SCHULD EN VERGEVING

Het valt hard om eerlijk schuld te belijden, om te erkennen: Ik, ik was fout, radikaal fout. Ik had dat nooit mogen doen, onder geen enkele voorwaarde. Ik ben gemeen geweest. Ik heb misschien onherstelbare schade berokkend. Ik heb mooie verhoudingen kapot gemaakt. Ik heb mensen tegen elkaar opgezet met mijn geroddel en mijn lasterpraatjes. Ik had trouw beloofd aan mijn vrouw, maar ik heb geflirt met een ander en heb misschien de echt zelfs gebroken om wat vuil plezier. Ik heb op allerlei wijze mijzelf verrijkt ten koste van anderen. Ik heb hun bezittingen waarvoor zij gezwoegd hadden, naar mij toegegraaid. Ik heb in wezen altijd voor mezelf geleefd. Ik heb dat voortdurend voor mezelf en voor anderen gecamoufleerd. Ik hulde mij in veel schone schijn. De vroomheid kon van mijn lippen en van mijn hele gezicht afdruipen. Maar het was niet echt. Het was louter berekening. Ja, ik kon mij wel bescheiden opstellen, maar dat was slechts veinzerij. In mijn hart was er de drift naar de eer, naar roem, publiciteit, naar de vooraanstaande plaatsen in kerk en samenleving.

En toch, hoe pijnlijk zulk een schulderkenning ook kan zijn, ze is tegelijk ontzaggelijk bevrijdend. Om verschillende redenen.

In de eerste plaats psychologisch. Dan kom je in het reine met jezelf. Niets maakt zo onrustig als wanneer je voortdurend op de vlucht bent voor jezelf.

Maar onvergelijkbaar veel heerlijker is de ervaring van de verzoening met de hemelse Vader, wanneer je tot geloof in Christus bent gekomen.

Die volle verzoening kun je nooit ervaren, wanneer je altijd maar weer smoesjes bedenkt om je zonden goed te praten.

"Mijn zonde maakte ik U bekend en mijn ongerechtigheden bedekte ik niet. Ik zeide: Ik zal belijdenis van mijn overtredingen doen voor de Heere; en Gij vergaaft de ongerechtigheid mijner zonden" (ps. 32:5).

Zo bidt David. En wat een zonde had hij niet gedaan! Vuile echtbreuk en laffe vermoording van Uria, de man die hij bedrogen had.

En dan komt die verwondering: Gij vergaaft mijn zonden! Uit de psalmen blijkt hoezeer David geschreid heeft in verbrokenheid en in vreugde om de verzoening. Wilt ook u die vreugde van de verzoening smaken? Dan is er maar één mogelijkheid nl. dat u even oprecht als David uw schuld voor God belijdt en volledig ophoudt met het zoeken naar uitvluchten en verzachtende omstandigheden.

Lezer(es), treed binnen in uzelf. Zie daar dat eigen 'ik' dat alleen maar zichzelf zoekt. Erken dat dit zonde is: een vergrijp aan Gods heerlijkheid. U wilt uzelf tot middelpunt van alles maken. Alles moet draaien om u, om ú! Daarmee stoot u God van Zijn troon, rukt u de kroon van Zijn hoofd en zet die uzelf op.

Schrei uzelf uit vanwege deze misdadige levenshouding, deze revolutie tegen de Koning van het heelal. De stinkende braafheidswaan kan een nog grotere gruwel zijn in de ogen van de waarachtige God dan de grofste misdaad. "Omdat gij lauw zijt en noch koud noch heet, zal Ik u uit Mijn mond spuwen" (Openb. 3:16). Maar terwijl u zo ligt neergeknield voor God, daalt dan de vrede van de verzoening over u neer. Dezelfde Geest die u tot de verslagenheid om uw zonden bracht, verzekert u nu door het Woord Gods dat uw zonden vergeven zijn.

En dat niet alleen. Tegelijk richt Hij uw hoofd op en laat u schouwen in het vriendelijke gelaat van God, die uw Vader wil zijn in Jezus Christus. Dat is om weg te smelten - ik kan er moeilijk een ander woord voor vinden. Dan valt alles stil in je. Dan ben je dankbaar, oneindig dankbaar. Je weet je uitgetild uit de modder van je zelfzucht, je zonde, tot de hoogte van God Zelf.

Tussen u en God is er dan slechts innigheid, wederzijds verstaan, eerbied, ontzag voor Hem en toch vertrouwelijke omgang. Dan mag je horen hoe de Heilige Geest in je roept: "Abba, Vader!" (Gal. 4:6) en bemerken hoe die Geest ook jouw geest ertoe brengt om te roepen: "Abba, Vader!" (Rom. 8:15).

O ik gun ieder van u deze ervaring zo graag. Ze is overstelpend. De vrede Gods dringt dan als een geur door heel je wezen heen. De wierookwolk van Zijn heiligheid vervult dan zelfs je lichaam als een tempel. En op de lentewei van je hart bloeien dan de bloemen van Zijn liefde.

Vergeef me dat ik een beetje poëtisch word. Maar hoe moetje anders dat wonder weergeven van een God, die met je in het gericht moest treden om je voor altijd van Zich af te werpen, maar die in plaats daarvan je in Zijn liefdevolle Vaderarmen sluit en feest met je gaat vieren, want de verloren zoon, dochter, is teruggekeerd. Hij/zij was dood en is levend geworden.

Zie Lukas 15!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen