GEBED

Vóór zijn dood schreef Paulus Joannes XXIII het volgende gebed, met de bedoeling dat het in de liturgie opgenomen zou worden. Dit gebed van herstel kon helaas niet meer vóór zijn dood geïntroduceerd worden in de liturgie, en het gebed verdween in de archieven van het Vaticaan.

Dit „vergeten" gebed - „verloren" gebed heeft vandaag de dag alles behalve aan waarde ingeboet: „Wij zijn ons vandaag bewust dat vele eeuwen van blindheid onze ogen gesloten hielden, zodat wij de schoonheid van uw uitverkoren volk niet langer kunnen zien, noch in hun gezichten de trekken van onze voorkeursbroeders herkennen. Wij realiseren ons dat het Kaïnsteken op onze voorhoofden staat. Door de eeuwen heen heeft onze broeder Abel in bloed gelegen dat wij vergoten, of de vergoten tranen die wij teweegbrachten, uw liefde vergetend.

Vergeef ons voor de vervloeking die wij valselijk gehecht hebben aan hun naam als joden.

Vergeef ons dat wij Hem een tweede keer kruisigden in hun vlees. Omdat wij niet wisten wat wij deden…"

Wil Heijl in De Tijd.

Ons naschrift:

Inderdaad een prachtig gebed, waarmee wij van harte instemmen. Maar waarom heeft deze paus dan nooit Israël als staat willen erkennen? Waarom onderhield hij diplomatieke betrekkingen met de Israël vijandige Arabische staten en niet met Israël? De waarachtigheid van het gebed moet zich ook in de daad uiten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen