Schreien van verdriet … en van vreugde

Wanneer je terugdenkt aan de tijd. toen je de Heere nog niet kende als je enige en volkomen Zaligmaker, toen je nog volledig aan de ketting lag van je ik-drift, van allerlei begeerten die loerden naar bevrediging, koste wat het kost, toen je diep in je hart alleen maar bang was voor God als de strenge Rechter en Hem haatte als een harde Wetgever, die voortdurend tegenover je stond met Zijn: "Gij zult niet…" kan er zulk een diepe verootmoediging over je komen. Dan kan alles in je schreeuwen van pijn, omdat je toen Hem, de Heilige, bewust of slechts vaag bewust gehaat hebt, terwijl Hij in eindeloos geduld bleef uitzien naar de terugkeer van mij, de verloren zoon.

Dat zijn de tranen op de bodem van je ziel, tranen die als een stroom over je heentrekken en zich uitstorten in je binnenste.

Die stroom schuurt langs de wanden van je hart, reinigend, en brengt je tot steeds diepere nederigheid.

En als je dan naar Golgotha ziet, naar die Man van smarten, naar die Zoon die door de Vader tot zonde werd gemaakt om mij, mij! te kunnen redden, dan wordt dat schreien verhevigd. Het is de gebrokenheid bij het zien van zoveel liefde van de heilige God.

Dan hoor je Hem schreien: "Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten" en Zijn onvoorstelbaar verdriet - om mij! - snijdt dan door je hele wezen heen.

En tóch… dit schreien van verdriet is verlossend. Déze tranen louteren en bevrijden. Ze verinnigen ons in de liefde, want God Zelf droogt deze tranen door de verzekering van de verzoening met Hem óm Christus alleen. Daarom gaat dit schreien van verdriet altijd gepaard met een schreien van vreugde. Anders zouden wij dat verdriet ook niet lang kunnen verdragen.

Dat was reeds het geval met de volmaakte Mens, Christus. Immers Hij heeft "in de dagen van Zijn vlees gebeden en smekingen tot Hem… met sterke roeping en tranen geofferd" (Hebr. 5:7).

Maar Hij heeft "voor de vreugde die Hem voorgesteld was, het kruis verdragen" (Hebr. 12:2). Christus zag de grote oogst aan zielen vóór Zich. Hij zag u en mij. Hij zag allen die door de werking van Zijn Woord en van Zijn Heilige Geest tot het zaligmakende geloof in Hem zouden komen. Hij zag het licht van de paasmorgen voor Hemzelf, en vooral voor u en voor mij, blinken door Zijn tranen heen. En dat gaf Hem de kracht om het uit te houden onder dit vreselijke lijden.

Christus was volstrekt rein door de geboorte uit de Vader, maar is voor ons tot zonde gemaakt. Wij waren zonde door de geboorte uit een onrein mensengeslacht en we zijn dat nog steeds wat "de oude mens" in ons betreft.

En wie onder het licht van Gods heiligheid gekeken heeft in de hel van de zonde die in ons huist, kan dit nooit lang uithouden. Naar de mate dat je door de verlichting van de Heilige Geest de heerlijkheid van Gods heiligheid en liefde hebt leren zien, naar die mate heb je ook geschouwd in de afschuwelijke afgrond van je zonde.

En juist dán heb je er voortdurend behoefte aan om je te baden in "de onuitsprekelijke en heerlijke vreugde", waarmee wij ons in Christus verheugen (1 Petr. 1:8).

Die vreugde in Christus is "heerlijk", omdat de ganse heerlijkheid van Christus erin vervat ligt. Zijn glans omstraalt ons, omvat ons en dringt in ons door, wanneer wij door het geloof één met Hem zijn geworden.

Door het geloof worden we immers één met Hem in Wie de ganse volheid der Godheid lichamelijk woont (Kol. 2:9). Hij is het Woord door Wie en tot Wie alles geschapen is. Daarom is de vreugde die wij in Hem hebben, even onuitsprekelijk als Hijzelf de Onuitsprekelijke is. Je kunt erover stamelen en zingen. Maar Zijn heerlijkheid overschrijdt de grenzen van elk menselijk logisch denken. Het beste is om alleen maar woordeloos en stil te schouwen naar dit sublieme Beeld van de Vader, weg te zinken in deze oceaan van liefde, je weg te laten drijven op de rivier van het geloof naar Hem toe, uit te rusten in Zijn vrede.

Sommigen schrijven en spreken bijna uitsluitend over de zonde van de mens. Ik neem aan dat dit ook hun levenshouding is. Maar ik begrijp niet hoe zij dat uithouden. Zij zijn toch niet sterker dan Christus Zelf, die het onder de last van de zonde niet uithield zonder de vreugde, die vóór Hem lag. Voor mij is de enige oplossing dat zij de diepte van de (hun) zonde nooit echt hebben gepeild. Anders kan ik het niet verklaren.

Zeker, het besef van onze zonde en onwaardigheid blijft de gelovige steeds nabij, maar daaroverheen is er in hem de "onuitsprekelijke en heerlijke vreugde".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen