat iemand door een, volgens hen, te ruime prediking verloren gaat, dan moet men minstens evenzeer rekening houden met de mogelijkheid dat iemand verloren gaat, doordat men in de prediking de deur van het Evangelie slechts op een klein kiertje heeft opengezet.

Christus heeft wèl gewaarschuwd tegen een te enge prediking: "Wee u. gij wetgeleerden, want gij hebt de sleutel der kennis weggenomen; gijzelf zijt niet ingegaan en die ingingen, hebt gij verhinderd" (Lk. 11:52). Maar nergens kan ik een tekst vinden, waarin Christus degenen berispt die te groot van Zijn liefde zouden denken en die geen enkele grens willen stellen aan Gods vergevende liefde in Hem.

Gemeenschap der heiligen. Ik werd bijzonder getroffen door het artikel "Voluntad Cero" (="Wil wat God wil!" IRS maart '84 p. 3). Het bracht mij ertoe om mij geheel over te geven aan de leiding van de Heilige Geest, zodat Hij het helemaal voor het zeggen heeft in mijn leven. Ik wil mij zo graag wijden aan de verspreiding van het goede nieuws van het Evangelie, want de Heere gebruikt gewone, alledaagse mensen om ze in te schakelen voor Zijn Koninkrijk.

Iziacalco (Mexico), Angeles Garcia

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen