Naar de biechtstoel of naar de hel!

Zo werd vroeger door ons in de parochies de zogenaamde volksmissie gepreekt, die tien dagen duurde. Wij, paters redemptoristen, waren specialisten in deze bangmakerij. Wij werden dan ook de donderpaters genoemd.

In de vorige eeuw was vooral pater Bernard Hafkenscheid beroemd om zijn angstaanjagende preken. Hij plaatste een doodskop op de kansel. Soms gooide hij die naar de mensen toe. (In onze tijd, rond de jaren 1930 en 1940, vonden wij dit te verregaand. Wij zeiden: je hebt kans dat de jongelui daarna met die doodskop buiten gaan voetballen. Het maakt geen indruk meer). Er waren ook paters die met een theatraal gebaar het kruisbeeld de kerk in slingerden en tot de rillende menigte zeiden: "Daar! Vertrap het kruis maar, want dat doet u toch al vaak genoeg door uw zonden van onkuisheid."

Een eeuwigheid van stank

Om de verschrikking van de hel uit te beelden gebruikten we dit soort vergelijkingen. Stel u voor hoe een lijk stinkt dat al dagen lang in staat van ontbinding verkeert. Hoe verschrikkelijk moet dan niet de stank zijn van een miljoen verrottende lijken. Welnu, de stank van de hel waarin u terecht komt vanwege uw zonde van onkuisheid, is vele malen erger.

We legden ook alle nadruk op de eeuwigheid van de hel. We vertelden de mensen (beter: we donderden hen toe):

Veronderstel dat een vogel één keer in de duizend jaar naar deze aarde mocht komen om één korrel zand weg te pikken, hoeveel miljarden en miljarden jaren zou het dan duren, voordat hij alle korrels zand van Nederland en van de hele wereld zou hebben weggepikt. En toch, beminde gelovigen, als dat ooit zou zijn gebeurd, zouden de verdoemden nog slechts aan het begin van hun ontzettende lijden staan. Want in de hel staat de tijd stil. Aan hun lijden komt nooit een einde. We beschreven de eeuwigheid van de hel ook wel als een pendule, die alleen maar tikt: "Altijd-immer: verdoemd."

Het is dan ook te begrijpen dat sommigen daardoor gek van angst werden en in hun hoofd zulk een pendule meenden te horen: "Jij bent voor altijd, voor immer verdoemd."

Ik deed het uit onwetendheid

Ik kan mij nóg schuldig voelen dat ik daar vroeger aan heb meegedaan. Maar met Paulus kan ik eraan toevoegen: "Ik dank Hem die mij bekrachtigd heeft, (namelijk) Christus Jezus, onze Heere. dat Hij mij getrouw geacht heeft, (mij) in de bediening gesteld hebbende; die te voren een (gods) lasteraar was en een vervolger en een verdrukker; maar mij is barmhartigheid geschied, daar ik het onwetend gedaan heb in (mijn) ongelovigheid" (1 Tim. 1:12-13).

Ook ik meende dat ik zo moest preken. Ik was geïndoctrineerd door de pausen en wist niet beter. Ik geloofde dat de mensen voor eeuwig verloren zouden gaan, wanneer ze hun zware zonden niet aan ons wilden biechten.

Verpakt in vriendelijkheid

Misschien kunt u dan echter ook begrijpen, waarom ik met verontwaardiging heb kennis genomen, eerst van de Apostolische Vermaning van deze paus, gedateerd 2 dec. 1984, en nu van de Vastenbrief van mgr. Simonis, gedateerd februari 1985, die de vroegere biechtpraktijk weer willen invoeren.

Het gevaarlijke van deze brief is dat de keiharde aanzegging heel vriendelijk verpakt is.

Het eerste gedeelte van de brief luidt: "Vragen uit een gespreksgroep" en wekt de indruk alsof er een echt luisteren is van mgr. Simonis. Maar dat is slechts een schijn-luisteren, want de antwoorden staan van te voren al onwrikbaar vast. Dat blijkt ook wel daaruit dat mgr. Simonis niet antwoordt op mensen, die vanuit de Bijbel trachten aan te tonen dat zijn leer in strijd is met Gods bedoelingen. Daarin verschilt hij van kard. Alfrink. Die antwoordde wél, wanneer wij hem iets voorlegden.

Maar deze paus en zijn zetbazen zoals mgr. Simonis, Gijsen, Ter Schure, Bare.a. volgen daarin de lijn van de wereldse dictators. Hun antwoorden zijn geen woorden maar moorden. De wereldse dictators reageren op iemand die te kennen geeft dat hij het niet met hen eens kan zijn, met de folteringen van het concentratiekamp en met de lichamelijke dood. De paus en zijn bisschoppen reageren op iemand die zich op grond van Gods Woord tegen hun uitspraken verzet, met de martelingen van de biechtstoel en met de bedreiging van de eeuwige dood in de hel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen