De politieke afzijdigheid van de Evangelische Christenen van Zuid-Amerika

In "Misión", revista internacional de orientación cristiana (eindredakteur dr. René Padilla), sept. 84, stond een artikel van Marcos Antonio Ramos over "Christendom, politiek en revolutie". Wij citeren daar uit:

Het feit dat Efrain Rios Montt president werd in Guatemala en de polemiek die ontstaan is door het feit dat hij nauw verhonden was met een pinkstergroep in California (een feit dat hem als president ten val heeft gebracht. HJH), heeft ertoe bijgedragen, dat de evangelische christenen van Latijns Amerika zijn gaan begrijpen dat de dagen waarin men zich afzijdig hield van politieke en sociale betrokkenheid, hun einde zijn genaderd. Men is tot het inzicht gekomen dat men de roep om bevrijding en omwenteling niet zonder meer naast zich kan neerleggen.

Ondanks dat andere feit dat leiders van zendelingenorganisaties nog vaak oproepen tot afzijdigheid in de vragen van politieke en sociale orde, is daar de opzienbarende groei van de evangelisch-reformatorische kerken in iMtijns Amerika, die vanzelf haar invloed op het openbare leven zal doen gelden.

En Guatemala zal niet het enige land blijven, waar een evangelisch christen president werd. Dat zal zich ook in andere landen van ons continent herhalen, ... ten goede of ten kwade.

Hei is ook niet te vermijden dat er zich binnen de nieuw-bekeerden mannen en vrouwen zullen bevinden, die er zich van bewust zullen worden dat God hen roept tot een politieke loopbaan.

Ook het toenemende aantal van de akademisch-gevormden onder de evangelische christenen betekent een stormloop tegen de muur van het isolement, dat vroeger is opgetrokken.

In het vervolg van zijn artikel gaat Ramos verder in op de situatie in Cuba en vertelt o.a.: "Toen Castro aan de macht kwam. waren aanvankelijk drie protestanten minister in zijn regering. In 1959 werd de enige zoon van Fidel Castro gedoopt in de methodistenkerk. Hij was als kind leerling geweest op een school, die door de methodisten gerund werd. De jongste zus van Castro was lid vaneen baptistenkerk."

Ramos noemt ook verschillende protestanten, die met Castro mee hebben gevochten tegen de dictator o.a.: "De belangrijkste leider in die strijd was Frank Pais, zoon van een baptistenpredikant van Santiago in Cuba. Hij en zijn broer werden in die strijd gedood".

"Toen de revolutie in Cuba, vooral vanaf 1960. meer radikale vormen begon aan te nemen en eind 1961 zelfs openlijk het leninistische marxisme ging aanhangen. hebben de meeste predikanten van de historische kerken het land verlaten. Ook de zwager van Castro, dr. Rafael Diaz Balart, een presbyteriaan, kon zich vanaf die tijd niet meer vinden in de opvattingen van Castro en startte in de USA een beweging, die zich tegen het regime van Castro keerde. Maar ook dat bewees hun politieke betrokkenheid."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen