RETRAITE IN EEN KLOOSTER?

Enkele jongelui wilden een retraite meemaken in een benedictijnerklooster.Ze vroegen mijn oordeel. Welnu:

1. Stilte kan bevrijdend werken, maar ze kan ook de verborgen complexen naar boven doen borrelen. Vermoedelijk zal er in zulk een retraite geen strenge handhaving van het stilzwijgen zijn, dus minder kans op frustraties.

2. Het kloosterleven heeft voor de buitenstaanders iets romantisch. Zij die het klooster van binnen uit meemaken, denken er anders over. Een oude definitie van het klooster, afkomstig van kloosterlingen zelf, luide Het klooster is de plaats waar men intreedt zonder elkaar te kennen, waar men leeft zonder elkaar lief te hebben , waar men sterft zonder elkaar te betreuren. Zo was ook mijn ervaring.

3. Waarom zou je je dan laten betoveren door de schijn? Ook ik heb vroeger daaraan meegedaan: het koosterleven zo mooi mogelijk voorstellen, terwijl ik de tegenovergestelde realiteit kende.

4. Als de kloosterlingen oprechte rooms-katholieken zijn, erkennen ze de paus als de onfeilbare plaatsbekleder van Christus op aarde, roepen ze Maria aan als middelares van alle genaden, geloven ze dat de mis elke dag opnieuw „een echt en waar verzoeningsoffer" is, enz. Waarom wilt u u dan gedurende enkele dagen stellen onder de (gespreks) leiding van mensen, die zulke diep-ingrijpende dwalingen aanhangen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen