Lessen van de kerk van China

Gedurende de eerste acht jaar (van 1950 tot 1958) stond de kerk onder het toezicht van de Vaderlandslievende Autonome Beweging (voortaan afgekort: VAB), die de onafhankelijkheid van de kerk van China bepleitte in haar bestuur, haar geldmiddelen en haar evangelisatie.

Gevolg was dat in 1952 alle 6.000 buitenlandse zendelingen ofwel vrijwillig ofwel gedwongen het land hadden verlaten. Tussen 1951 en 1954 werden de kerkelijke leiders telkens ervan beschuldigd dat zij hadden meegewerkt met de zendelingen. Intussen had de regering volkomen de controle over de scholen, ziekenhuizen en kantoren, die tot de kerken behoorden, overgenomen. Alle kerkelijke leiders werden verplicht zich aan te sluiten bij de VAB om aldus het nieuwe China te steunen. Zij die weigerden, kwamen in de gevangenis terecht, waarin ze 15 tot 2 3 jaar bleven en pas de vrijheid herkregen in de periode 1978-1981.

Tussen 1958-66 waren slechts enkele kerkgebouwen open van predikanten, die zich bij de VAB hadden aangesloten. Hun preken werden gecensureerd en moesten worden volgestopt met politieke propaganda.

Veel gelovigen begonnen in het geheim samen te komen. Wanneer ze betrapt werden, kregen ze meestal gevangenisstraf.

De Kulturele Revolutie

Toen de Kulturele Revolutie begon in 1966, begon voor de gelovigen een lijdensgeschiedenis zonder weerga. De Rode Garde drong de huizen binnen op zoek naar Bijbels, gezangenboeken en andere christelijke lectuur.

In Amoy liet de Rode Garde al die boeken op een hoop gooien op het gemeenteplein. Daarna dwongen ze de gelovigen bij die hoop neer te knielen, die in brand werd gestoken. Hun gezicht en vaak hun ganse lichaam verbrandden. Slechts weinigen hebben het overleefd.

Andere christenen werden gedwongen geboeid door de straten te lopen met op hun borst een schild, waarop stond: „Een hond van de imperialisten". In Peking werd een ijverige Bijbellezeres in de kerk doodgeslagen. Thans weten we dat de christenen ondanks die wrede vervolgingen zijn blijven samenkomen rondom Gods Woord, ook toen de Kulturele Revolutie op z'n hevigst woedde. Na de dood van Mao Tse-tung in 1976 wijzigde zich de politieke situatie. Maar elke christelijke aktiviteit bleef verboden tot 1979, toen een milder klimaat begon te waaien.

Thans zijn er 300 kerken, die met officiële toestemming van de regering geopend zijn. Men is teruggekeerd naar de situatie tussen 1958 tot 1966. De VAB is opnieuw het orgaan dat namens de regering de kerken controleert. Maar nu zijn de huisgemeenten het doelwit van de vervolgingen van de VAB. Enkele maanden geleden werd een huisgemeente door de politie overvallen. De leiders werden afgeranseld en men rukte de vrouwen de kleren van het lijf.

Waarom dit lijden?

Waarom heeft de Heere de kerk van China door zulk een zee van lijden laten gaan? Wat heeft God bewerkstelligd door middel van die lijdende kerk? Welke lessen kunnen wij daarvan leren? Dat zijn vragen, die van groot belang zijn voor alle christenen van de wereld.

We moeten eerst vaststellen dat de kerk van China in al die jaren 50 maal vermenigvuldigd is in aantal. In 1950 waren er ongeveer één miljoen protestantse christenen in China (om precies te zijn: 840.000). Thans berekent het Informatie Centrum van de Kerk van China dat er ongeveer 50 miljoen christenen zijn in China. De kerk is door het vuur van de vervolging gelouterd. Ze is nu doorgloeid van ijver om het Evangelie te brengen aan de 950 miljoen Chinezen.

Ik ben van mening dat de kerk van China zo snel groeit, omdat zij geleden heeft om Christus' wil en geleerd heeft dat het lijden wezenlijk behoort tot de christelijke rijpheid en ingeschakeld wordt voor de groei van de kerk.

Ik wil nu met u nagaan: 1. het lijden in het leven van Christus; 2. het deel krijgen van de gelovige in het lijden van Christus; 3. het lijden in het leven van de gelovige.

I. DE PLAATS VAN HET LIJDEN IN HET LEVEN VAN CHRISTUS

Christus heeft onze zaligmaking verworven op grond van Zijn lijden en heeft voor ons een weg geopend, opdat ook wij die zouden betreden.

Christus leed voor ons

Op de weg naar Emmaús stelde Jezus de vraag: „Moest de Christus niet deze dingen lijden en (alzo) in Zijn heerlijkheid ingaan?" (Lk. 24:26).

De discipelen zagen Christus als een Profeet-Richter, die Israël zou bevrijden van het juk van de Romeinse bezetter. Zij hadden een bepaald aspekt van de messiaanse profetieën niet goed begrepen nl. dat de Messias Zijn bevrijding zou doorvoeren door lijden heen.

We lezen in Hebr. 2:10: „Want het betaamde Hem om Wie alle dingen zijn, dat Hij, vele kinderen tot de heerlijkheid leidende, de overste Leidsman hunner zaligheid door lijden zou heiligen". Christus heeft ons heil verworven door middel van het lijden. Voor Hem betekende het lijden het binnengaan in de heerlijkheid.

Christus leerde gehoorzaamheid uit het lijden

„Hoewel Hij de Zoon was, (nochtans) heeft Hij gehoorzaamheid geleerd uit hetgeen Hij heeft geleden; en geheiligd zijnde, is Hij allen die Hem gehoorzaam zijn, een oorzaak der eeuwige zaligheid geworden" (Hebr. 5 : 8-9).

De eerste mens, Adam, heeft zich van God afgescheiden door ongehoorzaamheid; de tweede mens, Christus, volbracht gehoorzaam de wil van God en leerde gehoorzaamheid uit het lijden. Door lijden en dood heen vervolmaakte Hij Zich in de gehoorzaamheid aan de wil van God. Deze volmaakt gehoorzame Zaligmaker werd een bron van zaligheid voor hen, die Hem volgen in Zijn gehoorzaamheid. In de jaren 50 was er een jongeman in Sjanghai, die door God op een machtige wijze gebruikt werd. Gedurende een evangelisatieweek waar hij voorging, kwamen 500 mensen tot geloofsovergave aan Christus. In 1960 werd hij gearresteerd en bracht tien jaar door in een concentratiekamp. In 1970 werd hij vrijgelaten. Weer begon hij met de evangelieverkondiging, nu in Henon, zijn eigen geboortestreek. Na vier jaar geheime evangelisatie-arbeid werd hij opnieuw gevangen genomen tot 1979. Vijf maanden nadat hij de vrijheid herkregen had, sprak mijn vrouw hem. Hij zei haar: 1. Gedurende mijn 16 jaar gevangenis heb ik God veel dieper leren kennen; 2. heb ik geleerd te gehoorzamen aan de wil van God.

Dat was ook de ervaring van onze Heiland. En de Heere wil dat ook wij onze gehoorzaamheid leren vervolmaken door middel van het lijden.

II. HOE KRIJGEN DE CHRISTENEN DEEL AAN HET LIJDEN VAN CHRISTUS?

Onlangs werden veertien predikanten gearresteerd, omdat zij het Evangelie hadden gepreekt, zonder verlof, in een plaats waar 5000 mensen waren samengestroomd om hen te horen.

De politie dwong hen om gedurende negen dagen en nachten geknield te blijven, met de handen vastgebonden op de nek. Onder die predikers bevond zich ook een meisje. Zij verloor haar bewustzijn en werd daarom meteen vrijgelaten. Toen ook de anderen weer mochten heengaan, voegde zij zich opnieuw bij hen en weende, beschaamd als ze was, omdat zij slechts drie dagen dit lijden had ondergaan.

„Daarom heeft ook Jezus, opdat Hij door Zijn eigen bloed het volk zou heiligen, buiten de poort geleden. Zo laat ons dan tot Hem uitgaan buiten de legerplaats, Zijn smaadheid dragende" (Hebr. 13:12-13).

Petrus spoort de slaven aan om zich aan hun heren te onderwerpen, ook als zij hard voor hen zijn, „want hiertoe zijt gij geroepen, daar ook Christus voor ons geleden heeft, ons een voorbeeld nalatende, opdat gij Zijn voetstappen zoudt navolgen" (1 Petr. 3:21).

Paulus denkt er ook zo over: „Want u is uit genade gegeven in de zaak van Christus, niet alleen in Hem te geloven, maar ook voor Hem te lijden" (Fil. 1 : 29).

Gedurende de Kulturele Revolutie werd een leraar middelbaar onderwijs openlijk vernederd vanwege zijn christen-zijn. Nadat hij publiek was aangeklaagd, werd hij aan een telefoonpaal vastgebonden en weken lang aan weer en wind blootgesteld. Ook de schoolkinderen konden hem in het gezicht spuwen, 's Nachts bracht zijn zoontje van 8 jaar hem het nodige voedsel.

Nadat hij die straf had ondergaan, voelde hij zich zozeer vernederd en gedeprimeerd dat hij erover dacht om zelfmoord te plegen. Terwijl hij op een brug stond en naar het water keek, kwam zijn dochtertje van 10 jaar naar hem toe en zei: „Pappa, weet dat dit alles u overkomen is om wille van Jezus". Toen brak hij uit in tranen, nam haar in zijn armen en beleed voor de Heer zijn zwakheid.

Als Christus ons roept, dan is dat niet slechts om in Hem te geloven, maar ook om te lijden en te sterven. Geloof zonder lijden is een goedkope genade.

Het lijden dient tot onze verheerlijking

Voor de christen is het lijden niet iets dat hem toevallig overkomt. Hij krijgt het, opdat hij daardoor zou kunnen delen in het lijden van Christus en om zo tot heerlijkheid te komen.

Petrus schrijft: „Geliefden, verwondert u niet over de brand, die in uw midden woedt om u te louteren, alsof u iets ongewoons overkomt. Verheug u veeleer, juist in de mate dat gij deel hebt aan het lijden van Christus; dan zult gij juichen van blijdschap, wanneer Zijn heerlijkheid zich openbaart" (1 Petr. 4:12-13 R.-K. Vert.) De kerk van China stond wél verbaasd te kijken, toen de vervolgingen in 1950 begonnen. De gelovigen waren niet op de hoogte van de methoden van de communisten en hadden evenmin begrepen dat zij als christenen geroepen waren om te delen in het lijden van Christus. Maar vooral gedurende de Kulturele Revolutie hebben ze geleerd dat het lijden wezenlijk bij hen als christenen hoort en dat het lijden de weg is naar de heerlijkheid.

Door te delen in het lijden van Christus leren we Hem kennen

Volgens Fil. 3: 8-10 beschouwde Paulus alles volstrekt waardeloos in vergelijking met het hoogste goed nl. het kennen van Christus. Hij wilde Hem kennen en de kracht van Zijn opstanding „en de gemeenschap van Zijn lijden, Zijn dood gelijkvormig wordende".

Deze kennis van Christus die Paulus hier bedoelt, is niet intellektueel, theologisch, van aard. Ze is een kennen met het diepste van ons, het is een kennen door ervaring, bevinding. Hoe zullen we Hem zo diep leren kennen?

Een Chinese predikant die 16 jaar in de gevangenis geleden heeft, zei dat hij pas toen hij voor de tweede keer gearresteerd werd, geleerd heeft hoe God wil dat wij Christus kennen. „Tot dan toe was mijn kennen van Christus en mijn prediking gemarkeerd door de traditie. Maar door middel van het lijden braken die traditionele wijzen van denken stuk en toen werd ik vervuld met de zalving van Christus. Door het lijden begon ik de diepte van de liefde van Christus te zien en de onbegrensde barmhartigheid en de trouw van de hemelse Vader. Ik begon te begrijpen wat het zeggen wil: met Christus gekruisigd te zijn om met Hem te delen in de heerlijkheid".

De christenen van China zeggen ons: ,Je kunt de heiligheid van God niet goed begrijpen, zolang je niet geleden hebt". Pas wanneer wij delen in het lijden van Christus, ervaren wij de eenheid met Hem in Zijn dood en opstanding.

III. DE PLAATS VAN HET LIJDEN IN HET LEVEN VAN DE CHRISTEN

Als wij begrepen hebben dat wij geroepen zijn om te delen in het lijden van Christus, zullen we ook de plaats van het lijden verstaan in het leven van een christen. Van de christenen van China kunnen we leren:

1. Het lijden bevrijdt de christenen van de restanten van de zondemacht.

De christenen van China hebben begrepen wat Petrus schrijft: „Daar dan Christus voor ons in het vlees geleden heeft, zo wapent gij u ook met dezelfde gedachte, (nl.) dat wie in het vlees geleden heeft, die heeft opgehouden van de zonde; om nu niet meer naar de begeerlijkheden der mensen, maar naar de wil van God de tijd die overig is in het vlees, te leven" (1 Petr. 4:1-2).

De leider van een huisgemeente in Centraal China maakte zich schuldig aan echtbreuk en diefstal. Een dag vóór zijn bekering werd hij betrapt op diefstal en veroordeeld tot gevangenisstraf. Dat bracht hem tot overtuiging van zonde. Maar ook na zijn bekering bleven deze begeerten hem lokken: vrouwen en geld, totdat hij voor de tweede keer in de gevangenis terecht kwam, deze keer om wille van de naam van Christus. En toen werd hij bevrijd van die hevige begeerten van overspel en geldzucht. Thans is hij leider van een huisgemeente, die uitgegroeid is tot 400 leden.

2. Het lijden stelt ons geloof op de proef en loutert het

Volgens 1 Petr. 1: 6-7 wordt het lijden ons geschonken om ons geloof op de proef te stellen, want ons geloof is als goud dat gelouterd moet worden door middel van het vuur, opdat wij deel krijgen aan de heerlijkheid en eer van Christus, wanneer Hij wederkomt

Vóórdat de communisten aan de macht kwamen, waren er veel „rijst-christenen" in China, die lid van de kerk waren geworden om materiële redenen, zoals een goede scholing voor hun kinderen, een medische verzorging en misschien in de hoop een baantje van de kerk te krijgen. De vervolging bracht meteen een scheiding aan tussen de ware en de schijn-christenen, die zonder enig bezwaar hun geloof afzwoeren.

Een jongeman kreeg een aframmeling van zijn vader, omdat hij christen geworden was, want zo had hij een goede toekomst voor zich onmogelijk gemaakt.

Hoe wordt het geloof door het lijden gelouterd? In het begin van de jaren 50 werd een christen in Peking gearresteerd, omdat een vriend, eveneens een christen, hem had aangebracht. Na 20 jaar in de gevangenis te hebben doorgebracht werd hij op vrije voeten gesteld en kwam in Hong Kong. Ik vroeg hem: „Wat zijn nu je gevoelens tegenover de man, die je verraden heeft?". Hij antwoordde mij: „Ik heb geleerd hem lief te hebben, nadat ik hem gedurende de eerste 10 jaar in de gevangenis gehaat had". Het lijden had zijn geloof gelouterd en een gelouterd geloof weet te vergeven.

3. Het lijden is oorzaak van geduld dat tot rijpheid leidt.

Jacobus zegt in 1:2-3 dat de beproeving van het geloof geduld voortbrengt en dat wanneer het geduld tot voltooiing is gekomen, het naar de rijpheid voert.

Wang Ming-too was de meest bekende Chinese predikant vóór de bevrijding. Hij werd twee keer gearresteerd, de eerste keer in 1955 en vervolgens in 1957, omdat hij de VAB niet wilde steunen. In totaal bracht hij 23 jaren in de gevangenis door. Tegenover hen die hem bezoeken, belijdt hij dat hij ook een keer zwak geweest was en Christus had verloochend. Maar toen hij dacht aan Petrus, die eveneens zijn Meester verloochend had, vatte hij moed en kwam tot inkeer. Maar thans is hij van mening dat niets meer zijn geloof aan het wankelen kan brengen, want zovele jaren van intens lijden hebben zijn geloof gezuiverd.

4. Door het lijden wordt de christen geoefend in de rijpheid van zijn geloof.

In Rom. 5 : 3 zegt Paulus dat het lijden volharding uitwerkt en de volharding bewerkt lijdzaamheid, uithoudingsvermogen en die lijdzaamheid brengt hoop voort.

In China hebben veel predikanten en christelijke leiders 15 tot 23 jaar in de gevangenis geleden.

Veelbelovende jongelui brachten hun mooiste creatieve jaren door in dwangarbeid.

Ze werden voortdurend aan marxistische en maoïstische hersenspoeling onderworpen. Hun werd beloofd een eerdere vrijlating of althans een betere behandeling en meer voedsel, wanneer ze hun geloof zouden verloochenen. Slechts zeer weinigen bezweken. Het lijden had hen volharding geleerd.

Wanneer men kennis maakt met de predikanten van de huisgemeenten in China, dan komt men diep onder de indruk van hun zielesterkte.

KONKLUSIE

Enige tijd geleden kwam een jongeman uit de V.S. van Amerika naar ons informatiecentrum in China. Hij stelde ook de vraag: „Als God de kerk van China zozeer liefheeft, waarom heeft Hij dan toegelaten dat zij zoveel lijden moest ondergaan?".

Hij is nu naar de V.S. teruggekeerd en stelt daar de vraag: „Als God de kerk van de V.S. van Amerika liefheeft, waarom heeft Hij haar dan niet het lijden overgezonden van de kerk van China, opdat daardoor ons geloof gelouterd en gesterkt zou worden, onze eenheid met Christus daardoor zou worden verdiept, zodat ook wij zouden komen tot een totale toewijding aan Hem?"

Jonathan Chao

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen