Per brief of mondeling

In alles moet de Schrift ons tot voorbeeld zijn, ook dus in onze evangelisatiemethode.

En dan zien we dat de apostelen in hun brieven bijzonder kras en radikaal zijn. De apostel der liefde, Johannes, schrijft in zijn tweede brief dat we dwaalleraars niet moeten toelaten in ons huis en zelfs niet moeten groeten op straat.

Paulus weet de dwaalleraars vlijmscherp af te straffen en spreekt zelfs de vervloeking over hen uit. Maar in zijn persoonlijke gesprekken is hij blijkbaar heel anders geweest. Dat verschil viel de mensen van zijn tijd heel erg op.

We lezen daarover: "Want zijn brieven, zegt men, zijn streng en bars, maar zijn persoonlijk optreden maakt geen indruk en hij is een armzalig spreker" (2 Kor. 10:10 RK Vert.).

Paulus verdedigt zich daartegen: "Mensen die zo praten mogen dit bedenken: als wij bij u zijn, zullen onze daden volledig overeenstemmen met de woorden die wij schreven, toen we ver van u waren" (v. 11).

De reden is dat alles bij Paulus voortkwam uit de liefde, de bewogenheid met de gemeenten van Christus waarover hij zorg droeg. Die liefde zal soms krachtig moeten optreden. Dat is het geval bij schriftelijke uiteenzettingen. Dan moetje duidelijke lijnen trekken en alles helder formuleren, zodat ieder weet waar hij aan toe is.

Maar in persoonlijke gesprekken kun je veel genuanceerder zijn. Dan heb je ook de gelegenheid om vast te stellen hoe watje zegt, bij de ander overkomt. Dan kun je telkens bijsturen en jezelf nader verklaren. In het persoonlijke gesprek heeft de liefde alle kans om zich te uiten in haar vele facetten, vooral ook in haar zachtheid, haar meevoelen. Maar diezelfde liefde zal er ook dan tenslotte niet voor terugschrikken om duidelijk Gods Waarheid te zeggen, want alleen die Waarheid kan een mens werkelijk vrijmaken.

Dat is niet in strijd met wat Jacobus (3:11) zegt dat uit eenzelfde bron niet tegelijk zoet en bitter water kan opborrelen. Dat misverstand kan alleen daaruit voortkomen dat men de harde taal van Paulus tegenover de dwaalleraars interpreteert als voortkomende uit verbittering. Maar Paulus was niet een verbitterd man of een renegaat, die uit rancune zijn vroegere geloof aanviel, maar hij was één en al liefde.

Zo hebben wel sommige vrijzinnige protestanten Paulus geïnterpreteerd. Zij verwijten Paulus dat hij veel te hard is geweest. Hij zou zijn eigen nest bevuild hebben.

Wij moeten ons echter niet laten leiden door wat 'men' tegenwoordig als een eis van de liefde beschouwt en op grond daarvan Paulus veroordelen als een verbitterde renegaat. Niet het moderne mensbeeld met zijn oecumenische, alles glad strijkende vriendelijkheid, is onze norm, maar het eeuwige Woord van God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen