En ze hebben het kalf zélf verguld

Ik heb uw interview in het Brabants Dagblad gelezen. In één woord: prachtig! Ziehier mijn verhaal:

Als kind reeds was ik gechoqueerd, wanneer ik zag hoezeer mijn ouders (die Godvrezende christenen waren) moesten lijden onder de tyrannie van Rome. Nooit zal ik dat beeld van mijn moeder vergeten. Ze was wéér zwanger, nu voor de dertiende keer. Zo wilde de kerk dat. Het was hartje winter. Ze baggerde een half uur ver op zondag door de sneeuw. Onderweg zocht ze steun tegen een boom - ze was helemaal verzwakt - en stond over te geven. Na een uur in de ijskoude kerk te hebben gezeten met natte voeten, ging de barre tocht weer terug. Vreselijk! Maar je mocht op zondag de mis niet verzuimen. Anders deed je doodzonde en dan kwam je in de hel terecht, als je dat niet zou biechten. En de hel - zo werd ons voorgehouden - is nog veel erger dan de moeite van de zwangerschap. Maar och, de mensen denken niet na. Ze hebben altijd om het kalf gedanst. En het dwaze is dat ze zelf dat beest verguld hebben.

Die ontzettende geldverspilling bij de verheerlijking van de paus als hij straks ook Nederland bezoekt, is erg. Maar veel erger is dat dan weer mensen in gewetensnood komen, die menen dat ze zich toch opnieuw voor dat gouden kalf moeten neerwerpen en die zich schuldig voelen, omdat ze zijn wetten niet hebben opgevolgd.

U mag deze brief overal publiceren, maar zonder mijn adres of telefoonnummer, want dan krijg je weer van die domme reakties en daar maak ik mij dan weer kwaad over. En ik kan mijn tijd beter besteden.

Omdat ik AOW-ster ben, ben ik beperkt in mijn financiële mogelijkheden. Toch zou ik uw aktie graag zoveel mogelijk willen steunen. Daarom wil ik u een idee aan de hand doen.

Zijn die dure advertenties wel nodig? In elk geval, laat u niet ontmoedigen, wanneer het benodigde bedrag er niet komt. Maar dit is mijn idee: Er moeten in allerlei kranten en tijdschriften zoveel mogelijk ingezonden stukken verschijnen, waarvan de inhoud dezelfde is als van uw advertentietekst. En die ingezonden stukken kosten niets.

G. v. Esch-Bergman

ONS KOMMENTAAR

Inderdaad is dat een goed idee. Maar…

1. Ingezonden stukken hebben wel een uitwerking ten goede, vooral als het er veel zijn. Maar een pagina-grote advertentie heeft veel meer invloed. Dat merk ik nu al, terwijl de advertentie nog slechts verschenen is in het Reformatorisch Dagblad. Wat mij bovendien verwonderde, was dat er veel reakties kwamen van rooms-katholieken, van wie ik aanneem dat er maar zeer weinig het RD lezen. Wat zal dan niet de reaktie zijn, wanneer deze advertentie straks verschijnt in kranten, die grotendeels door rooms-katholieken gelezen worden?

2. Wat ingezonden stukken betreft heb ikzelf (en ik vermoed: ook anderen) een zeer teleurstellende ervaring opgedaan.

Ik zond ook nog wel eens reakties naar een krant, wanneer ik het ergens niet mee eens was. Maar de laatste tijd weigerde die krant meestal mijn stukken te plaatsen, zelfs niet als ik kon aantonen dat ze mijn opvattingen verkeerd hadden weergegeven. Ik kreeg op den duur niet eens meer een bericht dat ze mijn stukken niet wilden plaatsen, laat staan met opgaaf van redenen waarom niet.

Ik ben het met mevr. van Esch eens, dat wij, mensen, op allerlei wijze de neiging hebben om achter anderen aan te hollen. Slechts weinigen hebben de moed zich een eigen overtuiging te vormen en daarvoor te strijden. "De wereld wil bedrogen worden; derhalve worde zij bedrogen. Mundus vult decipi; ergo decipiatur." Zo zegt een oud Latijns, wijs spreekwoord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen