In de Rechte Straat cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van In de Rechte Straat te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van In de Rechte Straat.

Bekijk het origineel

GENEZING VAN BESCHADIGDE EMOTIES

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

GENEZING VAN BESCHADIGDE EMOTIES

7 minuten leestijd

Dit boek van D. A. Seamands (uitg. Gideon-Hoornaar, 169 blz. ƒ 12,50) heeft mij heel erg aangesproken. Dit is gezonde, christelijke psychologie. Door heel het boek heen proef je de liefde van de goede Herder. Het kan voor velen een balsem betekenen voor de zielewonden, de beschadigingen van emoties, die we allen - de een meer, de ander minder - met name in onze jeugd hebben opgelopen.

Seamands is heel helder. Hij geeft allerlei voorbeelden uit het gewone leven. Hij werkt met eenvoudige gelijkenissen. Enkele citaten:

Er zijn littekens, schrijnende pijnen… zoals bij iemand die als klein jongetje op Sinterklaas voor dag en dauw naar beneden rende en in zijn schoen alleen maar een steen vond, als straf voor een kleinigheid, iets ondeugends dat hij had gedaan. Dit is aan hem blijven knagen, en is de verklaring voor allerlei relatieproblemen.

Hier zien we een tragische vlek die het hele leven besmeurd heeft… omdat jaren geleden een grotere broer in de schuur, op de hooistapel, of in het bos zijn kleine zusje inwijdde in de geheimen - nee, de ellende van de seks. En hier zien we de druk die een pijnlijke, weggedrongen herinnering op een kind uitoefent… de herinnering aan een vader die alcoholist was en in een dronken bui moeder wilde vermoorden, en hoe het kind toen zelf een mes pakte… Zulke littekens zijn al zo lang in pijn begraven dat ze verdriet en woede kunnen veroorzaken die we van onszelf niet kunnen begrijpen. En deze littekens worden niet geheeld door de bekering en de heiliging, of door gewoon gebed.

In de ringen van onze gedachten en gevoelens ligt het allemaal vast; de herinneringen zijn opgeslagen en nog helemaal levend. Op een heel directe en diepe wijze oefenen ze invloed uit op onze opvattingen, onze gevoelens, onze relaties. Ze bepalen onze kijk op het leven en God, op anderen en ook op onszelf.

Wij hebben als predikers vaak ten onrechte bij de mensen de verwachting gewekt dat de nieuwe geboorte en de vervulling met de Heilige Geest automatisch de oplossing geven voor deze emotionele problemen. Maar dat is gewoon niet waar. Een grote crisis-ervaring met Jezus Christus, hoe belangrijk en van eeuwige betekenis die ook moge zijn, is niet de automatische garantie voor onze geestelijke gezondheid. Het is niet een instant geneeswijze voor persoonlijkheidsproblemen (p. 1 3-14).

Schrijf niet alles aan de duivel toe

Ik hoorde onlangs een triest geval. Een vrouw viel neer tijdens een eredienst op zondag. De voorganger wist het meteen: Dit is een aanval van de vorst der duisternis. Hij begon met het bezweren van de demonen. Een uur lang bleef hij roepen: „ Satan, ga weg!".

Hij verdedigde dat later met een beroep op wat over Paulus geschreven staat, toen hij de duivel uitdreef bij een waarzeggend meisje: „En hijging uit op datzelfde uur" (Hand. 16:18). Dus, zo redeneerde hij, mag je daar gerust een uur over doen.

Deze vrouw was echter duidelijk hysterisch. Het moet een verrukking voor haar zijn geweest zo lang volkomen in de belangstelling te hebben gestaan van de hele gemeente. Seamands schrijft:

Twee uitersten

Het verstaan van deze dingen beschermt ons tegen twee aan elkaar tegengestelde en extreme opvattingen. Sommige christenen schrijven alles toe aan de duivel. De eeuwen door is de kerk nooit over één nacht ijs gegaan voordat zij iemand als van de duivel bezeten bestempelde. Bezetenheid door demonen komt zeker wel voor. In mijn bediening gebeurt het ook dat ik meen dat iemand een boze geest heeft en mij geleid voel in de naam van Jezus deze geest uit te drijven, en ik heb hierdoor bevrijding en genezing zien plaatsvinden.

Maar alleen voorzichtige, rijpe, door de Geest vervulde christenen mogen zich ooit begeven op het terrein van het exorcisme. Ik heb heel wat tijd doorgebracht met het helpen van mensen, die diep in de ellende waren geraakt omdat anderen hadden geprobeerd denkbeeldige demonen bij ze uit te drijven.

Het andere uiterste is het eenvoudigheidssyndroom dat zegt: „Lees je bijbel. Bid. Je moet geloven. Als je geestelijk op peil was, zou je dit probleem niet hebben. Dan zou je nooit gedeprimeerd zijn. Dan zou je seksuele leven onder controle en zonder problemen zijn."

Mensen die zulke dingen zeggen, zijn ontzettend wreed. Zij leggen een extra zware last op iemand die pijn lijdt en tevergeefs heeft gestreden tegen een diepgeworteld psychisch probleem. Hij voelt zich toch al schuldig; als de mensen hem ook nog eens gaan verwijten dat hij een probleem heeft, verdubbelen ze het gewicht van zijn schuldgevoelens en wanhoop, (p. 16)

Een aardappel begon zich als een perzik te voelen

Al eens eerder heb ik over de psychologie van Adams geschreven. Hoewel ik ook heel waardevolle dingen in zijn boek aantrof voelde ik toch telkens een verzet in mij opkomen. Hij kwam bij mij over als hard, wettisch, iemand die nóg meer schuldgevoel wil laden op iemand, die toch al dreigt verpletterd te worden door zijn eigen schuldgevoel.

Seamands komt veel menselijker, beter: veel christelijker, bij mij over, omdat hij telkens de oneindige, vergevende liefde Gods in Christus laat voelen. Ziehier zijn verhaal over Shirley:

Ze was ongeveer vijfentwintig toen ze om hulp kwam. Toen Shirley haar pijn begon uit te storten, kwam het als een vloed. Ze had huwelijksproblemen emmers vol- en grote spanningen op het werk. Ze was al verschillende malen van werk veranderd omdat ze niet met de mensen kon opschieten. Ondanks haar zeer oprechte pogingen in het persoonlijk bijbellezen en gebed, in het getuigen en in christelijke activiteiten was ze helemaal niet blij met haar relatie met God en ze was er zeker van dat God ook niet blij was met haar. Ze had van haar ouders vele goede dingen ontvangen - geborgenheid, hard werken, discipline, een sterke christelijke overtuiging, en hoge morele opvattingen. Shirley's ouders waren met recht „zout der aarde" te noemen, en door hen had ze een oprechte maar plichtmatige liefde voor God en Zijn Woord en voor de kerk ontvangen.

Maar geleidelijk aan begonnen Shirley en ik te zien dat hoewel haar ouders hun best hadden gedaan, zij op de verkeerde manier te werk waren gegaan, door complimenten te geven die vergelijkingen trokken of voorwaarden stelden.

- „Shirley, je bent zo aardig als je…"

- „Shirley, ik hoop dat je nooit wordt zoals Sally van de overkant."

- „Dat is goed, Shirley, maar…"

- „We houden van je als… wanneer… maar…"

Zoveel voorwaarden. En Shirley groeide op onder deze druk, altijd zichzelf overtreffend, altijd hard aan het werk, altijd proberend meer te bereiken. En dat lukte haar ook uitstekend, behalve op één gebied. U weet hoe sommige meisjes in hun tienerjaren door een „lelijk eendje"-fase gaan. Shirley had dat ook, en haar vader probeerde haar te helpen zichzelf te aanvaarden. Hij hield echt veel van haar, maar telkens weer zei hij: „Wie als dubbeltje geboren wordt, wordt nooit een kwartje" en: ,Je maakt geen perzik van een aardappel". Hij dacht dat hij haar daarmee hielp, maar hij deed het omgekeerde en ondermijnde haar gevoel van eigenwaarde heel diep. Ze groeide op met een „aardappelbewustzijn" en beschouwde zichzelf als misvormd, lelijk, als iets dat onder de grond groeit.

De pijn die Shirley leed, zat diep. We moesten samen met de Heer door al die pijnlijke herinneringen lopen, en ze aan Hem geven om ze te genezen. Tijdens de lange serie gesprekken met haar gebruikte ik maar zelden Shirley's naam. Ik noemde haar vaak „Gods perzik" of „mijn perzik".

Ik deed mijn uiterste best het beeld van haar zelf te herprogrammeren. En ze reageerde door de genade van God op een geweldige manier daarop. Toen ze ontdekte dat ze een dochter van God was, liet ze de liefde en de genade naar binnen stromen en al die aardappelgevoelens wegspoelen. Het was een van de opmerkelijkste veranderingen die ik ooit in iemand heb zien plaatsvinden. Haar hele uiterlijk veranderde. Shirley begon meer zorg aan zichzelf te besteden, en ze werd met de dag aantrekkelijker. Ze voelde zich beter op haar gemak bij andere mensen. Ze werd een christen met een gepast gevoel van eigenwaarde.

Enkele jaren later, toen ik eens in een andere staat preekte, kwam Shirley na de dienst naar me toe, met een schattige baby - een pracht van een baby. Ik keek naar dat kleine meisje en zei: „Shirley, dat is niet voortgebracht door een aardappel." Ze keek me aan met een ondeugende blik en zei lachend: „Perzikachtig, hè?" (p. 77-79).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 september 1984

In de Rechte Straat | 32 Pagina's

GENEZING VAN BESCHADIGDE EMOTIES

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 september 1984

In de Rechte Straat | 32 Pagina's