Bezoek aan Portugal en Spanje

Later op die dinsdagmiddag - ik was maandagavond in Porto aangekomen bezochten we schuren, die door de regering gebouwd waren voor de zigeuners. Het wonen daarin leek mij nog erger.

In de eerste plaats was het er minstens even koud. Het waren schuren, die slechts bestonden uit muren - dat was dan de afscheiding tussen de "woongelegenheden" onderling - zonder plafond en met een dak van golfplaten. Het zou geen zin hebben om er te stoken, want de warmte zou toch meteen vervliegen via de kieren van de golfplaten. Bovendien was er ook geen schoorsteen in die "woongelegenheid" aangebracht.

En heel erg leek mij dat zij er nauwelijks enige privacy hebben. Omdat er geen zoldering was aangebracht, kun je alles van elkaar horen. Elk geluid wordt bovendien via de golfplaten versterkt en weerkaatst naar de buren.

(Zij die gebruikte warme kleren naar deze zigeuners willen zenden, moeten niet meer dan 10 kilo per pakket bij de post aanbieden, want anders moeten ze in Portugal ook nog douanerechten betalen. U kunt alles sturen aan de predikant van de zigeuners, ds. Baltazar Gomes Lopes, R. Alvaro Gomes 15-3o Do, Porto (Portugal). Zend dus niets naar ons, want dat zou dubbele verzendkosten betekenen en ook dubbele tijd voor de verzending.)

Simpele oplossing

In die namiddag werd in één van die schuren een samenkomst georganiseerd. We waren met 14 volwassenen en verder nog al wat kinderen. Van mij werd gevraagd dat ik mijn getuigenis zou geven. Ik deed dat met heel veel vreugde, want het herinnerde mij aan Brazilië, het land waar ik tot de ontdekking en omhelzing van het Evangelie van Gods vrije genade kwam. Daar ging alles er ook heel eenvoudig en blij aan toe.

Een kind van naar schatting twee jaar liep wat te drenzen. Haar moeder had daarvoor een simpele oplossing. Ze nam het meisje op de schoot en gaf haar, ten aanschouwen van vorst en vaderland, de borst.

Ex-priester Aparício

Ik was in opdracht van het bestuur van IRS naar Porto gegaan om daar een ontmoeting te hebben met ex-priester António Aparicio. Ds. Lopes had gevraagd of wij hem financieel konden steunen.

Hij had reeds die middag bij de zigeuners een kort getuigenis gegeven, maar die avond hadden we een grotere samenkomst in de kerk van Esmoriz. Daar konden zowel António als ik een langer getuigenis geven.

António is 39 jaar. Hij maakte op mij een bijzonder sympathieke en eerlijke indruk. Wij spraken af dat hij in februari naar Brazilië zou gaan voor studie aan een Bijbelschool. waar hij een gedegen opleiding krijgt, want zulk een gelegenheid is er niet in Portugal. Wij hoeven dan slechts zijn reis naar Brazilië te betalen.

De volgende morgen ging ik per trein verder. António ging met mij mee tot Coimbra, de oudste universiteitsstad van Portugal. Het was een reis van drie en een half uur met een stoptrein. Zodoende had ik ruim de gelegenheid om met hem te praten en hem te leren kennen.

Wat kun je dan dankbaar zijn, wanneer je van zo nabij het uitverkiezende werk Gods mag aanschouwen. Waarom werd hij. waarom werd ik, door God met zulk een kracht geroepen, dat wij niet meer konden weerstaan en ons in onvoorwaardelijk geloof aan Christus overgaven? De grond daarvoor is alleen maar te vinden in Hem. In ons is daarvoor geen enkele reden aan te wijzen.

Waarom blijven andere priesters geestelijk blind? Waarom wordt de bedekking voor hun aangezicht niet weggenomen? Waarom bijten zij zich vast in hun poging om door hun goede werken en door middel van een extra-injectie van kracht (door hen "genade" genoemd) die ze via hun sakramenten menen te krijgen, het eeuwige leven waarlijk te verdienen (aldus het concilie van Trente)?

Op die vragen zullen we wel nooit een duidelijk, sluitend antwoord kunnen geven. Maar wél is zeker dat niemand verloren gaat dan door eigen schuld. Als wij de eeuwige dood tegemoet gaan, dan is dat omdat wij ons niet wilden bekeren. De schuld daarvoor ligt op geen enkele wijze bij God.

Afgoderij

In Coimbra bleven we enkele treinen over om het stadje te bezoeken. We konden echter weinig genieten van het natuurschoon, want het regende aan één stuk door en het was guur en koud.

António ging naar Viseu, waar hij in de buurt woont, en ik reisde verder naar Fatima. Het dichtst-bij-zijnde station is toch nog 20 km. van het vroegere gehucht, de tegenwoordige stad Fatima, verwijderd. In een rammelende bus over een kronkelende, hobbelige weg en in de plensende regen bereikten we dit bedevaartsoord in de bergen.

Het was intussen woensdag, 14 november. Elke 13de van de maand is er een grote toeloop van pelgrims, want Maria zou in 1917 elke dertiende van de maand aan de drie herderskinderen zijn verschenen.

Nóg brandden de restanten van de kaarsen, die de vele pelgrims geofferd hadden. Zie verder de foto's.

Ik werd erg triest bij het zien van deze afgoderij. Het was alsof de demonen mij hoonden: "Wat kom jij hier doen? Dit is óns terrein. Hier krijgen wij alle kansom de mensen van Christus af te trekken naar een verschijning, die wij destijds zelf hebben georganiseerd." Het was griezelig en vies. Zo kwam het op mij over. De bijbelse profeten zouden dit alles hebben aangeklaagd als geestelijke ontucht, overspel, hoererij.

En deze afgoderij wordt heel erg gestimuleerd door de pausen. In de vele kraampjes zijn allerlei prentbriefkaarten te koop van Paulus VI en vooral van deze paus, die beiden Fatima met hun hoge bezoek hebben vereerd. Straks komt deze paus die aldus deze afschuwelijke geestelijke ontucht aanprijst, naar Neder land en zal door onze koningin en onze regering officieel ontvangen worden, omdat hij het staatshoofd is van een "bevriende mogendheid"; alsmede door de voorzitters van protestantse synoden, die met de Heidelbergse Katechismus belijden dat zij die de heiligen vereren. Christus metterdaad als hun enige Zaligmaker verloochenen. Een weerzinwekkende vertoning!

Moeilijkheden en vreugde

Donderdagmiddag reisde ik per trein verder naar Lissabon, waar ds. Canha mij opwachtte. Zoals u weet, zorgt IRS voor het levensonderhoud van hem en zijn gezin.

Ik kon weer bij hen logeren, zodat dit geen hotelkosten met zich mee bracht. Wat is zijn werk moeilijk! Wat een teleurstellingen moeten zij vaak incasseren. Toch blijft de gemeente groeien. Gemiddeld veertig mensen bezoeken de zondagse samenkomsten.

Zijn vrouw heeft last van oververmoeidheid. Ik kan me dat wel indenken. De spanningen van het werk kunnen soms hoog oplopen.

Daarom is het goed dat zij zich soms eens helemaal kunnen uitspreken. Het is de bedoeling van ons bestuur dat ik allen die door ons onderhouden worden, een keer in de twee jaar bezoek. Dat is niet veel, maar van de andere kant willen we ook de kosten die aan een dergelijk bezoek verbonden zijn, zo gering mogelijk houden.

We hebben samen gebeden en beiden waren erg blij met de bemoediging die zij uit onze gesprekken putten. Zelfs de grote Paulus had behoefte aan een dergelijke bemoediging. We lezen immers: "En Paulus hen (= de broeders) ziende, dankte God en greep moed" (Hand. 28:15).

's Avonds sprak ik in een door-de-weekse samenkomst van de gemeente. Langzamerhand begin ik mensen te herkennen. Eén broeder-ouderling vertelde mij over de onuitsprekelijke vreugde die hij ervaren had, toen hij zeven jaar geleden tot geloof kwam, een vreugde die hem nooit meer verlaten had. Trouwens dat kon ik hem wel aanzien. Het verwarmt je gewoonweg, als je met zulke mensen spreekt.

Brief aan onze koningin

De daaropvolgende dag, vrijdag, vertrok ik naar Milaan. Daar ontmoette ik op het vliegveld, volgens afspraak, ds. di Lorenzo en zijn vrouw, Liek, en hun zoon. Raffi.

We hadden drie uur de tijd, voordat ik met het KLM-vliegtuig vertrekken moest richting Amsterdam.

Renato zei mij dat hij besloten had een brief te schrijven naar onze koningin, waarin hij er begrip voor opbrengt dat zij de paus moet ontvangen als staatshoofd van Vatikaanstad, maar van de andere kant haar erop wijst dat dit in de praktijk niet te scheiden is van het feit dat hij tegelijk pretendeert Christus op aarde te zijn, en wat het pausdom voor Italië inhoudt.

Manager

Over deze paus zei hij o.a.: Deze paus is een manager van de R.-K. Kerk. Hij weet op een meesterlijke manier de volkssentimenten te bespelen. De Curie, het pauselijke hof te Rome, had gehoopt hem naar hun hand te kunnen zetten. Maar dat is niet gebeurd. Hij regeert oppermachtig. Hij heeft ook bijna alle kopstukken van de Curie gewijzigd.

Hij regeert de wereldkerk zoals hij de kerk van Polen als primaat regeerde. Overal presenteert hij zichzelf, vervolgens Maria en tenslotte voor de vorm - hij kan niet anders - ook nog eens Christus, maar dan een Christus helemaal aangepast aan de behoeften van het pausdom. Als je de blik van zijn ogen bestudeert, dan lijkt het alsof hij belangstelling heeft voor anderen. En hij wekt die schijn door bv. een kind op zijn armen te nemen. Maar je ziet achter die blikken zijn berekenende nadenken, het jagen naar effect.

Deze paus wil zoveel mogelijk terug naar vroeger, naar de dagen van Pius XII. Dat de mis weer in het Latijn mag worden opgedragen en op de oude manier (o.a. dat de priester met de rug gekeerd staat naar hen die de mis bijwonen), was tegen het advies van het desbetreffende departement van de Curie in Rome, maar paus Wojtyla heeft dat gewoon doorgedrukt.

Overal waar de paus komt, laat hij mensen na die zuchten onder de schulden. Het kleine stadje Varese had voor de ontvangst van de paus 400 miljoen lire aan onkosten (=+ f 800.000). Varese ligt niet ver van Vercelli, waar ds. di Lorenzo woont. De gemeente moet dat bedrag dan maar via extra-belastingen binnen zien te krijgen. Wat een tegenstelling met de arme Christus, die ons rijk wil maken door de genade die Hij voor ons heeft verdiend. Desondanks noemt de paus zich Christus op aarde.

Onze "Romeinse correspondent"

Ik heb Renato gevraagd vaker in ons blad te schrijven als een soort "Romeinse correspondent van 1RS." Hij beloofde dit te proberen. Hij zal er de tijd voor moeten zoeken, want zijn werk als herder van de gemeente en als evangelisatiepredikant slokt wel zijn tijd op.

Om half tien op vrijdagavond landde ik op Schiphol, tevreden en dankbaar om alles wat ik in die vijf dagen had mogen horen en zien over de voortgang van Gods werk in Portugal en Italië.

De zigeuners

Over de boeiende geschiedenis van de zigeuners las ik "Zigeuners - de overleving van een reizend volk" door N. Bogaart, P. van Eeuwijk en J. Rogier(uitg. Elsevier Amsterdam). Uitverkocht.

"Zigeuners worden nog steeds verv olgd, worden nog steeds gediscrimineerd, worden nog steeds slechts getolereerd aan de grenzen van onze samenleving. Honderdduizenden zigeuners zwerven heden ten dage nog als paria's door Europa" (p. 7).

"De geschiedenis van de zigeuners is lang en gestigmatiseerd met littekens die door de zogenaamde 'beschaafde volken' zijn aangebracht, een geschiedenis die rond 160 v. C. begon in de woestijnen en plateaux bij het Aralmeer(lndia)"(p. 9). "Waarschijnlijk is de grote uittocht uit India begonnen na de slag bij Therain bij Delhi in 1192, die zij verloren tegenover de moslim-koning" (p. 10).

Op p. 43 wordt een afschrift van het plakkaat van 1726 van de Staten van Overijsel afgedrukt, dat uitgevaardigd was tegen de zogenaamde Heidenen (Zigeuners), waarbij zij vogelvrij werden verklaard. De burgerij werd te verstaan gegeven dat zij deze Heidenen van het leven konden beroven 'op wat manier deselve best zullen kunnen.' Hiermee werd de beslissende slag tegen de zigeuners geopend en voor zover zij niet konden vluchten, werden zij op beestachtige wijze vermoord of vochten zij zich letterlijk dood.

"De gevangen zigeuners werden binnen een week ter dood veroordeeld en opgehangen. Hun lijken moesten in ijzeren kettingen aan de galg blijven hangen, 'anderen ten exempel' (p. 46).

Het boek citeert ook van Abraham Kuyper "Om de Oude Wereldzee" (1907 Amsterdam), dat ik ook zelf bezit en waarin Kuyper in II, p. 164-238 handelt over de zigeuners.

Het oordeel van Kuyper is niet mals: "Schier onwillekeurig riepen zij, en roepen ze nog, de herinnering aan Kaïn. en in Israëls latere geschiedenis aan de Kenieten, op. Kaïns oordeel: Gij zult zwervende en dolende zijn op de aarde - en de uitvindingen onder zijn nakomelingen Jabal, Jubal en Tubal-Kaïn van het tenten maken, van het ijzersmeden en van het muziekinstrument, toveren u nog de echte zigeuner als voor ogen" (p. 164).

De oplossing die Kuyper voorstaat, is isolering. "Nooit toch is de zigeuner slechter dan waar hij in grote menigte bijeen huist. Brengt men de boze broedstof die ze in zich dragen, op enkele punten bijeen, dan slaat de vlam van het kwaad laaie uit; isoleert men hen, dan stikt het vuur onder zijn as" (p. 238). Dus moeten ze als afzonderlijke families over het hele land tussen de overige Nederlanders verspreid worden, opdat ze zo hun identiteit kwijt raken.

De nazi's hadden een grondiger "Endlösung", de gaskamers. Men schat het aantal door de nazi's vermoorde zigeuners op 200.000. Wat kunnen wij, mensen, toch onmenselijk zijn; beelddragers niet van God. maar van de satan!

Verklaring van de foto's op p. 16-17:

Links boven de borden, waarop in zes talen te lezen staat: "Deze plaats is heilig. Treed er binnen als pelgrim." Daaronder de muur, zwartgeblakerd door de kaarsen. Daarnaast twee mensen geknield voor het Mariabeeld, zoals ook links onder een meisje dat haar verwachting uitstort voor dit beeld.

Midden boven het Mariabeeld van Fatima dat de paus in maart 1984 deed overvliegen naar Rome om de wereld aan dit beeld toe te wijden, nadat hij het had bewierookt. Midden onder een van de vele santenkramen.

Rechts onder het grote plein met op de achtergrond de kerk. Rechts midden hetzelfde plein bezien vanuit de kerk. Rechts boven de eik van waaruit Maria te zien was. Onder die eik is deze kopergravure aangebracht:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen