HET NOOIT VERLOREN VERGEZICHT

Over zijn bekering als voorganger van de vrijzinnige gemeente van 's Gravenzande is hij kort. Hij wil niet „ikkerig" zijn.

Hij beschrijft zijn gemeente als „Stuk voor stuk brave burgers; Wat moesten ze ook met zo'n blinde leidsman, die blinden leidde? (Mat. 15). De overste Leidsman kenden wij niet".

„De Heere opende mijn ogen. Hij opende mijn hart. Hij openbaarde Zijn Zoon. Meer kan ik niet schrijven" (p. 20-21).

Over de gezelschappen waarin hij veel verkeerd heeft, schrijft hij: „Hoeveel aardigen, maar ook oerdommen heb ik ontmoet! De mooiste verhalen werden verteld. Een Saulusweg was de meest begeerde. Onze zoon, toen 14 jaar, maakte eens zo'n avond mee en zei de volgende dag: Pap, ik kan nooit bekeerd worden, want ik kan niet kaarten, ik ben geen hoerenloper en geen zuiplap" (p. 24).

„'t Is geen kunst om het gezelschapsleven belachelijk te maken of op te hemelen. Het „vrome volk" bestaat niet. Er is in de loop der eeuwen een onnoemelijk groot aantal kerkmensen geweest (ten onrechte nog steeds christenen genoemd), dat vreselijke dingen gedaan heeft met een uitgestreken gezicht" (p. 25).

Depressie

Het boek eindigt met de beschrijving van een depressie waar de Heere hem doorheen heeft geholpen.

Een jaren durende depressie (Simon Vestdijk had van z'n jeugd tot z'n dood jaarlijks depressies) heeft mij veel geleerd.

Wat neurologe (die zelfmoord pleegde) en allerlei medicamenten niet vermochten, was een zin van de psychiater: „ik begrijp u niet. U hebt 38 jaar de naastenliefde gepreekt en u wilt niet dat die 2 jaar op u wordt toegepast."

Goede vrienden trachtten mij te helpen door orgel te komen spelen, door cassettebandjes te sturen, door me voor te lezen wat ik zelf geschreven had; de huisarts begeleidde mij op unieke wijze - hij nam mij mee in zijn auto naar het Radboudziekenhuis in Nijmegen, waar ik arbeidsongeschikt werd verklaard.

Waar was het vergezicht? Wel verloren, maar niet vergaan.

Zou ik zelfmoord plegen zoals Ds. François Haverschmidt in Schiedam?. Hoe vaak stond ik als jongetje te kijken naar het huis waarin dat drama zich voltrokken had! En Haverschmidt had het moeilijk. Ik niet: een schat van een vrouw, een lieve dochter en fijne pleegzoon, leuke kleinkinderen, een aardig flatje en wat niet al… Waar was God op Wie ik toch gebouwd had?

Ach - ik had veel te weinig de Bijbel bestudeerd - veel te weinig gebedsleven gekend …

Te weinig de schijnvroomheid gestriemd en de kleintjes in de genade gesteund. Het vergezicht was verloren van mijn kant.

Alles wat gezegd en geschreven was, daar stond ik nog wel achter, maar het verborgen leven met de Heere was er niet meer.

Toch werd zo nu en dan een preekstoel beklommen, met vrees en beven. En de Heere wilde ook ambtelijk genade schenken; maar het persoonlijk geestelijk leven ontbrak.

Alles getuigde tegen mij: nooit een goed echtgenoot geweest, nooit een goede vader en grootvader.

Vreselijk waren die jaren, ook voor mijn huisgenoten die mij al hun liefde schonken.

Totdat de Heere de nevels op deed klaren.

Zijn oog zag mij toch in liefde gade.

Er was het vergezicht!

,En nu de ouderdom en grijsheid daar is, verlaat mij niet, o God, totdat ik aan dit geslacht verkondig Uw arm, aan alle nakomelingen Uw macht' (Psalm 71).

Dominees, ouderlingen en kerkmensen kunnen niet zalig worden. Zondaren worden uit genade zalig.

'Door U, door U alleen om 't eeuwig welbehagen.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen