HET OMGEKEERDE KRUIS

Ik had mij nooit gerealiseerd dat het kruis tot een zwaard wordt, wanneer je het omkeert. Zie de voorpagina.

Natuurlijk is het verschrikkelijk dat de pausen het kruis tot een werelds zwaard hebben misvormd. Zie p. 5.

Maar wél is het waar dat het kruis een geestelijk zwaard wordt voor hen die het verstaan.

Dat had Simeon al aan Maria voorspeld: "En ook een zwaard zal door uw eigen ziel gaan" (Lukas 2:35).

Er zou nog heel wat aan de ziel van Maria moeten gebeuren, voordat zij bereid was om te sterven aan haar menselijke 'ik', om met haar Zoon gekruisigd te worden.

Zij was de moeder geworden van de Messias. Wat een uitverkiezing!

Herders waren naar haar pas geboren Kind komen kijken en hadden vol enthousiasme verteld over een lucht vol engelen, die zongen: "Ere (zij) God in de hoogste (hemelen) en vrede op aarde, in de mensen een welbehagen." En dan de boodschap van die éne engel - de heerlijkheid des Heeren omstraalde hem - "Ik verkondig u grote blijdschap, die voor het gehele volk wezen zal, (namelijk) dat u heden geboren is de Zaligmaker, welke is Christus, de Heere."

En de wijzen uit het oosten met hun geschenken: goud, wierook en mirre! We lezen ook in het Evangelie dat Maria er moeite mee heeft om haar Zoon af te staan voor het kruis.

Dat is volkomen begrijpelijk. De apostelen wilden evenmin een Messias aanvaarden, die als een Lam zou worden geslacht. Zij droomden hun aardse grootheidsdromen.

Door ons allen moet het tweesnijdende zwaard van het Woord Gods worden geslagen. Dat zwaard dringt door tot het diepste in ons. Het scheidt ziel en geest van elkaar (Hebr. 4:12-13).

Het laat zien wat van "de natuurlijke (in het Grieks staat: psuchikos = ziel-lijke, psychische) mens" (1 Kor. 2:14) is en wat van de Heilige Geest. Wij deinzen voor dat ontledende, ontdekkende werk van het Woord terug. We willen onszelf handhaven. We willen niet sterven. De oude mens in ons, het 'vlees', kreunt: "Dat kun je mij toch niet aandoen!"

Dat zwaard schift ook de overleggingen van ons hart, het wikken en wegen van onze menselijke berekening. Het snijdt alle schone schijn waarachter wij onze ikzucht proberen te verbergen, in tweeën.

En dat gebeurt vooral, wanneer dat Woord ons de Gekruisigde laat zien. Het kruis van Christus dwingt je tot een keuze. Dat kruis moetje ofwel zegenen ofwel vervloeken. Waarom?

Omdat zich daarin zulk een onvoorstelbare, zichzelf-vergetende liefde openbaart. Daarom komt dat kruis als de punt van een zwaard op je af. Het doorboort je hart óf het ketst tegen je door jezelf hard gemaakte hart af.

Tegenover de Gekruisigde blijft er niets meer van jezelf over. Je kunt je tegenover het kruis op geen enkele wijze meer staande houden. Je knielt er voor neer of je vlucht ervoor weg.

Deze Gekruisigde - dat weet je uit het Woord - woonde in de heerlijkheid des Vaders. Vrijwillig legde Hij die luister af en hulde zich in de lompen van ons menselijke, vleselijke bestaan.

En waarom deed Hij dat? Om er beter van te worden? Dat kan niet. Want Hij had alles. Hij leefde in de glans van de eenheid met Zijn Vader, de heilige Oorsprong van al het mooie, in het Paradijs der paradijzen.

Hij deed het puur uit liefde. Hij kón het niet aanzien dat wij allen de eeuwige dood zouden moeten ondergaan, hoewel wij die door onze zonde verdiend hadden. Dan ging Hij liever Zelf die eeuwige dood in. Dan wilde Hij schreiend schreeuwen om de Vader Wiens nabijheid Hij op Golgotha niet meer kon vinden.

Wat steken u en ik af tegenover zoveel liefde! Staande aan de voet van het kruis kun je alleen maar uitroepen: Wat bén ik een ellendige egoïst! Bij mij draait alles om mijzelf.

Zeker, in de allerinnigste ogenblikken van liefdesverbondenheid met Christus kan ook ik zuiver tegen Hem zeggen: Ik heb U lief. Maar die gewijde momenten duren vaak zo kort. Daarna komt het gewone leven weer op mij af. Dan grijpt het taaie vlees weer zijn kansen en krijgt het zondige 'ik' telkens weer de bovenhand. Maar staande tegenover dat kruis zie ik ook de vergeving, de volle vergeving, en roem ik in de God van de loutere genade, de Vader der barmhartigheid in Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen