OPUS DEI NIET STIEKEM, MAAR NEDERIG

Het algemene bezwaar tegen Opus Dei is dat het een geheim genootschap is. Maar in een artikel in Katholiek Nieuwsblad van 10 juli verklaart H. F. Galleé die kritiek aldus: „Kritiek die misschien haar oorzaak vindt in het feit dat Opus Dei nooit aan de weg heeft getimmerd". En dat „zou gebaseerd kunnen zijn op het nederige karakter, waarvan deze lekenorganisatie blijk geeft".

Het is wel een bedenkelijke ommekeer van waarden, wanneer je een stiekem gedrag dat de publiciteit schuwt om ongestoord in het duister te kunnen werken, gaat interpreteren vanuit nederigheid.

Christus heeft van Zijn gemeente nooit een geheim genootschap willen maken: „Wat Ik u in de duisternis zeg, zegt het in het licht; en wat gij hoort in het oor, predikt dat op de daken" (Mat. 10:27).

Overigens heeft de stichter van Opus Dei weinig blijk van nederigheid gegeven, want hij heeft zelfs door middel van geld, zich de eretitels van monseigneur en van markies verworven. Zie de dokumentatie hiervoor in mijn „Het zwaard over de herder" p. 67, alsmede „Gods wil of mafia" p. 244-246, waaruit ik citeer:

„Dr. John Roche, docent aan de universiteit van Oxford en ex-lid van Opus Dei, beschrijft dit genootschap als 'sinister, geheimzinnig en Orwelliaans'. Een van de eerste dingen die de huidige paus deed na zijn verkiezing tot paus, was bidden op het graf van de stichter van Opus Dei. Later heeft hij Opus Dei vereerd met een persoonlijk prelaatschap".

Volgens Gallée „telt Opus Dei nu al 73.000 leden in bijna 90 landen, verdeeld over de vijf werelddelen. Ruim duizend onder hen zijn priester. De leider van het Nederlandse Opus Dei dat ongeveer 200 leden telt, is dr. H. J. Steinkamp". Dr. Steinkamp is priester.

Twee ingezonden stukken

In „Katholiek Nieuwsblad" werden twee brieven opgenomen van ouders, die kinderen hebben (hadden) bij het Opus Dei. Ik citeer een gedeelte:

Als vader van twee leden van het Opus Dei kan ik niet anders dan bevestigen, dat het Opus Dei op moreel aanvechtbare wijze zijn leden bij voorkeur werft onder zeer jeugdige studerenden, aan deze geheimhouding oplegt ten opzichte van hun ouders - wat betreft hun verhouding tot het Opus Dei - en hen geleidelijk aan zoveel mogelijk van hun ouders scheidt. Dit is niet alleen een ervaring van mij, maar van vele ouders in de landen waar het Opus Dei werkzaam is. Ofschoon ik al van 1971 af vele contacten heb gehad met het Opus Dei en het op vele wijzen geholpen heb, werd ik nooit ingelicht omtrent de ware aard van het Opus Dei. Mij werd verzwegen, dat het Opus Dei van zijn leden niet alleen een blinde gehoorzaamheid eist ten opzichte van degenen die hen leiding geven, maar hen daarenboven ook nog verplicht hun aanwijzingen zo ter harte te nemen, dat deze hun eigen meningen worden. Die aanwijzingen moeten dan ook nog als hun eigen persoonlijke mening naar voren gebracht worden. Ontvangt een lid bijvoorbeeld de wenk op een bepaalde dag niet naar z'n ouders te gaan, dan moet hij dat als z'n persoonlijk besluit aan z'n ouders laten weten. Als ouder voelt men dat het niet de wens van de kinderen is met Kerstmis niet thuis te zijn en ook niet op de verjaardag van hun moeder, maar men staat machteloos. De leiding van het Opus Dei verbergt zich dan immers achter de kinderen en zegt dat het hun persoonlijke beslissing is die dagen niet naar huis te komen. Mij werd eveneens verzwegen dat mijn brieven aan mijn kinderen geopend en gelezen werden, alvorens ze deze in handen kregen.

Vragen naar de regel of de statuten van het Opus Dei werden steeds ontwijkend beantwoord. Ook nu nog, nu het Opus Dei de status van persoonlijke Prelatuur heeft gekregen, tracht men de echte leefregel geheim te houden. Gelukkig is hieruit de laatste tijd veel uitgelekt. De strenge geheimhouding en het aureool waarmee het Opus Dei zichzelf weet te versieren, zijn er de oorzaak van, dat ook de officiële kerkelijke vertegenwoordigers weinig op de hoogte zijn van wat er in het Opus De, omgaat.

In het tweede ingezonden stuk wordt deze bewering van Ir. v. d. Ploeg bestreden door I. v. d. Meer te Raalte. Maar ook hij heeft blijkbaar geen inzicht gekregen in de statuten en de leefregels van het Opus Dei. Ook ik had die aangevraagd, maar in plaats daarvan kreeg ik wat interviews toegestuurd van de prelaat van Opus Dei. Waarom kunnen die statuten en die leefregels het daglicht niet verdragen?

Dhr. v. d. Meer beweert dat lezing van brieven van jongeren binnen het Opus Dei slechts plaatsvindt met hun toestemming. Maar Ir. v. d. Ploeg beweert juist dat men die jongeren zo bewerkt dat het lijkt alsof ze die toestemming uit eigen beweging geven. Bovendien: waarom moeten de leiders van het Opus Dei de jongeren adviseren om de brieven van anderen aan hen te laten lezen, zelfs als die van de ouders komen?

Uit allerlei berichten krijg ik de indruk dat het Opus Dei terug wil naar de vroegere kloosterdiscipline. Ook in het klein-seminarie (= de gymnasiale opleiding voor priesterkandidaten) van de paters passionisten werden de brieven die onze ouders naar ons schreven, geopend en door de overste gelezen.

Ik las ook dat de leden van het Opus Dei de geseling weer hadden ingevoerd als zelfkastijding (zie de foto). Wij droegen in het klooster bovendien een boeteketting. Ik weet niet of ook die weer door Opus Dei is ingevoerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen