GOD is IN ONS

De Heilige Geest is in ons

Op de Areopagus zei Paulus nog: „De God die de wereld gemaakt heeft en alles wat daarin is, Deze, zijnde een Heere des hemels en der aarde, woont niet in tempels met handen gemaakt..(omdat) Hij Zelf allen het leven en de adem en alle dingen geeft" (Hand. 17 : 24-25).

En daarin is Paulus - hoe kan het ook anders? - geheel in overeenstemming met Salomo:„Zie, de hemelen. Ja, de hemel der hemelen zouden U niet kunnen bevatten, hoeveel te minder dit huis dat ik gebouwd heb" (1 Kon.8 : 27).

En toch:„Of weet gij niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest die in u is, Die gij van God hebt, en (dat) gij van uzelf niet zijt?" (1 Kor. 6 : 19).

Denk u dat in: Diezelfde Geest die op de wateren zweefde (Gen. 1 : 2), voordat het scheppende spreken van God begon; die Geest die in storm en in vuur op de pinksterdag verscheen en een volkomen nieuw tijdperk inluidde; de Geest van de Vader en van de Zoon… is in u, wanneer u tot geloof in Christus bent gekomen! En als die Geest in u is, moet u Hem daar ook kunnen ontdekken. Wat voor zin zou anders die aansporing van Paulus hebben? Immers hij zegt dat als een reden om je lichaam, deze tempel van de Geest, niet in de geslachtsgemeenschap één te laten worden met een prostituée, die haar lichaam heeft toegewijd aan de ontucht, dus aan de boze geest.

Ik heb de Heilige Geest in mij mogen ontdekken en die genade is bestemd voor elke gelovige. Die genade bloeit voor je open door het Woord Gods, wanneer je dat aanvaardt zoals het er staat: „Of weet gij niet dat de Heilige Geest in u is?". „De Geest der waarheid die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet, maar gij kent Hem; want Hij blijft in u en zal in u zijn" (Joh.14 : 17). Daarom kan ik altijd gemeenschap met Hem hebben. God is niet ver. Mijn lichaam is een tempel van de Heilige Geest (ik geloof letterlijk wat de Bijbel zegt). Dus als ik door de straten loop of in het bos wandel, dan gaat de Geest met mij mee. En Hij bidt voortdurend in de tempel van mijn lichaam met onuitsprekelijke zuchtingen. Ik mag dat zuchten van de Geest beluisteren, die smeking om de verheerlijking van Christus en door Christus van de Vader. Hij roept in mij: Abba, Vader! (Gal. 4:6) en doet ook mij roepen: Abba, Vader! (Rom. 8:15). „En de Geest en de bruid zeggen: Kom!". ,Ja, kom, Heere Jezus" (Openb.22: 17,20). „Maranatha!" (1 Kor. 16 : 22). = Maran (onze Heere) atha (komt of is gekomen).

Een nadere verklaring

Ik schreef: „Wij kunnen God ook vinden in onszelf' en „Dan gaat de Geest met mij mee". Dat kan misverstaan worden.

Dat de Geest in ons woont, is slechts door het geloof. Door het geloof zie ik Hem. Dus slechts daarom kan ik Hem in mijzelf vinden. Er is dus op geen enkele wijze een soort versmelting van de gelovige met de Geest. Dat zou vals, onbijbels mysticisme zijn.

Bij de belijdenis van het Sola Fide (door geloof alleen) is de leer van een versmelting van het Goddelijke met de mens onmogelijk. „Geloof' zegt juist gerichtheid naar buiten. Dat is de eigen aard van het geloof.

Bovendien is het christelijk geloof wezenlijk betrokken op het Woord buiten ons. In de Schrift heeft het geloof zijn vastigheid. En als ik de Heilige Geest in mij mag ervaren, dan is dat uitsluitend omdat ik Zijn werking in mij bespeur door het Woord Gods. Datzelfde geldt van:

Christus is in ons

Ik weet dat ik deze dingen soms herhaal, maar ze zijn ook zo heerlijk. En je kunt er toch nooit op dezelfde manier over schrijven.

Deze dingen zijn zo wonderbaar. En ik weet dat ze in het protestantisme maar weinig aandacht krijgen.

Zo iets moet ook langzaam voor je opengaan. Ineens moet je het zien. Dan is het alsof wanden in je ziel wegschuiven en je de heerlijkheid Gods in je ziet.

Paulus schrijft over„ de verborgenheid die verborgen is geweest van (alle) eeuwen en van (alle) geslachten, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen, aan wie God heeft willen bekend maken welke de rijkdom der heerlijkheid van deze verborgenheid is onder de heidenen, welke is Christus onder u, de Hoop der heerlijkheid" (Kol.1 : 26-27).

Het gaat hier dus over mystieke dingen - Paulus gebruikt twee keer het Griekse woord „musterion". Van nature zijn ze voor ons verborgen, maar God wil ze in Zijn genade voor ons onthullen: Christus niet slechts onder ons, maar zelfs in ons wonende: „Ik in hen en Gij in Mij" (Joh.17 : 23).

De Vader is in ons

En dan wijs ik weer op een vaak vergeten Woord van God, dat echter een onuitsprekelijke zaligheid in zich bergt: „Zo iemand Mij liefheeft, die zal Mijn woord bewaren; en Mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en woning bij hem maken" (Joh. 14 : 23).

Hebt u de Heere Jezus werkelijk lief? Bent u wég van Hem. Bent u vol van Hem? Staat u met Hem op en gaat u met Hem naar bed. Omringt Zijn aanwezigheid u als een wolk, als een lieflijke geur?

Dan zult u ook Zijn woord bewaren, d.i. koesteren als iets heel kostbaars, want het is het woord van uw Geliefde. Daarin drukt Hij Zichzelf uit Daarin onthult Hij Zich aan u.

En dan…? Dan zal de Vader van Jezus u liefhebben. Die eeuwige Vader ziet dan vol welbehagen op u neer. U bent dan een verlustiging voor Zijn ogen. En… Hij zal met de Zoon tot u komen en in u gaan wonen!!!

Uw lichaam is dus niet slechts een tempel van de Heilige Geest, maar van de ganse Drieëenheid!

Wat een verrukking! Wat een extase! De Vader, de Zoon en de Heilige Geest… wonend in u, Gods kind!

Hier zou je eindeloos kunnen doorgaan met het plaatsen van uitroeptekens!!! Want deze heerlijkheid is onvoorstelbaar.

Deus superior summo meo, Deus interior intimo meo

Dat is een uitspraak van Augustinus, kernachtig zoals dat alleen in het Latijn kan. In een vertaling ben je wel gedwongen het een beetje te omschrijven:„ God, hoger dan het hoogste in mij, inniger dan het innigste (intiemste) in mij". Hij bedoelt: God transcendeert (overstijgt, overtreft) het hoogste dat in mij is.

Mijn zuiverste denken kan Hem niet bevatten. Als ik mij een gedachte van God tracht te vormen, zal ik er altijd aan moeten toevoegen: Zo is Hij niet; Zijn werkelijkheid gaat mijn schoonste dromen over Hem te boven.

En toch van de andere kant: Deus interior intimo meo! God is mij intiemer nabij dan ik mijzelf nabij ben. Hij kent mijzelf veel beter dan ik mijzelf ken. Hij is dichter bij mijn eigen ,ik' dan ik ooit tot mijn eigen ,ik' geraken kan. Hij is ikker dan ik - ik weet dat dit geen Nederlands is, maar het drukt wel uit wat Augustinus bedoelde. Juist vanwege deze twee polen: God die oneindig ver van mij afstaat en oneindig innig mij nabij is, kan een mens die dit ziet en ervaart, bijna uit zichzelf getrokken worden van onvoorstelbare zaligheid.

Dan is het gebod:„Bidt zonder ophouden" geen gebod meer, maar dan is het bidden een verkeren in je levenselement, een zijn in God in Wie wij leven, ons bewegen en zijn.

Verzadigd met Gods beeld

In ps.17 : 15 zingt David dat hij Gods aangezicht in gerechtigheid zal aanschouwen en bij het ontwaken zal verzadigd worden met het beeld van God.

Zulk een woord als „verzadigd worden met het beeld van God" kun je alleen maar naproeven. Als je dat te lijf gaat met een theologisch ondeedmes, maak je het stuk. Dan kerf je in levende lieflijkheid.

Wij mogen dit David nazeggen en met nog veel meer diepte. Want wij kennen het vleesgeworden beeld van God, Jezus Christus. En de Heilige Geest is voortdurend bezig ons om te vormen naar dat beeld (Rom.8 : 29).

Ontwaak dan elke morgen in Christus. Haal de lieflijkheid van Zijn beeld naar binnen en verzadig u daaraan en leef daaruit de gehele dag.

Tenslotte:

Ik vind het „bidden zonder ophouden" waartoe Paulus ons aanspoort, van levensbelang voor een christen. Een gezond, bijbels gebedsleven is voor een gelovige bovendien een bron van voortdurend opnieuw opborrelende vreugde. Zelf heb ik voor de uitbloei van mijn gebedsleven veel gehad aan wat anderen vertelden of schreven over hun eigen verborgen omgang met God. Daarom meende ik er goed aan te doen ook iets meer te zeggen over mijn eigen gemeenschap met de Heere. Ik hoop dat u er wat aan hebt.

Maar vergeet nooit Elk mens, ook elke gelovige, is uniek, onherhaalbaar. Zo zal ook ieder zijn eigen gebedsleven hebben. We kunnen nooit een ander imiteren. En onze laatste en beslissende norm blijft altijd Gods Woord. Belevenissen van anderen kunnen ons slechts dan helpen, wanneer ze ons een bepaald facet van Gods Woord verduidelijken. In het midden van de gemeenschap moet altijd staan Christus alleen, die we slechts leren kennen door de Schrift alleen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen