AKTIEVE OF PASSIEVE VERWACHTING

Er bestaat een passieve, lijdelijke verwachting en een aktieve. Een voorbeeld: In mijn jeugd kreeg ik eens van een vertegenwoordiger, die de winkel van mijn vader bezocht, een gulden. Dat was in die tijd (ongeveer 1924) een hele rijkdom. Ik kocht er repen chocolade voor, hoeveel weet ik niet meer, die nu ongeveer f 10,- zouden kosten. Mijn vader was daar boos over. Volgens hem had ik die kostbare gulden in mijn spaarpot moeten deponeren.

Ik had zulk een geschenk helemaal niet verwacht. Die gulden kwam als uit de lucht vallen. Ik voelde mij er heel erg rijk mee. Wel had ik wel eens van een vertegenwoordiger een stuiver en een enkele keer een dubbeltje gekregen. Maar een hele, mooie, zilveren gulden! Dat ging mijn stoutste verwachtingen te boven.

Dat zou ik nu lijdelijke verwachting willen noemen. Vaag houd je rekening met de mogelijkheid dat je iets krijgt, maar eigenlijk verwacht je het niet. Het is meer een afwachten dan een verwachten.

Maar een kind weet met alle stelligheid dat hij op zijn verjaardag geschenken krijgt. Hij ziet daar dan ook met spanning naar uit. De avond tevoren kan hij bijna niet de slaap vatten. Hij weet het: Morgen krijg ik cadeaux. Hij weet alleen nog niet precies wat.

De vraag is nu: Waartoe roept de God van de Bijbel ons op? Tot een lijdelijk of tot een aktief verwachten?

Ik meen zeer beslist: tot de aktieve verwachting.

Dat geldt voor allen die de Bijbel lezen.

Daarin treedt een God hen tegemoet, die van Zichzelf zegt dat Hij liefde is. Die God wil het bij de lezers van Zijn Woord erin hameren: "Barmhartig en genadig is de Heere, lankmoedig en groot van goedertierenheid" (ps. 103:8; Ex. 34:6; Num. 14:18; Deut. 5:10; Neh. 9:17; ps. 86:15, 145:8; Jer. 32:18).

Die God verzekert hen: "Alzo lief heeft God de wereld gehad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verderve, maar eeuwig leven hebbe" (Joh. 3:16).

Dat geldt in het bijzonder voor hen, die binnen de lichtkring van het genadeverbond geboren zijn.

Bij de Doop wordt de dankzegging uitgesproken: "Almachtige, barmhartige God en Vader, wij danken en loven U, dat Gij ons en onze kinderen door het bloed van Uw lieve Zoon Jezus Christus al onze zonden vergeven en ons door Uw Heilige Geest tot lidmaten van Uw eniggeboren Zoon en alzo tot Uw kinderen aangenomen hebt en ons dit met de heilige Doop bezegelt en bekrachtigt." (Voor rooms-katholieken: Dit betekent niet dat volgens ons de Doop krachtens eigen werkzaamheid het kindschap Gods schenkt. Ook gedoopten kunnen verloren gaan. We moeten dit alles beluisteren als Verbondstaal, als een verzekering van Gods genade voor hen die in Christus (zullen) geloven. Alleen gelovigen kunnen niet verloren gaan).

Ik meen dat veel gedoopten al te zeer leven vanuit een passieve verwachting, die in wezen geen verwachten, maar een afwachten is.

Petrus wijst ons op "de grootste en dierbaarste beloften", die ons geschonken zijn, "opdat gij daardoor de goddelijke natuur deelachtig zoudt worden"(2 Petr. 1:4).

Hoe kunnen wij, wanneer wij de Bijbel lezen, nog een afwachtende houding aannemen? Moeten we niet worden als het kind op de vooravond van zijn verjaardag? Hij vertrouwt zijn ouders. Hij weet het heel zeker: morgen krijg ik een cadeau!

De Heere Jezus zei: "Indien dan gij die boos zijt, weet uw kinderen goede gaven te geven, hoeveel te meer zal de hemelse Vaderde Heilige Geest geven aan hen die Hem bidden?" (Lukas 11:13).

Wij weten dat wij niet tot waarachtig geloof kunnen komen tenzij door de Heilige Geest. Maar als God die Zich in uw Doop uw Vader heeft genoemd, met zoveel stelligheid de Heilige Geest belooft aan hen, die Hem daarom vragen, beledigt of althans bedroeft U God dan niet, wanneer u desondanks zegt: "Hij heeft het wel beloofd, maar ik moet nog afwachten of Hij Zijn belofte gestand zal doen. Ik bid wel om de Heilige Geest, maar ik verwacht niet dat Hij dat gebed verhoren zal, ondanks Zijn uitdrukkelijke belofte."

Het is heerlijk om altijd te leven in de kinderlijke verwachting vanuit de beloften van onze Vader! Dan leef je steeds én als op de vooravond van je verjaardag én als op je verjaardag zelf. Want dan zie je telkens weer hoe Gods beloften zich aan je vervullen. En dan ben je zo onuitsprekelijk dankbaar.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen