De prijs van de gehoorzaamheid

"Wat moet het voor jou interessant zijn om zo'n heel verschillend volk en zijn kuituur te leren kennen. Het is vast wel een voorrecht om hen het evangelie te brengen."

Natuurlijk is dat waar, jazeker. Maar toch heb ik er moeite mee als ik dit lees. Begrijpen mijn vrienden thuis wel wat het kost eer je enige vooruitgang ziet voor het koninkrijk van onze Heere Jezus? Zouden ze wel luisteren als ik hen vertel over de haast tastbare geestelijke duisternis waarmee we voortdurend in gevecht zijn? Of lachen ze om me als ik iets meedeel over die afschuwelijke vrees die me kortgeleden te pakken had en die dagenlang aanhield? Hebben ze enig begrip voor de worsteling om de stammentaal te leren - terwijlje intussen maandenlang of zelfs jarenlang niet in staat bent goed met de mensen om je heen te kommuniceren?

Wat denk je van de pijn die ik voelde toen iemand mijn woorden verdraaide en mijn goede bedoelingen in het tegendeel uitlegde? Wat weet je van de dreiging die uitgaat van de mensen als ze Gods waarheid weerstaan ' En dan het fysieke gevaar als dronken/ui hun messen trekken of als ze met hun geweren spelen! Soms ben ik mentaal uitgeput. Het is verre van gemakkelijk. Dit geldt niet alleen voor mij. Al mijn Afrikaanse broeders en zusters die bewust de Heere Jezus willen volgen, hebben het moeilijk. Gisteren nog keek ik een boze vader uit deze Hererostam in zijn gezicht. Hij spotte met zijn teenage dochter en verachtte haar omdat ze de God van de blanken volgt. "Als iemand achter Mij wil komen moet hij zichzelf verloochenen. Hij neme zijn kruis op en volge Mij." Markus8:34. De vraag van de Heiland is duidelijk, maar Hij dwingt niemand. Het kost veel om zijn weg te bewandelen. Maar die weg leidt wel naar de heerlijkheid en naar de eindoverwinning.

ONS KOMMENTAAR

Het bovenstaande heb ik overgenomen uit "De oogst". Ik heb Janny v.d. Klis leren kennen in Belfast, toen zij als secretaresse werkzaam was op het kantoor van Ulster Protestant Society. Ik had in die tijd spreekbeurten in de verschillende steden van Noord Ierland.

Wat zij schrijft, kan ik helemaal beamen. Ofschoon ons werk lang niet die moeilijkheden ondervindt, toch kan ik soms zo'n eindeloos moe gevoel over me hebben. Dan ben ik terneer geslagen en lijkt het of ik naar de diepte word gezogen. De mooiste woorden van de Bijbel zeggen me dan nauwelijks nog iets. Met veel moeite trek ik er mij aan op om even daarna weer neer te vallen.

Wat is dat? Ik kan er wel een zekere verklaring van geven. Ik kan diep teleurgesteld zijn, wanneer ik dan van de éne, dan van de andere stroming in het protestantisme een draai om de oren krijg, omdat ik niet voldoende hun termen gebruik, hun geliefde ideetjes napraat. Zulke mensen hebben er geen enkel begrip voor dat ik in ons blad ook verstaanbaar moet zijn voor rooms-katholieken. Dan kan ik moedeloos worden en komt de verzoeking in mij naar boven: Houd toch op met IRS. Je hebt er toch de leeftijd voor.

Maar we hebben nog geen opvolger. En als ik IRS opgeef, hoe moet het dan met hen die wij onderhouden, br. Rodriguez, Canha, di Lorenzo enz.? En wat met de miljoenen rooms-katholieken, die een ander evangelie te horen krijgen? Moeten we onze Spaanse editie dan maar opgeven?

Maar zit er nog meer achter die depressieve stemmingen? Zijn het aanvallen van de boze geesten? Maar laat God toe dat boze geesten doordringen tot het gedachten- en gevoelsleven van Zijn kinderen? Ik weet het niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen