Prinses Margriet

Enige tijd geleden citeerde ik uit een boek van Herman ter Welle dat prinses Margriet tot persoonlijk geloof was gekomen. Ik kreeg daarop een reaktie van een briefschrijver, die vroeg hoe het verder gegaan is met prinses Margriet. Ik kon daar toen niets op antwoorden, maar in een extra-editie van Trouw in jan. 1983 las ik een interview met haar, waaruit ik citeer:

Als ik prinses Margriet vraag wat religie voor haar persoonlijk betekent antwoordt zij: „Heel veel. Religie is iets heel persoonlijks, voor mij is het erg belangrijk. Mijn man en ik zijn al jaren lid van een huisgemeente. Je stelt je in een huisgemeente minder vrijblijvend op dan in een bijbelkring. Een huisgemeente dient als aanvulling en ondersteuning van de kerk, waarbij je bent aangesloten. Het mag, vind ik, daarvoor niet in de plaats komen. Vandaar ook dat onze bijeenkomsten altijd door een predikant worden bijgewoond".

Prinses Margriet was als jong meisje al heel actief bezig met het geloof. Op Pinksteren 1960 deed zij als zeventienjarige in de Oude Kerk in Soest belijdenis bij ds. D. M. Jalink. Deze gaf haar als persoonlijke tekst de woorden uit Mattheus 28 vers 20 mee: „En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld". Prinses Margriet: „Het is een zinvolle tekst voor een bevestiging, waar je zelf inhoud aan moet geven,"

Vroeger hoorden een christelijke school, een christelijke partij en een christelijke krant bij het religieus zijn. Tegenwoordig zijn die zaken veel meer van de religie losgekoppeld. Hoe denkt prinses Margriet daarover?

De doorbraak

„Dat is in de oorlog al begonnen. We zijn toen buiten ons eigen gezichtsveld gaan kijken. Toen is de basis gelegd voor de oecumene, of zoals je het ook kunt noemen de doorbraak. Dat is een van de goede dingen van na de oorlog."

Prinses Margriet en mr. Pieter van Vollenhoven hebben hun vier zoons, toen die daarvoor de leeftijd hadden, echter naar een christelijke school gestuurd. Was dat een bewuste keuze? Het antwoord is bevestigend. „Zoals u weet ben ik, evenmin als mijn zusters, naar een christelijke school gegaan. Mijn man en ik vonden dat voor onze kinderen wél belangrijk, vooral voor de kleuter- en lagere school. Je zit dan als ouders en school op één lijn. Bij het middelbaar onderwijs speelt dat voor ons minder. Bij het zoeken naar een geschikte school voor het voortgezet onderwijs hebben we vooral gelet op welke onderwijs-inrichting het best bij het betrokken kind past. Je hoopt als ouders dat je een goede keuze hebt gedaan. De toekomst? Kinderen moeten uiteindelijk hun eigen weg zoeken in het leven. Je probeert hen daar het beste voor uit te rusten."

Veel mensen, je ziet het vooral in deze tijd, gooien hun opvoeding op een gegeven moment overboord, zeggen: daarvan zijn we nu los en slaan vervolgens totaal andere wegen in. Vraag is of een mens zich helemaal los kan maken van het verleden. Prinses Margriet: „Ik denk van niet. Wat je meekrijgt van huis uit, wat in je wordt geïnvesteerd, dat blijf je met je meedragen, of je wilt of niet."

Niet per se anders

„Je groeit als het goed is met je tijd mee, ook met de veranderingen die zich voordoen. Opvallend is echter dat je op het ogenblik meer en meer merkt dat veel mensen terugkomen op het idee, dat je het per se anders moet doen dan je ouders het hebben gedaan."

Elke tijd heeft zijn specifieke problemen. Vaak hoor je dat het nu extra moeilijk is om kinderen op te voeden. Denkt prinses Margriet er ook zo over? „Ik kan me moeilijker tijden voorstellen om kinderen groot te brengen. Natuurlijk is het op het ogenblik niet gemakkelijk, maar als ik aan de oorlog denk, hoe de generatie van onze ouders moest opvoeden.

Aan de ene kant mochten de kinderen toen net zo veel stelen als ze maar wilden, zolang het de vijand betrof. Dat is dan nog maar een klein voorbeeld. Ik heb de indruk dat de problemen die nu bij de opvoeding spelen sterk worden overdreven. Ik wil niet ontkennen, dat er grote vraagstukken zijn, negatieve invloeden, die onze kinderen op het ogenblik bedreigen. Het is belangrijk dat je er als ouders met je kinderen over praat. Gelukkig kan dat. Dat ouders veel meer met hun kinderen praten dan vroeger gebeurde is een van de verworvenheden van deze tijd. Wij verstoppen onze gevoelens veel minder."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen