Gods Kind

Een prachtige oktobermorgen. Een lieflijke zon, getemperd in haar kracht door de herfst. Het stervenswaas hangt al over de natuur. De bladeren bruinen en vallen hier en daar al af.

Ik kom terug van de bakker. Dan dringt het tot mij door: Hij die dit alles geschapen heeft, zegt tot mij: Je bent Mijn kind.

En ik weet dat ik mij niet vergis. Want het feit dat ik Zijn kind ben, hangt niet af van iets in mij. Dat feit is gebaseerd op het welbehagen dat Hij heeft in Zijn Geliefde, Zijn Zoon, die als Lam Gods mijn zonden wegnam.

Het is alsof Hij op mij aandringt om het mij op allerlei wijze te zeggen: Je bent Mijn kind.

Ik voel zijn liefde door de koelte van de najaarsochtend, die mijn wangen streelt. Ik ruik die liefde in de geuren, die de aarde uitademt. Ik haal Zijn liefde mijn longen binnen mét de lucht, die mij vervult.

En ik zie naar God op. Ik zie Hem. Ik hoor Hem. En ik zeg, in oneindige verbazing, in onzegbare dankbaarheid: Mijn Vader! Vader van de Heere Jezus die uit genade ook mijn Vader wil zijn. Ik zie de liefde van God voor mij. Ik zie hoe die opstijgt uit Zijn aanbiddelijk Wezen. Haar oorsprong ligt op geen enkele wijze in mij. Ze hangt niet af van wat ik doe. Ook mijn zonde vermindert Zijn liefde niet. Die liefde is uitverkiezing. Ik ben Gods uitverkorene. Ik ben Zijn aangenomen kind.

Ik dompel mij in die liefde. Ik waad er doorheen als door een watervloed vol warmte. Ik ben zo dankbaar.

U die dit leest, maak van de woorden van de Bijbel geen betonnen dogma's. Beleef, doorleef, juich het uit! Door genade ben ik Gods kind!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen