Zinloos bloedvergieten door paus Pius IX

We zouden verwachten dat paus Pius IX dan maar zou capituleren. Maar nee, net als Hitler besloot hij tot het einde te blijven doorvechten en nog meer mensenlevens op te offeren voor de instandhoud ing van zijn troon als aardse vorst. We lezen: "Mgr. de Mérode, prominister van Oorlog, stelde nu pogingen in het werk om een nieuw pauselijk leger te vormen" (p. 21). Na de oproep daartoe van de paus: "togen van alle landen vrijwilligers op naar Rome om dienst te nemen… Wat kon in die dagen het vurig hart vaneen roomsejongen meer van geestdrift doen kloppen als dit woord: De Paus vraagt Zouaven! Ademloos-stil luisterden de Sittardse studentjes, als 's avonds de surveillant hun verhaalde over die droeve dag van Castel Fidardo" (p. 23).

Zelfs pubers van 16 jaar!

"Begin oktober namen de beide jongens, August en Ignace Wils, 18 en 16 jaar oud, afscheid van hun moeder en gingen samen op reis naar Rome." Op 9 okt. 1865 schrijft Ignace aan zijn moeder: "Ik zal volgaarne mijn bloed tot de laatste druppel ter verdediging der Kerk en van de Heilige Vader ten offer brengen" (p. 24-25). "14 Okt. 1865 werd Ignace als zestienjarige knaap ingedeeld bij de Pauselijke Zouaven" (p. 26).

Er waren jongens van nog jongere leeftijd, die echter nog niet mee vochten, maar reeds voor de militaire dienst werden opgeleid. "De leeftijd van deze jongens wisselde van 6 tot 13 jaar" (p. 26 voetnoot).

Het spijt me dat ik die vergelijking moet maken, maar ze is al te frappant. Toen het al voor iedereen duidelijk was dat Duitsland de oorlog verloren had en elk verder bloedvergieten zinloos was, wist ook Hitier nog jongens van 15 en 16 jaar te bezielen dat ze voor hem hun leven gaven. Zo deed ook Pius IX. ik herhaal: de paus die het dogma van de onfeilbaarheid van de pausen erdoor heeft gedrukt. Hoe kan men, als men dit alles leest, ook nog maar een sekonde geloven dat die paus daarbij geleid werd door Christus!?

Indoctrinatie

Hoezeer deze jongens door de paus werden geïndoctrineerd, blijkt uit een brief van Ignace aan zijn moeder van 1 jan. 1866: "Dagelijks benijd ik het geluk van diegenen die de laatste keer op het slagveld zijn gesneuveld. Bid dan, geliefde ma, opdat ook ik eenmaal dit geluk moge hebben. Hoe gelukkig zult gij zijn als moeder te kunnen zeggen: ik heb ook een zoon. die voor kerk en recht zijn bloed vergoten heeft" (p. 29).

Uit een gevecht: "De Zouaven moesten zuinig zijn met hun ammunitie en konden slechts met tussenpozen het vuur van hun tegenstanders beantwoorden. Tenslotte hadden zij echter geen kogels meer. 'Kom op, jongens: een charge met de bajonet' riep de luitenant." En het gevolg: "Voor de bajonetten van de Zouaven hadden de tegenstanders ontzag. De bende stoof uiteen. Twee van hen sneuvelden" (p. 30-31).

Ik zag hem!

De volgende passage uit een brief van Ignace aan zijn moeder doet mij denken aan wat Nederland straks staat te wachten, als de paus komt.

"Vandaag is de Heilige Vader tweemaal voorbij onze post gekomen met geheel zijn staat (bedoeld zal zijn: zijn hofhouding). Hij scheen zijn hele aandacht op mijn post te richten, want zodra hij aan de poort kwam, ging hij recht in het rijtuig staan en zegende ons. Hij scheen vermaak te hebben in mijn post, want al de mannen en ook ik, wij hebben opgemerkt dat, toen hij ons voor de tweede maal voor bij kwam, hij nog eens opstond, zich naar ons toedraaide en ons lachende zegende" (p. 31).

Zo zullen er straks ook in Nederland tienduizenden diep gelukkig zijn, wanneer ze een glimp hebben opgevangen van deze paus. Afschuwelijk!

Veel Zouaven hebben later dienst gedaan in het leger van koning Carlos van Spanje tijdens diens strijd tegen de republikeinen, omdat ze meenden dat Carlos de zaak van de R.-K. Kerk verdedigde. Daar is Ignace Wils die intussen tot kolonel-commandant van het bataljon Zouaven was bevorderd, gesneuveld. Hoe dat gebeurd is, wordt beschreven op p. 98-99:

"Kolonel Wils grijpt het vaandel uit de handen van de vaandeldrager, en heft het in de hoogte. Het is hetzelfde vaandel van het Heilig Hart, waarvoor hij gezworen heeft te zullen sterven.

Hij ziet naar zijn Zouaven. Met zijn degen wijst hij naar de barricade en terwijl zijn ogen van geestdrift fonkelen, klinkt zijn heldere, jonge stem:

"Op Zouaven! Valt aan! Wij strijden voor de goede zaak! Als wij vallen, sterven wij voor de eer van God!"

En dan snelt hij naar de barricade en beklimt deze.

De Zouaven lopen uit de portieken, waar zij zich verschanst hadden en stormen hun Kolonel achterna. Hij is hun voor. Daar staat hij boven op de barricade, de degen in bevel gericht naar het huis, waar de vijand is, de vlag wapperend boven zijn hoofd. Geweervuur knettert aan alle kanten.

Even nog zien zij hun geliefden, jongen Commandant staan midden in den kogelregen. Dan zien zij hem wankelen en op de barricade neerzinken. Er is geen tegenweer mogelijk. De barricade wordt stormenderhand genomen. De Republikeinen vluchten aan alle kanten in wanorde uit de stad. achtervolgd door de troepen van Savalls.

Maar op en om de barricade staan de Zouaven en de broeder van lgnace. Weenend omringen zij hun Kolonel, die dood nederligt. Stervend heeft hij de heilige banier om zijn lichaam geslagen en de stralen van het Heilig Hart zijn rood van zijn bloed. De handen houden in een laatsten greep den standaard omkneld. Twee en dertig kogels hebben het doek doorboord, twee hebben lgnace doodelijk getroffen, één midden in de borst en een andere in den buik.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen