VOOR ONZE OUDERS OVER HUN KINDEREN

Dit boek van P. Kuijt (uitg. De Banier, f 29,75) is heel praktisch. Het bevat allerlei waardevolle adviezen over de opvoeding, die geschreven zijn vanuit een levende band met Gods Woord. Daarom bevelen we dit boek van harte aan.

Ik waardeer het ook zeer dat Kuijt in de inleiding zegt dat zijn boek slechts richtlijnen bevat. „Richtlijnen zijn geen recepten in de zin van: Als u dit eens zult proberen, lukt het vast wel. Neen, richtlijnen zijn hier bedoeld als aan Gods Woord ondeende gedachten".

Inderdaad, een opvoeding op grond van regeltjes is gedoemd tot mislukking. Zelf zou ik het zó willen formuleren: Een goed opvoeder zijn is een goed christen zijn. Ouders die leven uit de liefde Gods, die in hun harten is uitgestort door de Heilige Geest (Rom. 5 : 5), zullen vanzelf goed opvoeden. Die liefde Gods geeft hun de juiste instelling, het juiste invoelingsvermogen in de vragen van het kind.

De Doop geen zegel in zichzelf?

Ik vond het ook zeer juist dat Kuijt de Doop bij de opvoeding betrekt. Maar ik stond wel even te kijken, toen ik las dat volgens hem de Doop in eerste instantie slechts een teken is en pas een zegel wordt door de wedergeboorte, geloof en bekering.

Ik lees in Rom. 4 : 1 1 dat de besnijdenis een teken én zegel is van de gerechtigheid, die de mens door geloof ontvangt. En moeten we dan de tekenen van het Nieuwe Testament niet in hetzelfde licht zien, dus ook als tekenen èn zegelen? We moeten het N.T. toch immers zien te begrijpen in het licht van het O.T.

Wanneer wij Genesis erop nalezen, dan zien we daar dat de besnijdenis niet slechts een uitbeelding was van Gods belofte nl. van de besnijdenis des harten, die in ons ontstaat wanneer wij de gerechtigheid van Christus deelachtig worden, - maar dat die besnijdenis ook een bevestiging, onderstreping, verzegeling is van die belofte Gods.

Dat maakte de besnijdenis voor de gelovige Israëlieten juist zo vertroostend. Iedere keer wanneer zij de besnijdenis van een kind meemaakten, sprak God tot de aanwezigen: Zo zeker als u ziet dat daarmee een lichamelijke bron van mogelijke onreinheid en een haard van infectie wordt weggenomen en dat daarbij het bloed van het kind vloeit, even zeker kunt u zijn dat Ik u de gerechtigheid schenk, wanneer u in Mij gelooft.

En zou God dan in het Nieuwe Testament alleen maar het heil uitbeelden, zonder van die uitbeelding tegelijk een verzekering, bezegeling, van Zijn trouw en waarachtigheid te maken? De heb daar wel wat moeite mee.

Wel ben ik het met Kuijt eens dat er ook een subjektieve verzegeling is. Daarover schrijft Paulus: „En bedroeft de Heilige Geest Gods niet doorWelke gij verzegeld zijt tot de dag der verlossing" (Ef. 4 : 30). Die verzegeling gebeurt inderdaad bij de bekering van een mens. Op dat moment ziet hij niet slechts met zijn verstand, maar ook met zijn hart het zegel Gods in de Doop. Dan begint de Doop pas voor hem te leven, te glanzen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen