WONDERBARE GENEZINGEN ZIJN TEKENEN

Ze baseren dat vooral op een tekst als: „Waarlijk, Hij heeft onze krankheden op zich genomen en onze smarten heeft Hij gedragen" (Jes. 53:4). En, zo redeneren ze dan, zoals Hij een volkomen Zaligmaker van onze zonden is, zo is Hij ook een volkomen Geneesheer van onze ziekten.

Maar dit is een konklusie die zij als mensen trekken uit een Schriftwoord, door middel van hun menselijke redeneringen. De vraag is echter of ook de Schrift zelf zulk een konklusie trekt.

Ik meen beslist van niet. In de Bijbel worden de wonderbare genezingen steeds als tekenen gekarakteriseerd. Een teken is een heenwijzing naar iets anders.

Jezus heeft Zich op de wonderen die Hij deed, beroepen als een teken dat het Koninkrijk Gods gekomen is (Mt. 12:28). Tekenen hebben altijd iets uitzonderlijks.Het alledaagse is niet een teken.

Daarom kunnen we begrijpen dat Paulus die duidelijk de gave der gezondmaking had, toch zelf ziek was geworden (Gal.4:13) en zijn geliefde Trophimus ziek had moeten achterlaten, terwijl hij hem eigenlijk niet goed kon missen bij zijn zendingsarbeid (2 Tim.4:20).

Zeker, ik geloof dat de Heere ook nú nog aan leden van Zijn gemeente de gave der gezondmaking wil schenken. Maar dan zullen die genezingen evenzeer als dat bij Hem het geval was, een tekenkarakter hebben, dus uitzondering blijven.

De uiterlijke luister van het Koninkrijk Gods moet nog komen

Ik vraag me af of deze beweging niet uitgaat van een verkeerde opvatting nl. alsof wij nu reeds mogen leven in het uiterlijke Koninkrijk van de glorie. Maar de konsekwentie zou dan toch op z'n minst zijn, dat we dan ook niet meer zouden moeten sterven. Immers Christus heeft ook onze doodstraf op Zich genomen, zodat daardoor onze terdoodveroordeling op grond van onze zonde te niet is gedaan en wij gratie hebben gekregen van de eeuwige Rechter.

Maar het feit dat wij, gelovigen, evenzeer allen moeten sterven, is een duidelijke aanwijzing dat het Koninkrijk der heerlijkheid nog niet voor ons is aangebroken. Want wat is meer onduisterend dan onze dood? De dood is het tegendeel van uiterlijke glorie.

Het Koninkrijk van de heerlijkheid breekt slechts dan met uiterlijke luister baan, wanneer Christus weder komt, hoe dan ook. Dan zal alle macht, ook van de dood als laatste vijand, de dood met zijn nasleep van de ziekten, voorgoed overwonnen zijn. Maar niet eerder.

Een vraag aan het Verterende Vuur

Tot zolang zijn wij als regel aangewezen op de krachten, die God Zelf in Zijn schepping heeft neergelegd: de medicijnen, de wetten van de natuurlijke geneeskunde, die ontdekt worden door de intellektuele kracht, die Hij aan sommige geleerden schenkt. Slechts in uitzonderlijke gevallen doorbreekt God die wetten en grijpt persoonlijk in. Dan is er sprake van een wonder en dus van een teken, een heenwijzing naar het komende Koninkrijk van Zijn heerlijkheid.

Christenen mogen heel zeker aan de Heere vragen of het Hem moge behagen zulk een teken aan hen te verrichten door een wonderbare genezing. Maar ze moeten evenzeer tevreden zijn, wanneer de Heere hen wil genezen langs de gewone weg van de behandeling door een dokter en van de medicijnen die hij voorschrijft. En wij mogen zulk een wonderteken slechts met vreze en beven vragen. Doen we dat niet, dan moet betwijfeld worden of zulk een christen wel beseft wat hij vraagt nl. dat God hem zou willen inschakelen als een instrument om God te verheerlijken door een wonderbaar en direkt ingrijpen van de heilige en almachtige Schepper en Instandhouder van alle dingen? Hebben ze dan wel ooit iets ervaren van de hitte van dit Verterende Vuur?

In alles: Uw wil geschiede!

En evenzeer moeten ze bereid zijn om het te aanvaarden dat ze door de Heere tot een teken gesteld worden van het lijden van Christus, waardoor wij verlost zijn, doordat ze niet of pas na een lange tijd van ziek-zijn genezen.

In alles moet de grondhouding zijn:"Uw wil geschiede! Uw Naam zij geheiligd". Dan zuchten ze misschien:"Mijn tranen zijn mij tot spijs dag en nacht" (ps.42:4), maar ze zeggen het tegelijk Christus na: Mijn spijs is het de wil te doen van de Vader, die in de hemelen is.

Wat een licht straalt er vaak niet vanuit een ziekbed, waar zulk een gelovige duider zich één heeft gemaakt met Gods wil! Wat kunnen anderen daar soms vertroost vandaan gaan!

Nee, ze troffen daar geen uiterlijke glorie aan. Iemand die aan een ziekbed gekluisterd ligt, is niet omkleed met de koninklijke luister van iemand, die op een troon zit.

Maar ze hebben dan iets bespeurd van de warmte van de innerlijke heerlijkheid van deze gelovige in wiens wezen de eeuwige God woning is gaan maken (Joh.l4:23). Ik ken zieken die mij verteld hebben, hoe ze in en door hun ziek-zijn Gods nabijheid op een wonderbare wijze ervaren hebben. Ze hebben Hem daardoor op een nieuwe wijze leren kennen, een kennis die eigenlijk onuitsprekelijk is.

Deze opgang naar de hoogten Gods wordt echter afgesloten door hen die beweren dat kinderen Gods niet meer ziek mogen zijn en dat, wanneer dat toch het geval is, dit een gevolg is van gebrek aan geloof. Wat hebben mensen met hun menselijke theorieën vaak veel verdriet aan andere gelovigen berokkend! Jammer!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen