EZEL - PAA - OF MUILDIER?

Ik wil daarvan een voorbeeld geven. Eerst een gedeelte van zijn verklaring van 1 Kon. 1 : 1-10, de opstand van Adonia.

Koningschap nieuwe stijl

Adonia verzet zich tegen Gods genade, tegen Gods heilsplan. Niet Salomo maar ik zal koning worden, neemt hij zich voor. Daar bijt hij zich helemaal in vast en hij gaat er voor aan het werk.

Hij krijgt daar trouwens ook alle gelegenheid voor. David is altijd nogal toegeeflijk geweest ten opzichte van zijn kinderen, met name ook ten aanzien van Adonia. Trouwens, ook in andere zaken is hij blijkens hoofdstuk 2 niet altijd even doortastend geweest. Maar nu laat hij tengevolge van zijn ouderdom de zaak helemaal een beetje sloffen. En zo kan Adonia zich onbelemmerd de allures aanmeten van een troonpretendent. Hij presenteert zich naar buiten toe onverbloemd als de toekomstige koning.

Hij doet dat door zich paarden en wagens aan te schaffen en een keurkorps van 50 man, waarmee hij zich steevast in het openbaar gaat vertonen. Bij die wagens moet u uitsluitend aan strijdwagens denken. Bij de omwonende volkeren was de strijdwagen een koninklijk status-symbool. En dat was onthullend voor de visie die men daar had op het koningschap. De heidense koningen typeerden zichzelf op die manier primair als vechtjassen, als houwdegens.

Bij Israël moest dat anders zijn. David b.v. heeft wel heel wat oorlogen moeten voeren, maar hij reed nooit in een strijdwagen met strijdrossen, zoals zijn heidense collega's. Hij reed op een vrouwelijk muildier. Daarmee werd aangeduid, dat oorlogvoeren niet het belangrijkste facet van Israëls koningschap was. Israëls koningen moesten al iets zichtbaar maken van Israëls grote Koning Jezus Christus, die naar Zacharia's profetie alle strijdrossen en strijdwagens teniet zou doen en zou rijden op een ezelsveulen (Zach. 9 : 9, 10). In een wereld waarin de koningen prat gingen op hun krijgshaftigheid, waarin ze elkaar in dat opzicht de loef probeerden af te steken en waarin ze voortdurend paradeerden met hun status-symbolen, werd van Israëls koningen nederigheid gevraagd. In de ogen van heidense koningen was een koning op een muildier een lachertje, een achterlijke verschijning. Maar zo behoorden Israëls koningen ook in hun publieke optreden een eigen stijl te vertonen, nederig te zijn en niet op eigen eer en glorie uit te zijn, zodat het volle licht kon vallen op het koningschap van Jahweh.

Adonia wilde zich daar niet bij aanpassen. Hij zocht zijn eigen eer. Hij blies zichzelf op. Hij verhief zichzelf ook in dit opzicht. Hij wilde een koningschap-nieuwe-stijl invoeren en gaan concurreren met de koningen van de omwonende volken. Hij nam de stijl van de wereld zonder God over, waar macht en geweld de toon aangeven.

Dat is trouwens onvermijdelijk het geval waar Gods genade niet aanvaard wordt. Wie zich niet wil voegen naar Gods genadeheerschappij en zich daar niet ondergeschikt aan maken wil, stapt daarmee onvermijdelijk over op de wereldse methoden. Het een is onlosmakelijk verbonden met het ander.

Tot zover ds. v. d. Berg

Naar aanleiding daarvan is het goed om ons af te vragen: Is het wel helemaal bijbels, wanneer wij thans voor onze verdediging steunen op atoomwapens, die het gehele mensdom vele malen kunnen vernietigen? Sommigen zijn meteen klaar met die vraag. Persoonlijk heb ik er moeite mee om vanuit de Schrift een bevredigend antwoord te geven.

Intocht van Salomo

Daarna beschrijft V.d. Berg aan de hand van 1 Kon. 1 : 11 -5 3 de intocht van Salomo in Jeruzalem, gezeten op een ezel. Ik citeer daaruit:

En zo rijdt dan de nieuwe koning, de nieuwe gezalfde (messias), uitbundig toegejuicht door de volksmenigte, door de straten van Jeruzalem, op een muildier, om plaats te nemen op de troon van David.

Op een muildier. Niet zoals Adonia met het krijgshaftige vertoon van strijdwapens en strijdrossen. Anders gezegd: Salomo's koningschap wordt niet gekenmerkt door strijd maar door vrede. Hij verschijnt niet als een IJzeren Hein maar als een vredevorst. Dat past ook bij zijn naam: Salomo, Sjaloom. Vrede. Zijn naam is Israëls vrede.

Toch klinkt er nog een dissonant mee. Want een muildier is een kruising van een paard en.een ezel. Volgens de mozaïsche wetten (Lev. 19 : 19) mocht Israël niet twee verschillende soorten dieren laten paren. Dat Salomo op een muildier rijdt, laat zien dat zijn vrederijk toch nog niet volkomen zal zijn. Het is van gemengd bloed. Salomo's vrederijk is wel een heenwijzing naar het komende vrederijk wande Messias. Maar meer dan een heenwijzing is het niet. Zolang het vrederijk van de Messias nog niet gekomen is, is elk ander vrederijk hier nog niet volmaakt, maar tweeslachtig, van gemengd bloed. Er zit altijd nog iets van het paard doorheen. Salomo rijdt op een muildier en niet in een strijdwagen. Dat houdt een belofte in voor zijn volk. Gelukkig het volk welks koning op een muildier rijdt. Maar het houdt tegelijkertijd in, dat het messiaanse vrederijk van de Messias nog niet is aangebroken. Want die Messias zal rijden op een ezel. Zijn vrederijk zal niet meer tweeslachtig zijn en helemaal niets meer van het paard in zich hebben. Zijn sjaloom zal puur zijn.

Elk vrederijk dat getypeerd wordt door een muildier, is duizend maal beter dan alle rijken die getypeerd worden door strijdwagens. Maar ook in zulke vrederijken blijf je opbotsen tegen dissonanten, tegen de trekken en invloeden van het paard, tegen de barsten en scheuren die aan de vrede afbreuk doen. En je blijft uitzien en verlangen naar de komst van dat volkomen vrederijk van de Vorst van onze vrede, die niet meer op een muildier maar op een ezel rijdt. Kom, Here Jezus. Ja, kom maar gauw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen