Geloven is...

Ik kan er niets aan doen, maar mijn mooiste gedachten krijg ik in dromen. En ik voel me ook min of meer verplicht dat erbij te vermelden.

Zo schrijft ook Paulus dat hij alles uit openbaring heeft ontvangen (Gal. 1:15-16) en geeft daardoor alle eer aan God. En de Heere Jezus zegt tot Petrus: "Zalig zijt gij, Simon BarJona, want vlees en bloed heeft u (dat) niet geopenbaard, maar Mijn Vader die in de hemelen is" (Mat. 16:17).

Natuurlijk moeten onze dromen en alle (vrome) gedachten die spontaan bij ons opkomen, steeds getoetst worden aan de Schrift. Maar we mogen het ook niet laten voorkomen alsof het allemaal ontsproten is aan ons eigen pientere brein of aan ons diepe gevoelsvermogen of onze scherpzinnige intuïtie.

We moeten het eerlijk zeggen, wanneer we iets van God gekregen hebben en niet doen alsof het een resultaat is van onze eigen denkkracht.

In de nacht van 16 op 17 september droomde ik dat ik een diskussie had met een Duitse r.-k. professor. Merkwaardig, ik stelde voor om Engels te spreken, omdat ik die taal beter beheers. Maar er kwam geen woord Engels mij te binnen.

Toen hoorde ik mijzelf ineens zeggen: "Glaube ist Hingabe = Geloof is overgave". En tegelijk zag ik het wezenlijke verschil met het verstand, althans met het redenerende verstand.

Het verstand objektiveert, maakt de ander tot objekt = voorwerp. Het schept daarom steeds afstand.

Met het verstand kijk ik tegen de ander aan. Ik ontleed hem, tast naar zijn bedoelingen.

Door het verstand doe ik de ander tegenover mij staan. Daardoor kan ik gedachten over hem vormen en die eventueel ook in woord of geschrift uiten.

Maar geloven in een ander is zich aan hem overgeven. Dan bekijk je de ander niet meer als een voorwerp, maar dan ga je innerlijk naar hem toe. Dan laatjeje meewiegen in de stroom van de liefde. Dan treed je in de ander binnen.

En dat voltrekt zich nu juist in de geloofsovergave aan de Heere. Dan geef je je helemaal over aan Hem. Je blijft niet meer op jezelf staan. Het is een naar Hem toe gezogen worden én tegelijk een heensnellen naar Hem. Hij neemt je in Zijn armen en tegelijk werp je jezelf in Zijn armen.

Daarom is geloven in God steeds een ontmoeting. De Heere geeft Zich aan mij over en daarom - wanneer ik dat gezien heb - kan en wil ik niet anders dan mij geheel aan Hem overgeven.

Geloven is daarom de allerinnigste innigheid. Daar in de diepte volvoert zich dan een onuitsprekelijke eenheid, de eenheid van een God die mij liefheeft en van mij die Hem liefheb.

"Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en Zijn Zoon gezonden heeft (tot) een verzoening voor onze zonden" (1 Joh. 4:10). Dat besef geeft een aparte gloed aan onze liefde. Het maakt onze liefde tot intense dankbaarheid. Het dompelt onze liefde in de ootmoed. Hij, Hij trok mij naar Zich toe. Niet ik haalde Hem naar mij toe. Ik leefde in liefdeloosheid, verkromd in zelfvertroeteling. Maar Hij ontbolsterde mij. Hij maakte mij open naar Hem toe. En toen schouwde ik in Zijn weergaloos lieve aangezicht en was meteen wég van Hem.

Daarom is liefde een en al verrukking. Het is een versmelten met de Ander, wegzinken in Hem. Nee, vanzelfsprekend niet een vaag-pantheïstische verdoezeling van de grenzen. Integendeel, het besef van het oneindige verschil tussen God en ons hoort wezenlijk bij deze geloofsovergave en verleent er de hevigheid aan. Daarom deins ik voor deze Heilige terug en word onweerstaanbaar toch weer naar Hem toegetrokken.

Juist Zijn totale anders-zijn doet mij zo hunkeren naar Hem. En die zuivere, alomvattende liefde van Hem die Hij bewezen heeft in de gave van Zijn Zoon, wil ik ervaren, zien, mij erin verlustigen, ze over mij heen laten komen, ze door mij heen laten stromen.

Laat men dit niet valse mystiek noemen, want dan is heel het Hooglied één stuk valse mystiek. Israël en de kerk der eeuwen hebben toch immers dit boek steeds gezien als ten diepste een beschrijving van de liefde van God voor Zijn volk en als de bruidsovergave van Zijn volk aan Hem. Daarin leert de Heilige Geest: "Mijn Liefste is mijn en ik ben zijn". Ik mag dus tegen de heilige God zeggen: "Ik ben van U en Gij zijt van mij". En de Heer bad: "… dat zij in Ons één zijn". "Ik in hen en Gij in Mij" (Joh. 17:21. 23). Dat is de verheven taal van de geloofsovergave in de liefde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen